ขอโทษ...ที่รักกัน
ฟังเพลง "ห้องนอน"... ทำให้นึกถึงคนบางคน
คนที่ฉันเคยสรุปกับตัวเองไปแล้วว่า 
"เขาผิด" ที่ทิ้งฉันไป

วันที่ 14 กุมภา 2552
เป็นช่วงที่กำลังฝึกงาน ฉันเดินทางกลับมหาวิทยาลัย...ไปหาเขา
...แฟนที่คบมาสามปีกว่า 
แน่นอนว่า "วาเลนไทน์" วันแห่งความรัก 
ฉันคาดหวังว่าเขาจะมีเซอร์ไพรส์เหมือนทุกๆปีที่ผ่านมา
ปีแรก...เขาจุดเทียนเต็มห้อง พร้อมเค้กผลไม้ที่ฉันชอบ
ปีที่สอง...ช่อดอกไม้ที่ทำจาก ช็อคโกแลตเฟอเรโร่ ช่อโต ที่ใครๆมองก็ต่างอิจฉา
ปีที่สาม...ลูกโป่งใบใหญ่ พร้อมชุดเดรสน่ารักๆ เขาบอกให้ใส่แล้วจะพาไปเที่ยว 
ช่วงที่ไปฝึกงาน...ไม่ได้เจอกันเดือนกว่าแล้ว ได้แต่โทรคุยกัน
วันนั้นจำได้ว่า ไม่ได้บอกเขาล่วงหน้าว่าจะกลับ เพราะอยากจะเซอร์ไพรส์เขา
ฉันโทรหาเขาตอนเช้า ...ไม่รับสาย สงสัยจะยังไม่ตื่น
ฉันขึ้นรถใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงถึงที่หมายก็เกือบเที่ยง โทรอีกครั้ง เขาก็ไม่รับ
โทรอีกครั้ง เขาตัดสาย ...สงสัยเขาจะยุ่ง
ฉันรอที่ บขส. ...รอเขามารับเหมือนทุกครั้ง ทั้งๆที่ยังติดต่อกันไม่ได้ 
ราวๆครึ่งชั่วโมงต่อมา มีข้อความเข้ามาจาก... "เขา"

  \\\  เขาขอโทษ... เขาพบคนที่เข้าใจเขา และเข้ากับเขาได้ดีกว่าฉัน 
เขาเสียใจกับเรื่องราวที่ผ่านมา 
เขาบอกว่า ยังไงเราก็ไปด้วยกันไม่ได้ 
แม่ฉันไม่ชอบเขา ...ครอบครัวของฉันไม่ชอบเขา  ///

....ฉันหน้าชา หูอื้อ....
เป็นวาเลนไทน์ที่เซอร์ไพรส์สุดๆ

...ย้อนกลับไปวันที่เราเจอกันครั้งแรก...
ฉันเป็นหัวหน้าหอพัก ยืนที่หน้าหอ รอน้องใหม่มารับกุญแจแต่ละห้อง
เขาขนของมาให้เพื่อน และแซวว่าหัวหน้าหอนี้น่ารัก
หลังจากนั้นเขาแวะมาเล่นที่หอบ่อยๆ
...
ห้องของเพื่อนเขาอยู่ติดกับห้องฉัน ห้องเพื่อนเขามักจะมีปาร์ตี้เสียงดัง
จนฉันซึ่งเป็นผู้ควบคุมกฏต้องไปเคาะห้องเตือนอยู่บ่อยๆ
เขามักจะเปิดประตูออกมายิ้มทำหน้าแป้นแล้นให้ฉันเสมอ
...
ที่จริงแล้ว ตอนนั้นฉันแอบชอบเพื่อนเขา แต่เพื่อนฉันก็มาชอบคนเดียวกัน
เขาบอกว่า เขาหมั่นไส้ที่เพื่อนตัวเองมีสาวๆมาชอบหลายคน จึงตั้งใจจีบฉัน
สุดท้ายแล้วเพื่อนเขาก็เป็นแฟนกับเพื่อนฉัน และฉันกับเขาก็ตัดสินใจลองคบกันดู
...
ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะลงเอยด้วยดี
ทุกอย่างบนโลกนี้เป็นสีชมพู
เขามีเรื่องราวที่ทำให้ฉันยิ้มได้อยู่เสมอ
ฉันคาดหวังว่าเขาจะเป็นคนสุดท้ายที่ฉันจะรัก

...แต่เมื่อทุกอย่างมันดำเนินไป
...ไม่รู้ว่าเรื่องราวมันแย่ลงตั้งแต่เมื่อไร
เวลาเจอหน้าบางทีก็เงียบใส่กัน บางทีก็ทะเลาะกัน
ฉันรับรู้ได้ว่าเขาเหนื่อย ฉันก็เหนื่อย
ฉันเริ่มท้อกับความรักครั้งนี้ ฉันบอกเลิกเขา ...ทั้งที่ยังรัก
เขายื้อ ...ทั้งน้ำตา 
เราเลยลองพยายามปรับตัวเข้าหากันให้มากขึ้น
...
ฉันไปบ้านเขา พ่อกับแม่ให้การต้อนรับอย่างดี
ฉันเป็นที่รักของคนในบ้านเขา 
ถึงขนาดคาดหวังว่าถ้าฉันเรียนจบ ฉันจะย้ายตามไปอยู่กับเขาที่บ้าน
...
ฉันพาเขาเข้าบ้านบ้าง
...พี่สาวฉันไม่ค่อยชอบใจที่มีคนอื่นเข้ามาในบ้าน 
...และแม่ก็ไม่ค่อยพอใจนัก กลัวคนอื่นจะมองไม่ดี

ฉันทะเลาะกับแม่อย่างรุนแรง 
...วันนั้นเขามีน้ำตา
เขาโทรให้พ่อแม่เขามารับกลับบ้านทันที แม้จะบ้านเราจะห่างกันใช้เวลากว่าสามชั่วโมง
หลังจากนั้นเราพยายามยื้อกันมาเรื่อยๆ แต่ก็ใช้คำพูดทิ่มแทงกันไปด้วย 
เราบอกเลิกกันบ่อยขึ้น แต่ก็กลับมาคืนดีกันด้วยความผูกพัน
....จนถึงวันวาเลนไทน์นั้น....

ฉันกดดูรูปเก่าๆของเรา...
ที่ที่เราเคยไปด้วยกัน

ลองมองย้อนไปในวันที่เรามีความสุข
ลองคิดทบทวนเรื่องราวที่เราเคยผ่าน
เก็บวันเวลา เก็บความทรงจำ
เก็บเรื่องราวเหล่านั้นเอาไว้ในใจ

ฉันกดเข้าดูเฟสบุ๊คของเขา เขาไม่ค่อยอัพเดตสถานะเท่าไร
ที่ยังเห็นเคลื่อนไหวคงมีแต่รูปที่ เพื่อน และ...ผู้หญิงของเขา แท็กมา
ในรูปเขายิ้ม คงจะมีความสุขสินะ ...

วันเวลาที่แสนมีความสุข
ฉันก็ทำมันหล่นหายไป
อ้อมกอดที่เธอเคยให้ รอยจูบหวานหวาน
รอยยิ้มของเธอ ฉันคงไม่มีวันได้เจออีกแล้ว

ขอโทษที่วันนั้นโทษเธออยู่ฝ่ายเดียว ขอโทษที่เอาแต่ใจเรื่อยมา
ขอบคุณที่ดูแลกันมาอย่างดี ขอบคุณที่รับฟังทุกเรื่องราว
ต่อไปนี้เวลานึกถึงเธอจะมีแต่เรื่องราวดีๆที่เราเคยมีร่วมกัน

ตอนนั้น เราคงยังเด็กเกินไป เกินกว่าจะเข้าใจ "ความรัก"

เขาไม่ผิดที่เขาไม่ได้เป็นผู้ชาย
แม่ฉันไม่ผิด ที่คาดหวังให้ฉันคบกับผู้ชาย
เขาไม่ผิด...ในสิ่งที่เขาเป็น
แต่อาจจะ "ผิด" ...ที่เรายังรักกันไม่มากพอ 
เพลง"ห้องนอน - Fridaynight to Sunday"
https://www.youtube.com/watch?v=UEomrCUlYg0

ขอบคุณเธอ...ที่เคยกุมมือกันในวันนั้น
SHARE
Written in this book
My Diary -- My Memory
ความทรงจำ สุขบ้าง ทุกข์บ้าง แต่ขอให้ทุกวันยังยิ้มได้ ^___^
Writer
Saimaru
I'm not writer
I'm introvert. I'm lacto-vegetarian. I'm a cat lover. >> Love me like you do. (◡‿◡✿)

Comments