'Non' lasting friendship
ทุกคนบนโลกใบนี้ล้วนต้องเคยเจอเรื่องเสียใจและผิดหวัง
และฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น มันเป็นเรื่องราวที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

เรื่องที่แย่ที่สุดคือการ 'รักและใส่ใจ' คนอื่นมากกว่าหัวใจของตนเอง
อะไรก็ไม่เจ็บปวดเท่าการที่เราหยิบยื่นมิตรภาพให้เต็มร้อย
แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับเป็นการติดลบ

ในวันที่ทุกคนเดินหันหลังให้มันช่างเป็นนาทีที่ทรมาณ
ฉันไม่เหลือใครอีกต่อไปแล้ว
ฉันไม่สามารถอยู่คนเดียวในห้องเรียนได้หรอก

ในใจมีแต่คำๆนั้นวนเวียนพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

ฉันเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด แค่คิดว่าต้องอยู่คนเดียวน้ำตามันก็ไหล
พยายามโทรหาก็โดนตัดสาย ทักเฟสไปก็ไม่ตอบ
แต่พวกเธอกลับไปเที่ยวกันอย่างสนุกสนาน
ไม่ได้สนใจคนที่นอนร้องไห้เพราะการกระทำของพวกเธอเลย

'พวกกูอึดอัดวะ...เลือกทำอะไรที่ตัวเองสบายใจเถอะ'
ตอนที่ได้รับคำตอบฉันทำงานอยู่คณะ
ความรู้สึกทุกอย่างเข้าจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว
ฉันพยายามโทรหาพวกเธอและแน่นอนพวกเธอตัดสายอีกครั้ง
ฉันเอาแต่ร้องไห้ ร้องไห้ไม่หยุดอีกครั้ง
ร้องจนหอบหืดขึ้น นาทีนั้นฉันนึกว่าจะตายตรงนั้นเสียแล้ว

ฉันร้องขอโอกาสแก้ตัวและแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด
ฉันขอโทษพวกเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก
ฉันพยายามทำทุกอย่างแล้ว...ฉันพยายามแล้ว
ฉันขอให้อธิบายเธอก็บอกให้รอ ฉันก็รอ
ฉันขอให้พวกเธอพูดอะไรบ้างก็บอกให้รอ ฉันก็รอ
แต่สิ่งที่เธอตอบฉันมันบ้าสิ้นดี

มันเป็นการจากลาที่ไร้เหตุผล ไร้จิตใจ และไร้ความปราณี

เรื่องราวเมื่อสองปีก่อนเหมือนบาดแผล
แม้ตอนนี้มันจะไม่เจ็บปวดอีกต่อไป
แต่มันกลายเป็นแผลเป็นแสนน่าเกลียดในใจฉัน
พวกเธอเป็นคนสร้างและมันจะตอกย้ำทุกๆวันให้ฉันคิดถึงมัน
คิดถึงเรื่องเลวร้ายที่ทำให้ฉันได้เจอคนที่ดีกว่าพวกเธอ

ขอให้พวกเธอมีความสุข
เพราะตอนนี้ฉันก็มีความสุข
กับการที่พวกเธอจากไป
SHARE
Writer
Newgirl
Reader / Writer
การที่เราได้พบเจอใครซักคน...มันเพราะอะไรกัน

Comments