การพบกัน: ฉัน-เธอ
- การพบกันครั้งแรก -

มันเป็นเรื่องบังเอิญสินะ
การที่คนสองคนที่ไม่รู้จักกันเดินสวนกัน
และที่สำคัญเราต่างมองหน้ากันและกัน
ฉันจำไม่ได้หรอกว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่
อาจจะคิดว่าเธอคิดอะไรอยู่
หรืออาจจะคิดว่าเธอมองหน้าฉันทำไม
สายตาของเธอคงจะจับจ้องที่ใบหน้าของฉัน
เช่นเดียวกับสายตาของฉันที่จับจ้องใบหน้าของเธอ
มันไม่ใช่เรื่องประหลาดหรอก
(เพราะฉันบอกคนอื่นเสมอว่า
คนเรามักจะมองสิ่งที่เคลื่อนไหวไปมารอบตัว)
หลังจากการพบกันครั้งแรก
เราก็สวนกันด้วยความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว
ภายในระยะเวลาแสนสั้นเพียง 2 วินาที
หรืออาจจะน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำไป

- การพบกันครั้งต่อ ๆ ไป -

ฉันหวังว่า
เราจะไม่เป็นเพียงแค่คนที่เดินสวนกันอีกต่อไป
คงมีบทสนทนาดังขึ้นทำลายความเงียบ
หรือคงมีการนัดกัน
ที่ไม่ทำให้การพบกันเป็นเรื่องบังเอิญอย่างเคย
แต่เปล่าเลย
ความหวังยังคงเป็นแค่ความหวัง

- การพบกันครั้งหลังสุด -

เธอจับมือฉันเดินไปด้วยกัน
แม้ระยะทางจะแสนไกล
และเต็มไปด้วยอุปสรรคขวากหนาม
มือของฉันยังคงอบอุ่น
เพราะสัมผัสที่ได้รับจากมือของเธอ
มือของเธอยังคงกุมมือของฉันอย่างแน่นหนา
นานเท่าไรก็ไม่มีวันคลาย
SHARE
Written in this book
แซดบอย
Writer
Jiramath
Albino Bird & Reader
Jiramath is not happy! Jiramath is not happy!

Comments