ลู ก โ ด ด
ข้าแต่ศาลที่เคารพ ผมไม่ได้ยิง ผมไม่ได้ฆ่าใคร จะให้ตอบสักกี่ครั้งผมก็ขอยืนยันคำตอบเดิมท่ามกลางความอบอ้าว ดินดำถูกกรอกลงปากกระบอกอย่างช้าๆ ด้วยใจอันร้อนรน ขนาดต้องพอเหมาะ ใช่ต้องกะให้พอดี ไม่มากไป ไม่น้อยไป ใยมะพร้าวถูกยัดตาม แส้ปืนดันเข้าและใส่อารมณ์กระทุ้งลงไปสองสามครั้ง... ตะกั่วลูกกลมขนาดใกล้เคียงปลายนิ้วชี้... ลูกโดด! กระสุนเม็ดเดียว สำหรับมันคนเดียว ยิ้มเหยียดที่ริมฝีปาก แววตาสะใจฉายชัดขณะใส่ลงไปในลำกล้องเหล็กนั้น ยัดใยมะพร้าวลงไปอีกทีก่อนง้างนกขึ้นมาช้าๆ แผ่นแก๊ปถูกแปะไปทีรูข้างกระบอก ค่อยๆ ปลดนกปืนกลับแนบลำกล้องตามเดิม สอดไม้ชิ้นเล็กๆ กันไม่ให้สัมผัสกับแผ่นแก๊ปที่ปิดไว้... ตอนนี้ ข้าก็พร้อมสำหรับระบายตะกอนที่จับตมในจิตอันร้อนรนนั้นแล้ว

วงเหล้าของพวกมันเริ่มมีเสียงเพลงเฮฮา ทั้งที่เมื่อสักครู่ยังมีแต่เสียงโต้เถียงทะเลาะกันลั่นบ้านอยู่เลย ใช่! ตอนที่ข้ายังร่วมวงอยู่กับพวกมันนั่นแหละ ถึงแม้วันลงคะแนนเสียงแบบนี้จะมีคำสั่งงดขายเหล้าก็ตามทีเถอะ นั่นมันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรสำหรับสหายร่วมสุราอย่างพวกข้านักหรอกมึงรอกูที่นี่อย่าไปไหน

ข้าบอกกับมันหลังโต้เถียงกันด้วยเรื่องที่ไม่ควรจะคุยในวงเหล้าโดยเฉพาะวันนี้ก่อนผละมา มันคงคิดว่ามันแน่ที่ยังคงครึกครื้นต่อได้ และมันพลาดที่ไม่ทันได้สังเกตว่ามัจจุราชกำลังมาเยือน... 'มึงไปนรกเถอะ' ข้าง้างนกปืนขึ้นมาอีกครั้งกับไอร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านทั่วกาย 

"เฮ้ย!" มันร้องเสียงหลงเมื่อเหลือบมอง ปากอ้าตาค้างขณะข้าวาดลำกล้องเข้าใส่ พวกขี้เมาในวงเหล้ายังคงตะลึง ไม่ทันที่มันจะได้ขยับด้วยซ้ำในจังหวะที่ข้าเหนี่ยวไก นกปืนสับลงไป

แชะ!
เจ้ากรรม ปืนเกิดด้านเสียอย่างนั้น ข้าสบถกราดเกรี้ยวในใจ และไวกว่าจะทันได้ตั้งตัว ร่างหนึ่งเข้าประชิด อีแก๊ปถูกกระชากออกจากมือพร้อมกับเสียงดังก้อง ทุกคนต่างสะดุ้ง... ร่างนั้นคว่ำหน้าทิ่มวงเหล้าท่ามกลางความตกตะลึง ลูกโดดเจาะกลางหน้าผากของมันอย่างเหมาะเหม็ง มันตายคาที่โดยไม่ทันได้ส่งเสียงออกมาด้วยซ้ำ... ข้าเบิกตากว้างมองร่างเคราะห์ร้ายนั้น หันมองปืนแก๊ปที่หล่นอยู่ข้างฝาด้วยเนื้อตัวอันสั่นเทา ความร้อนระอุดูจะเย็นเยือกลงอย่างฉับพลัน เหงื่อจับผุดพรายบนใบหน้า ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก... ก่อนที่จะหล่นลงข้างฝา ปืนแก๊ปกระบอกนั้น มันถูกเหวียงไปฟาดกับเสา ช่างเหมาะเจาะที่เหลี่ยมเสากระทบกับนกปืนเข้าพอดี และแรงกระแทกนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้แก๊ปจุดชนวนระเบิดขึ้นมา...

ลมเย็นโชยแผ่วเบา ข้าแหงนมอนเมฆหม่นเหนือกำแพงสูงรอบกาย เแว่วสียงรำพันจากใจ 'กูไม่ได้ฆ่า กูไม่ได้ฆ่ามึงนะไอ้ชัย' เสียงนั้นแผ่วเบา ข้าก้มมองผืนดินใต้ฝ่าเท้า... อากาศวันนี้มันช่างเยือกเย็นเสียจริง...

SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นจิปาถะ
รวมเรื่องสั้น งานฝึกหัด /ยินดีรับฟัง และขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ/
Writer
Lava
ผู้เฒ่าธรรมดา
เจ้าปัญหา จอมโวยวาย

Comments