" อิสระที่ไร้เป้าหมาย "
การก้าวเท้าออกสู่อิสรภาพที่ไร้กรอบ
เป็นความรู้สึกที่ปลื้มปริ่มอยู่ภายในใจ

แสงแดดของวันที่ไร้งาน มีความสดใส
กว่าวันที่เคยทำงาน

นกน้อย พากันร้องเพลงบรรเลงให้ฉัน

ผู้คนยังคงต่างรีบเร่งเข้างานให้ทันเวลา

ในขณะที่ฉันมีโอกาสได้ใช้เวลา
ซึมซับความรู้สึกยามเช้า
ได้มากกว่าที่เคย

ผ้าห่มผืนเดิม..ที่ฉันสามารถใช้เวลาในยามเช้า
เพื่อหมกตัวอยู่ในนั้นได้นานขึ้น

ความสุขง่ายๆ
ที่ใครหลายคนอาจไม่เข้าใจ

••••••••••••••••••••••••

ฉันสูดหายใจเข้าเต็มปอด
พร้อมกับก้าวเท้าออกจากบ้าน
ด้วยความไม่เร่งรีบ

ชีวิตในช่วงที่ไม่มีงาน
มันแสนดีอย่างนี้นี่เอง..
ฉันคิด

คำถามที่ฉันมีภายในใจ
คือ ผู้คนกลุ่มหนึ่งที่ใช้ชีวิตช่วงนี้
เขาทำอะไรกันนะ?
ฉันกระหายใคร่รู้อยู่ตลอดเวลา

ฉันเดินสวนผู้คนเหล่านั้น
ด้วยความสงสัย
แต่ไม่เคยคิดจะเข้าไปถามพวกเขาเหล่านั้นหรอก

•••••••••••••••••••••••

วันเวลาผ่านไป เรื่อยๆๆๆ
แดดยังคงออก นกยังคงร้อง
ผู้คนยังคงรีบเร่ง

ความสุขของฉันลดลงไปตาม
เงินในกระเป๋า

ชีวิตที่ลาออก ช่างแสนสนุก
ฉันมีเวลาเป็นของตัวเอง

ฉันอยากทำอะไรก็ทำ
ฉันบินไปในที่ที่ฉันอยากบิน

และเมื่อฉันเหนื่อย
ฉันก็แค่กลับมาอยู่ในจุดเดิม
จุดที่เรียกว่า "จุดพัก"

ชีวิตที่ดำเนินผ่านไป
กลับมีคำถามผุดขึ้นมาว่า..

เราจะปล่อยให้ความสุขท่วมท้นตัวเอง
แบบนี้อีกนานแค่ไหน?

คุณค่าของเราคืออะไร?
และเราเป็นใคร?
เราเกิดมาเที่ยวเล่นแบบนี้จริงๆเหรอ?

ฉันร้องไห้
ฉันเสียสติ
ฉันมีอาการเครียดเกินไป

ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง
หมอให้ยามาพร้อมกับวินิจฉัยโรคให้ฉัน
"น้ำในหูไม่เท่ากัน"

ภาวะแบบนี้
เกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ
และอาจเกิดจากความเครียด
หมออธิบาย

ฉันยังคงเก็บงำอาการป่วยไว้แบบเงียบๆ
ฉันคิดว่า ฉันเครียดลึกๆ
และออกกำลังกายมากเกินไป

•••••••••••••••••••••••••

" อิสระที่ไร้เป้าหมาย "
ก็เปรียบเสมือนการที่คุณโดดเดี่ยวล่องเรือ
ไปกลางสายน้ำ

มันช่างเป็นวิวที่สวย ภาพที่อยู่ตรงเบื้องหน้า
ช่างสวยจับใจ

คุณไม่มีความกังวลใจใดๆ

แสงสีทองกระทบน้ำชวนให้คุณหลงใหล
เป็นบุญตาเหลือเกินที่คุณได้สัมผัสมัน

แต่แล้ว..
เมื่อเสบียงในอาหารบนเรือหร่อยหรอ

ภาพความสวยงาม
ยังคงฉายแสงเดิมๆทุกๆวัน

ชีวิตคุณกลับรู้สึกห่อเหี่ยวและสิ้นหวัง

คุณไม่รู้ว่า เรือลำนี้จะพาคุณไปที่ใด?

คุณเบื่อกับภาพเดิมๆเสียแล้ว
และความกังวลเรื่องเสบียงอาหารก็ตามมา

••••••••••••••••••••••••••

ฉันยังคงเลือกที่จะติดกาแฟ
แม้จะเคยพยายามเลิกอยู่หนหนึ่ง

ลาเต้ร้อนวางตั้งอยู่ตรงเบื้องหน้า
ลายหัวใจวันนี้ดูสวยงาม

"แสงที่ดีที่สุด อาจไม่ใช่แสงที่เราเห็น
แต่แสงที่ดีที่สุด
อาจมาจากแสงสว่างภายในตัวเรา"
ฉันคิด

ขณะที่ลาเต้ร้อนถูกซด
พร้อมๆกับลายลาเต้รูปหัวใจ
ที่กำลังจะเหือดหายไป
ในอีกไม่นาน...

SHARE
Written in this book
Officerland
OfficerLand ดินแดนแห่งเรื่องราวออฟฟิศๆ ที่ไม่คิดว่าจะหลงเข้ามา ณ.ครั้งหนึ่ง ในชีวิต..
Writer
Mediary
me+diary
ฉันรักที่จะเขียน ฉันรักที่จะอ่าน ฉันสะสมเรื่องราวที่ผ่านๆ ด้วยการบอกเล่าเป็นไดอารี่ถึงเธอ.. Facebook: mediary555

Comments

imonkey7
4 years ago
แล้วหัวใจก็กลับมาอยู่ในตัวเรา ^^
Reply
Mediary
4 years ago
เย้ๆๆๆ❤️❤️❤️❤️
lalajinx
4 years ago
แล้วเราจะส่องแสงเอาให้แยงตาทุกคนไปเลย เย้~
Reply
Mediary
4 years ago
5555+😃😃😃😃
sopons
4 years ago
เสบียงอาหารหดหายนี้เป็นอะไรที่น่ากลัวเนอะ ยิ่งลอยตุ๊บป่องไม่มีเป้าหมาย
Reply
Mediary
4 years ago
ใช่แล้วววค่ะ ลดแต่ไม่มีเพิ่ม เริ่มทำใจไม่ได้ 😫
CatchingFeeling
4 years ago
คล้ายกัน...เลยค่ะ (ยิ้มอ่อน)
Reply
Mediary
4 years ago
😁😁😁😁
Bewbundanjai
4 years ago
คุณกิฟฟฟฟฟ ^^
🤗👍👍👍👍
Reply
Mediary
4 years ago
คุณบิวววววว😂