คนเมือง # 2
  ท่ามกลางผู้คนเดินสวนทางกันไปที่สถานีหมอชิต สมหวังยืนรอไอ้ดอย เพื่อนสนิทในเวลาช่วงบ่าย
....ชายหนุ่ม รูปร่างสูง แต่งกายแบบฉบับคนเมืองยุคปัจจุบัน เดินตรงเข้ามาหาสมหวัง...

 "สมหวัง มึงมานานหรือยังวะ" ดอย พูดขึ้น

สมหวังยืนมองไอ้ดอย อย่างประหลาดใจถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น..ก่อนจะพูดขึ้นว่า

"ไอ้ดอย นี่มึงเรอะวะ ไม่เจอปีเดียว มึงเปลี่ยนไปเยอะเลย กูจำแทบไม่ได้"

 ไอ้ดอยที่สมหวังรู้จัก ตอนนี้เปลี่ยนไปจากเดิมจากแต่ก่อนที่ตัวดำ ใส่เสื้อผ้าที่ไม่เคยพิถีพิถัน 
ผมเผ้ารุงรัง  บัดนี้ ไอ้ดอยใส่เสื้อผ้ามีราคา 
ดูทันสมัย ทรงผมรองทรงเข้าหน้า ผิวพรรณเรียบเนียนดูเกลี้ยงเกลา ถือโทรศัพท์มือถือหน้าจอใหญ่ ที่กำลังเป็นที่นิยมในปัจจุบัน พร้อมกับจมูกที่เข้าทรง รองรับกับใบหน้าอย่างหล่อเหลา

"ไอ้ดอย นี่แม่มึงฝากน้ำพริกปลาร้า ของโปรดมึงมาแนะ อะ" สมหวังพูดขึ้นหลังจากยืนนิ่งมองไอ้ดอย
"ปะ สมหวัง กลับไปเก็บของที่ห้องก่อน แล้วเรื่องงานค่อยคุยกัน"
ดอยรีบพาสมหวัง ก้าวขึ้นแท็กซี่อย่างรวดเร็ว ระหว่างบนแท็กซี่ สมหวังครุ่นคิดถึงการเปลี่ยนแปลงของสมหวัง ทำให้เขาคิดว่า...การมาทำงานในกรุงเทพฯ คงต้องมีเงินมากแน่ๆ จนสามารถทำให้ไอ้ดอย เปลี่ยนไป จนดูดีขนาดนี้

"ไอ้ดอย แล้วตอนนี้แกทำงานอะไรอยู่วะ แนะนำกูบ้างดิ" สมหวังพูดขึ้น
"นี่สมหวัง. มึงอยู่ที่อย่าเรียกกูว่า ดอย นะ. อยู่ที่นี่กูชื่อ โดม มึงเข้าใจไหม จะมาใช้ชีวิตในเมือง
แบบนี้เนี่ย มันต้องมีการเปลี่ยนชื่อกันบ้าง เพื่อที่ใครจะได้ไม่มองว่าเรามาจากบ้านนอก หลอกเราได้ง่ายๆ"

"แล้วมึงจะให้กูชื่อไรวะ ไอ้ดอย เอ้ย!!! โดม "
สมหวังพูดขึ้นอย่างสนใจ

"มึงชื่อ สมหวัง ใช่ไหม ชื่อไรดีนะที่เหมาะกับมึง งั้นมึงชื่อ ศิวา แล้วกัน ชื่อนี้แระเหมาะกับมึงที่สุดแระ. "
สมหวังตอบรับอย่างเข้าใจ

       เมื่อถึงห้องเก็บของเสร็จ สมหวังยื่นชลอมของฝากถึงไอ้ดอย อย่างหวังว่า ไอ้ดอยจะดีใจ
ไอ้ดอยรับชลอม วางไว้ที่โต๊ะ พร้อมกับพูดขึ้นว่า
"ปะ ไปหาไรกินกัน หิวจะแย่"
สมหวังตอบรับอย่าง งง ๆ พร้อมเดินตามไอ้ดอย ออกไปอย่างว่าง่าย 
        ร้านกาแฟอย่างที่สมหวังเห็นใน ทีวี กับอาหารจานใหญ่ ที่มีข้าววางอยู่ในจานอันน้อยนิดซึ่งสมหวัง มองดูแล้วไม่น่าจะอิ่มแน่ 

"ศิวา แกจะกินอะไรสั่งเลยนะ มื้อนี้ฉันจะออกให้ แต่ถ้าแกทำงานแล้วเนี่ย ฉันจะไม่เลี้ยงแล้วนะ"

ไอ้ดอย เปลี่ยนสำเนียงการพูดทันที ในร้านกาแฟ ทีมีผู้คน นั่งอยู่รอบๆ

"เออ ไอ้ดอย เอ้ย!!!! โดม ฉันเอาอะไรก็ได้ ตามแบบแกเลย"

"เออ พี่ครับ เอาคาปูชิโน 2 แก้ว ข้าวหมูอบน้ำผึ้ง 2จาน ครับ" ไอ้ดอยสั่งอาหารกับพนักงานอย่างคล่องแคล่ว ราวกับ เป็นอาหารที่ทานทุกวัน

   สมหวัง มองรอบๆร้านกาแฟ ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่ดูทันสมัย แต่งกายดูดี นั่งคุยกันอย่างสนุกสนานนั่งจิบกาแฟ ยามบ่าย แก้วเล็ก ที่สมหวังเหลือตาดูราคาในเมนู ที่ราคาถูกสุดอยู่ที่ 60 บาท!!
...บางมุม ก็เป็นเด็กวัยรุ่น นั่งคุยกันหลังเลิกเรียน พร้อมอาหารบนโต๊ะ เป็นสเต็ก กับน้ำปั่นแก้วโตสีสันสดใส นั่งพูดคุยถ่ายรูปกันอย่างมีความสุข 
    สมหวังทานอาหารอย่างเคอะเขิล ทำให้สมหวังหวนนึกถึงอาหารที่บ้านนอก อย่างน้ำพริก ผักต้ม ของโปรดของเขา 
    ในระหว่างทานข้าว สมหวังพูดขึ้น
    "เออ ไอ้โดม แล้วนี่ไม่ทำงานหรอวะ วันนี้"
สมหวัง ถามอย่างสงสัย
    " ฉันทำงานทุกวันแระ. เดี๋ยวคืนนี้แก ไปกับฉันไอ้ศิวา แล้วจะรู้เอง เงินดีเว่ย. ได้เจอผู้คนเยอะแยะ มีแต่คนกระเป๋าหนักๆทั้งนั้น.." ไอ้ดอยพูดขึ้นอย่างมีความสุขในงานที่ทำ
     ในช่วงหัวค่ำ ผู้คนนั่งอยู่ในบาร์ ไม่มากนัก เนื่องจากยังไม่ดึกมาก ไอ้โดมพาสมหวังมานั่ง อยู่ที่หลังเคาเตอร์บาร์ สถานที่ทำงานประจำของไอ้ดอย!!!!! 


      สมหวังประหลาดใจ กับแสงสีที่เห็นยามค่ำคืน เพราะถ้าเป็นเวลานี้ที่บ้านนอกของสมหวังจะเงียบสงัด ไร้ผู้คนเดินสัญจร  สมหวังนั่งรอไอ้ดอย ในขณะที่ไอ้ดอยเข้าไปในห้องแต่งตัว
   
"ไอ้ดอย เดินออกมาจากห้องแต่งตัว           สมหวังตกตะลึงมองไปที่ไอ้ดอย.                      ที่เดินออกมา มีแค่กางเกงว่ายน้ำเพียงตัวเดียว "
SHARE
Written in this book
Short story
Writer
JNatrada
writer
amyour

Comments