เลี้ยงรุ่น
          เวลาประมาณห้าโมงกว่าๆในตอนเย็นที่ยังมีแสงแดดส่องทำให้อากาศยังร้อน แต่ผมและเพื่อนๆนั่งกันเงียบโดยไม่มีใครบ่นถึงอากาศที่ร้อนเกินเวลาของวันนี้ อาจเป็นเพราะยังพอมีลมพัดเบาๆบวกกับต้นไม้ที่ดูร่มรื่นในวัด . . . 
          
          ภาพตัดไปเมื่อเดือนก่อน ในระหว่างที่ผมเดินจับโปเกมอน เฟสบุ๊คผมก็ขึ้นแจ้งเตือนว่ามีเพื่อนต้องการแท็กอะไรบ้างอย่าง ผมรีบกดเข้าไปดูโดยทันที . . .  "ชัย"นั่นเอง ชัยเพื่อนสมัยมัธยมของผม ชัยแท็กผมในโพสรวมถึงเพื่อนๆในห้องอีก 30กว่าคน โดยมีข้อความว่า . . . 
หวัดดีเพื่อนๆ  พวกเราไม่ได้เจอกันมาก็สิบกว่าปีแล้วน่ะ  พวกเรามาเจอพูดคุยในตอนที่ยังมีโอกาสกันดีกว่าเนอะ  คิดถึงเพื่อนทุกคน . . .          เลี้ยงรุ่นกันไหม?  
          ผมกดอนุมัติแท็ก พร้อมกับกดไลค์และแสดงความคิดเห็นจากความรู้สึกส่วนตัวที่อยากเจอเพื่อนๆเหมือนกันว่า . . . 
"คิดถึงด้วยคน วันไหนก็บอกมา ไปแน่นอน"

          แต่แล้วงานเลี้ยงรุ่นก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ตามคาดด้วยเหตุผลและหน้าที่ต่างๆของเพื่อนแต่ละคน . . . 

"ช่วงนี้ต้องหาเสียงเลือกตั้งให้พ่อว่ะ โทดทีๆ ไว้ว่างๆค่อยนัดน่ะเพื่อน"

"คิดถึงเหมือนกันแกร แต่ลูกเรากำลังซนเลย หนีลูกไปเลี้ยงรุ่นไม่ได้แน่ๆ หือๆ"

"วันหยุดกู ไม่แน่นอนว่ะ หนีกลับก็ไม่ได้ อยู่บนแท่นกลางทะเลเลย 55555"

"ปีนี้ไม่ว่างเลยค่าาาาา วางแพลนเที่ยวไว้ทุกอาทิตเลยค่าาาาา แต่คิดถึงและรักเสมอน่ะเอก"

          โพสและแท็กและงานเลี้ยงรุ่นที่ชัยคาดหวังก็ล่มเหมือนครั้งก่อนๆตามเคย โดยที่ชัยมาตอบทุกๆคอมเม้มของเพื่อนๆว่า . . ."ไม่เป็นไร"

          ว่าด้วยเรื่องของชัย เพื่อนมัธยมปลายที่ใครๆก็รัก ชัยเป็นคนที่ไกล้เคียงกับคำว่าปิดทองหลังพระที่สุด โดยที่เพื่อนๆทุกคนต่างรู้ดี ชัยเป็นหัวหน้าห้องตลอดสามปีในมัธยมปลาย ตำแหน่งที่ไม่มีใครอยากเป็น เพราะถ้าในชั้นเรียนมีปัญหาอะไร หัวหน้าห้องจะถูกด่าจากอาจารย์ประจำชั้นก่อนเสมอ บ่อยครั้งที่ชัยต้องทำความสะอาดห้องคนเดียวเมื่อเจ้าของเวรมาสายโดยที่ชัยไม่มีอาการโกรธเคือง ยอมส่งการบ้านช้าเพื่อให้เพื่อนๆลอกกันเสร็จก่อนและความดีอื่นๆอีกมากมายจนเพื่อนๆทุกคนในห้องต้องยอมใจให้ อาจฟังดูเป็นคนดีในนิยายที่ไม่มีจริง แต่เชื่อผมเหอะ คนแบบนี้มีอยู่จริง แต่ขึ้นอยู่ที่ว่าเราทุกคนจะได้เจอเหมือนกันเปล่า . . . 

          และแล้วเมื่อวาน วันที่วุ่นวายและงุนงงของผมรวมถึงเพื่อนๆทุกคนก็เกิดขึ้น เมื่อข่าวจากพ่อของชัยที่ส่งให้เพื่อนมัธยมปลายคนหนึ่งของชัยและถูกส่งต่อๆกันไปเรื่อยๆ จนเพื่อนทุกคนได้รับรู้เรื่องการตายของชัย . . . 

          อากาศในวัดยังคงร้อน แม้ฟ้าจะเริ่มมืด ผมและเพื่อนๆยังคงอยู่ในบรรยากาศที่เงียบและดูซึมเศร้ามากกว่าเดิมหลังจากได้เข้าไปจุดธูปไหว้ศพชัยในศาลา โดยเพื่อนทุกคนรวมถึงผมต่างก็มีคำถามมากมายที่อยากรู้คำตอบเกี่ยวกับการตายของชัย ทำไมคนที่จิตใจดีมองโลกในแง่บวกเสมอและเป็นที่ปรึกษาปัญหาที่ดีของเพื่อนๆทุกคนถึงผูกคอตาย . . . ?

          รถกระบะสีดำคันเก่าเข้ามาจอดไม่ห่างจากที่ที่ผมและเพื่อนนั่งอยู่ ผมมองไปที่คนเปิดประตูลงจากรถ พ่อของชัยยังดูไม่แก่มาก ผมและเพื่อนๆเดินเข้าไปไหว้ทันที พ่อของชัยรับไหว้ด้วยสีหน้าที่ยังดูอบอุ่นเหมือนตอนผมเป็นเด็กมอปลาย เราทุกคนเงียบ ไม่มีใครกล้าถามเรื่องของชัย ความเงียบเข้ามาชั่วอึดใจ และเสียงพ่อของชัยก็ได้ทำลายความเงียบลง . . . 

"ขอบคุณที่มากันน่ะ มากันเกือบครบทุกคนเลย ถ้าชัยเขารู้ เขาคงดีใจ . . . แล้วกินไรกันมายังล่ะ ไปๆ ไปในครัวกัน! เดี่ยวพ่อหาไรให้กิน"

          ผมและเพื่อนเดินตามพ่อของชัยไปที่ครัวหลังศาลาวัด โดยที่หลายคนเริ่มมีน้ำตา . . . ในครัวมีแค่แม่ครัวสองคน เราทุกคนนั่งลงที่โต๊ะกลมที่เตรียมไว้ พ่อของชัยสั่งให้แม่ครัวทั้งสองคนคอยดูแลพวกเราเสร็จแล้วก็เดินจากไป ผมตักกับข้าวใส่จานที่ดูจะเป็นอาหารที่ดูหรูมากถ้าเทียบกับงานศพทั่วไป แล้วก็พลางมองพวกเราทุกคน แล้วนึกๆดู นี้พวกเรามากันเกือบทุกคนเลย เหมือนงานเลี้ยงรุ่นที่ชัยต้องการจริงๆ หรือพวกเราโดนชัยหลอก? . . . ชั่วเวลาที่ความคิดในใจของผมยังไม่สิ้นไป ก็ได้ยินเสียงอันแจ่มใสที่พวกเราทุกคนคุ้นเคยว่า . . . 
หวัดดีเพื่อนๆ  พวกเราไม่ได้เจอกันมาก็สิบกว่าปีแล้วน่ะ  พวกเรามาเจอพูดคุยในตอนที่ยังมีโอกาสกันดีกว่าเนอะ  คิดถึงเพื่อนทุกคน . . .           เลี้ยงรุ่นกันไหม?  
SHARE

Comments