คนเมือง #3

   สมหวังมองไปรอบๆบาร์ แขกส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชายวัยทำงาน แต่งตัวดูดี หน้าตาหล่อ บางคนจมูกโด่ง หน้าเรียว ใส่นาฬิกาที่บ่งบอกฐานะทางการเงิน ผิวพรรณเกลี้ยงเกลา ตามแบบฉบับของคนสมัยใหม่ 

   สมหวังตกตะลึงกับการมองไปที่ไอ้ดอย ขณะเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ซึ่งมีเพียงกางเกงในว่ายน้ำตัวเดียว       
"เฮ้ย! มึงแต่งตัวอะไรของมึงวะเนี่ยไม่อายเขาหรอ" 

สมหวังพูดขึ้นอย่างตกใจกับการแต่งตัวของไอ้ดอย

   " นี่สมหวัง มึงไม่ต้องตกใจนะ คืนนี้คอยดูอยู่เงียบๆ มึงเห็นแขกที่มานั่งไหม กระเป๋าหนักกันทั้งนั้น งานนี้มันไม่ยาก เดี๋ยวตอนบาร์ปิด กูจะพาไปฝากงานกับเจ้าของบาร์ "
ไอ้ดอยกระซิบข้างหูสมหวัง อย่างระมัดระวัง

   สมหวังนั่งเงียบอยู่หลังเคาเตอร์ คอยมองดูไอ้ดอย เดินไปมาทักทายแขก อย่างสนิทสนม 
บางครั้งก็จับมือ กอดคอ ราวกับเป็นคู่รักกันยังไงยังงั้น

    ยิ่งดึก บาร์แห่งนี้คนยิ่งเยอะมากขึ้น โดยเฉพาะผู้ชาย มีบ้างบางโต๊ะที่มีผู้หญิง มีการเปิดเพลงเสียงดังอย่างคึกคัก มีการโชว์เต้นจากแดนเซอร์ผู้ชายบนเวที มีพนักงานเดินคอยเสริฟเครื่องดื่ม รวมถึงมีพนักงาน คอยเทคแคร์ดูแลแขกตามโต๊ะ โดยพนักงานทั้งหมดในบาร์นี้ ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ชาย แต่งกายใส่กางเกงในว่ายน้ำตัวเดียวเกือบทั้งสิ้น 
  
   สมหวังครุ่นคิดถึงการทำงานในบาร์แห่งนี้ หากเขาจะต้องทำที่นี่จริงๆ เขาจะต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วยใช่ไหม?   

   ไอ้ดอย หรือ โดมชื่อที่เรียกกันในวงสัมคมนั้น มีหน้าที่คอยเสริฟ ค็อกเทล เหล้า เบียร ตามที่แขกต้องการ บางครั้งก็ไปต้อนรับแขก หากแขกโต๊ะที่เป็นขาประจำ ไอ้ดอยจะนั่งนานหน่อย คอยพูดคุยกับแขกอย่างสนุกสนาน เมื่อแขกกลับ 
ไอ้ดอยจะได้ทิปจากแขกไม่ต่ำกว่า 500 บาท ยิ่งแขกคนไหนที่รู้จักและเป็นขาประจำ ไอ้ดอยจะได้ทิปเป็นกอบเป็นกำ   ยิ่งถ้าได้รู้จักกับแขกที่มีฐานะ เป็นการส่วนตัว ได้ออกไปเที่ยวข้างนอก ไอ้ดอยสามารถเรียกเงินได้เยอะจากแขก

   ช่วงดึกของบาร์ เป็นช่วงเวลาที่ฤิทธิ์แอลกอฮอล์ได้กลืนกินสติสัมปะชัญญะและการทรงตัวของผู้คนที่มาเที่ยวอย่างเต็มที่ พนักงานภายในร้านจะมีการโชว์เต้นบนเวที อย่างยั่วยวล พร้อมโชว์กล้ามโตๆบนแขน กล้ามแน่นๆบนหน้าท้อง ให้แขกที่มาดู  แดนเซอร์บางคนก็ผิวขาว บางคนก็ผิวคล้ำ แต่ทุกคนดูร่างกายกำยำ มีกล้าม แน่น หน้าหล่อเหลา คมคาย อย่างที่สาวต้องการ แต่กลับเป็นมีแต่ผู้ชายที่มาดูแดนเซอร์เหล่านั้น!!!!
และไอ้ดอยเพื่อนสนิทสมหวัง ก็อยู่บนเวทีนั้นด้วย   สมหวังนั่งถอนหายใจอยู่หลังเคาเตอร์ครุ่นคิดถึงงานในบาร์ ว่าเขาจะทำได้หรือไม่...แต่เงินที่ได้ต่อคืนมันสามารถทำให้เขาส่งกลับบ้านให้พ่อแม่ได้ใช้อย่างสบายๆ 
  
  คืนนี้ไอ้ดอยไม่ได้กลับไปนอนที่ห้อง มีเพียงสมหวังที่ต้องนั่งแท็กซี่กลับเพียงคนเดียว!!!
   



SHARE
Written in this book
Short story
Writer
JNatrada
writer
amyour

Comments