ความเหงาที่เพิ่มระดับไปอีกหลายขั้น.
*เนื้อหาอาจมีการสปอย*

ก็อย่างตอนเด็กๆ อ่ะ ความเหงาคือการไม่มีเพื่อนใช่ไหม แต่พอโตขึ้น ความเหงามันเหี้ยกับเรามาก


มิว พูดกับโต้งในคืนๆ หนึ่งซึ่งทั้งสองนอนหนุนกัน
ถ้าพูดถึงความเหงา มันมีหลายระดับของมัน 
แต่มิวมีมากกว่านั้น มากกว่าความเหงาระดับปกติที่มีอยู่

เธอก็เหงาเหมือนกัน 
แต่ความเหงาของเธอมันเทียบกับมิวไม่ได้เลย

เธอเลยศึกษาความเหงาจากมิวจากแผ่นกลมๆ ที่มีรูตรงกลาง ฉายผ่านจอสี่เหลี่ยม

เธอรู้สึกเหมือนมิวเป็นดาวพลูโตที่ลอยเขว้งขว้างในจักรวาล
เธออยากให้ดาวพลูโตได้โคจรรอบใครสักคนอย่างมีความสุข และจบอย่างแฮปปี้แอนดิ้งแฉกเช่นเรื่องอื่นๆ 

แต่มันก็ไม่ง่ายเลย...



มันไม่ง่ายเลยนะ เพราะยิ่งผ่านไปนานๆ เราก็ยิ่งคิดถึงอาม่า 
เราก็เลยตั้งคำถามขึ้นว่า ถ้าเรารักใครมากๆ เราจะทนได้เหรอ 
ถ้าวันนึงเนี่ย เราต้องเสียเค้าไป แล้วไอ้การจากลา... มันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
โต้งก็รู้ดี... มันจะเป็นไปได้เหรอโต้ง ที่เราจะรักใคร โดยไม่กลัวการสูญเสีย

แล้วระดับไหนล่ะ ที่จะสามารถเรียกความเหงา ว่าความเหงาได้
ความเหงาของแต่ละคนต่างกัน แต่มิวเหงามากกว่านั้น

ความเหงาของคนปกติที่พูดว่าเหงา แต่บางทีเขาอาจจะมีใครบางคนวนเวียนรอบเขา
แต่มิวไม่มีใครเลย...

ความเหงาจึงมีหลายระดับ
เหงาเพราะไม่มีเพื่อน 
เหงาเพราะไม่มีแฟน 
เหงาเพราะไม่มีใครคุยด้วย 
เหงาเพราะบรรยากาศ

แต่มิวเหงาเพราะเขาไม่มีใครเลย...

อาจจะมีคนโคจรอยู่รอบเขา แต่ก็ไม่ทำให้เขารู้สึกว่าความเหงามันลดลง

มิวไม่กล้ามีใคร การมีใครสักคนให้เขาหายเหงามันอาจจะดี แต่มิวกลัวว่า ถ้าเขาเสียคนๆ นั้นไปอีก เขาจะเหงายิ่งกว่าเดิม...

นั้นคือสิ่งที่เธอคิดระหว่างที่ศึกษาความเหงาของมิว


แต่อีกใจนึงก็คิดว่า แล้วมันจะเป็นไปได้เหรอ ที่เราจะอยู่ได้ โดยไม่รักใครเลย
เนี่ยแหละคือความเหงา เราอยู่กับมันมา 5 ปี ทำไมเราจะไม่รู้ว่ามันทำร้ายเรายังไง
แล้วชีวิตที่เหลือของเราล่ะ.... 


ใช่... แล้วชีวิตที่เหลือล่ะ ?

โต้งมีแรงดึงดูดสำหรับมิว 

แรงดึงดูดแห่งอดีต
แรงดึงดูดแห่งความโหยหา
แรงดึงดูดที่จะทำให้ดาวพลูโตไม่ลอยเขว้งขว้างอีกต่อไป

สุดท้าย มิวเลยคว้าโต้งเหมือนกับแมวที่ตะครุบแสงเลเซอร์
มิวเริ่มแต่งเพลงรักได้ เพลงรักจากความรู้สึก

เขาเป็นคนจรดปลายปากกา แต่คนที่แต่งเพลงนี้จริงๆ คือโต้ง


แต่สุดท้าย ดาวพลูโตก็ยังคงเป็นดาวพลูโต
โต้งอาจจะไม่โคจรเข้ามาใกล้เขาอีกแล้ว

ก่อนจะไป โต้งได้เอาชิ้นส่วนบางอย่างมาให้ ชิ้นส่วนที่มันได้หายไปตอนเด็ก
มันคือจมูกของตุ๊กตาไม้ตัวนั้น...

แม้จมูกมันจะไม่พอดี แต่มันก็เพียงพอให้มิวหายใจต่อไปได้แล้ว

แม้จะไม่ได้จบแบบแฮปปี้แอนดิ้ง แต่เธอก็รักตอนจบแบบนี้ที่สุดแล้ว

ความเหงาของมิวได้เปลี่ยนระดับชั้นไปแล้ว...



เราคงคบกับมิวเป็นแฟนไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเรา... ไม่ได้รักมิวนะ


ความรักของพวกเขาไม่ได้เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปได้ แต่แค่ไม่ใช่ตอนนั้น..


SHARE
Writer
twentyeight_A
INFJ
เพราะวงแหวนสำคัญต่อดาวเสาร์.

Comments