ลอนดอนเมืองในฝัน
สิ้นสุดกันทีครับกับการเดินทาง12ชั่วโมงกว่า และที่นี่"London"ครับผม และขณะที่ผมยืนหนาวอยู่นี้ ที่นี่เวลาสี่โมงเย็นโดยประมาณซึ่งที่เมืองไทยก็น่าจะเกือบๆห้าทุ่ม และสิ่งแรกที่ผมต้องทำคือหาที่พักครับ

ผมเลือกที่พักแถว Paddington ครับ จากสนามบิน heathrow ผมเลือกที่จะขึ้น heathrow express ครับ
ไปถึงสถานี Paddingtonประมาณ 20 นาที
สถานี Paddington เป็นสถานีที่มีทั้งรถไฟ บนดิน ( overground)
และใต้ดิน ( underground) ครับ ก็คือเดินทางออกไปนอกเมืองลอนดอนเช่น oxford และเดินทางในลอนดอนด้วยรถไฟใต้ดินครับ

ผมเดินจากสถานี Paddington station ไปถึง Mitre house hotel ประมาณ 5 นาทีก็ถึงครับ สนนราคาก็ 95 ปอนด์ต่อคืน สำหรับห้อง twin ครับ ในห้องก็ไม่มีอะไรมากครับแต่ก็ไม่ถึงกับเป็นห้องโง่ๆซะทีเดียว มีเครื่องอำนวยความสะดวกพอสมควรครับ ผมรีบวางสัมภาระนั่งลงบนโซฟานุ่มๆที่อยู่กลางห้อง แหงนหน้ามองบนเพดานมีโคมระย้าเล็กๆแขวนอยู่ออกแนวๆหลุยส์นิดๆ ผมหยิบรีโมทมาเปิดดูรายการทีวีอยากรู้คนที่นี่เค้าดูอะไรกัน ทันทีที่ทีวีติดภาพของ เคท การ์ราเวย์ พิธีกรชื่อดังก็ปรากฏขึ้น โชคไม่ดีนิดหน่อยที่วันนี้เธอไม่ได้มาในฉากป้อนนมลูกวัว ขณะที่รายการทีวีดำเนินไปสายตาผมกลับเหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง อากาศข้างนอกค่อนข้างเย็นและชื้น แต่ก็เป็นอากาศที่สบายอย่างบอกไม่ถูก ประกอบกับตึกรามบ้านช่องที่สวยงามสมกับเป็นเมืองที่ผมฝันจะมาเยือน ขณะที่ผมกำลังเคลิ้มอยู่นั้นพลันสมองผมก็นึกถึงโปรแกรมทัวร์ของผมในวันพรุ่งนี้ ไม่ว่าจะเป็น
พระราชวังบัคกิ้งแฮม(Buckkingham Palace)
รูปปั้นหินประหลาด สโตนเฮนจ์ (Rock Stonehenge)
มหาวิหารเซนต์ปอล (The Basilica of Saint Paul)
วิหารเวสต์มินสเตอร์(Westminster Abbey)
ทราฟัลการ์สแควร์(Trafalgar Square)
หอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ (Clock Tower, Palace of Westminster)
และที่ขาดไม่ได้เลยคือEmirate Stediam สนามของ Arsenal ทีมสุดรักของผม คิดแล้วฟินสุดๆครับ

ก๊อกๆๆๆ ก๊อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูครับ สงสัยแม่บ้านหรือพนักงานโรงแรมแน่ๆ มีอะไรกันนะหรือจะมาส่งอาหาร ผมรีบเดินไปเปิดประตู แต่ผิดคาดครับ มิใช่แม่บ้านหรือพนักงานส่งอาหารแต่อย่างใด
แต่!!เป็นแฟนผมเองครับ นี่ผมหนีมาถึงนี่ยังตามมาได้อีกเหรอเนี่ย

"ล๊อคห้องทำไมเนี่ยเรียกตั้งนานก็ไม่เปิด แล้วนี่ไม่อาบน้ำหรือยังไง ชุดทำงานก็ไม่ถอด" แฟนผมถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

ผมอึ้ง!งงไปพักครับ กระพริบตาสองทีตั้งสติก้มลงมองดูตัวเองที่ยังอยู่ในชุดทำงาน และหันหลังกลับไปดูในห้อง อ้าวทำไมมันคุ้นๆ นั่นที่นอนผมนี่ และนั่นตู้เสื้อผ้าผม อ้าวเห้ย! นี่มันห้องนอนผมนี่หว่าครับ!!
โอ้โห!นี่เราเผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย แต่ฝันเป็นเรื่องเป็นราวมากๆๆ เห้ออออ
เอาน่าวันนี้อาจเป็นแค่ฝัน แต่วันนึงจะไม่ให้มันเป็นแค่ความฝันแน่ๆ
SHARE

Comments