คนเมือง # 1
    รายการทีวีเสนอเรื่องราว เกี่ยวกับการใช้ชีวิต Slow Life ชีวิตคนเมือง ชีวิตแห่งความสุนทรีย์

..คนนั่งกินกาแฟราคาตกแก้วละ เกือบ 100 บาท 
..บ้างก็เดินเล่นบนห้างสรรพสินค้าในวันที่ไม่ใช่วันหยุด 
..บ้างก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป เอียงซ้าย เอียงขวา  เพื่อให้ได้มุมที่ดูดีที่สุด
..บ้างก็เดินฟังเพลงใส่หูฟังบนท้องถนน
รวมไปถึงเด็กรุ่นใหม่ที่ดูโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนวัยอันควร  ....

   สมหวัง นั่งดูทีวีอย่างตั้งใจ เกี่ยวกับชีวิต Slow life ที่กำลังเป็นที่พูดถึง 
แต่กลับนึกสะท้อนในใจ...มันช่างไกลจากตัวเขามาก  เมื่อรายการทีวีจบลง สมหวัง มองไปรอบๆ
ตัวเขา สิ่งที่พบมันต่างสิ่งที่รายการทีวีเสนออย่างสิ้นเชิง!!! 
 
   สมหวังเกิดมาในครอบครัวชาวไร่ชาวนา มีพี่น้องทั้งหมด 5 คน เขาเป็นลูกคนโต มีน้องชาย 1 คน น้องสาว 3 คน  เมื่อสมหวังจบ ป.6 เขาไม่ได้เรียนต่อ เพราะจะต้องช่วยพ่อแม่ ทำงานส่งน้องๆทั้ง 4 คนเรียนหนังสือ  สมหวังคิดเสมอว่า เขาจะต้องก้าวพ้นความยากจนนี้ไปให้ได้....
   ทุกเช้าก่อนออกไปทำไร่ เลี้ยงควาย สมหวังจะต้องไปซื้อหนังสือพิมพ์ และดูรายการทีวีก่อนออกจากบ้านทุกวัน เพราะเขาคิดว่าเป็นสิ่งเดียวที่เขาจะรู้เรื่องราวเหตุการณ์บ้านเมืองปัจจุบัน และรู้จักสิ่งใหม่ๆบนโลกใบนี้ที่เกิดขึ้น 


      หน้าแล้ง..แล้งเกินกว่าที่ชาวไร่ ชาวนาจะทำการเกษตรได้  น้ำแห้งขอดติดโคลน ดินแตกระแหง อากาศร้อนราวกับไฟไหม้อยู่ตลอดเวลา  
     สมหวังได้แต่คิดถึงนโยบายของรัฐบาลปัจจุบันเกี่ยวกับ การสร้างเขื่อนกับเก็บน้ำไว้ใช้ยามหน้าแล้ง จนเวลาล่วงเลยผ่านไป เขื่อนที่ว่าจะสร้างมีเพียงแค่ป้าย โฆษณานโยบายของพรรคการเมือง 
สมหวังได้แต่ถอนหายใจ...เขาคิดว่าหากหน้าแล้งปีนี้ไม่ได้ทำอะไร เขาคงต้องไปหางานที่อื่นเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว ว่าแล้ว  เขาก็ทำการโทรหาเพื่อนสนิทบ้านติดกัน ที่บัดนี้ได้เข้าไปทำงานในกรุงเทพฯได้เกือบ 2 ปี
 "ฮัลโหล ไอ้ดอย มึงทำไรอยู่วะ" สมหวังพูดขึ้นทันที ที่ปลายสายรับสาย
" ฮัลโหล สวัสดีครับ นั้นใครครับ"  เสียงปลายสายตอบรับอย่างเป็นทางการ
สมหวัง อึกอัก!! พูดไม่ถูก ได้แต่คิดว่า  ตัวเองกดเบอร์ผิด แต่สมหวังก็มั่นใจในน้ำเสียงที่คุ้นเคย
" อะ อะ ฮัลโหล สวัสดี ครับ นั่นใช่เบอร์ดอยไหมครับ ผมขอสายดอยหน่อยครับ ผมสมหวังครับ"
ทันทีที่สมหวังพูดจบ มีเพียงเสียงเงียบจากปลายสาย และมีเสียงลมหายใจ ลอดผ่านสายโทรศัพท์ 
พร้อมกับเสียงกระซิบตอบกลับ ราวกลับกลัวใครจะได้ยิน

"ฮัลโหล สมหวังเรอะวะ มึงมีธุระอะไร ถึงได้โทรมาหากูวะ"

"ไอ้ดอย มึงจะกระซิบกระซาบ ทำไมวะ พอดีหน้าแล้งปีนี้กูจะไปหางานทำที่กรุงเทพฯ ก็เลยโทรหามึงนี่แหละ จะถามว่ามึงอยู่แถวไหน อีก 2 วันจะไปหา เนี่ยพอแม่มึงรู้ข่าวว่า กูจะไปหามึง แกดีใจใหญ่ บอกจะฝากของมาให้มึงด้วย ไม่ได้เห็นหน้ามึง 1 ปีแกคิดถึง  "

 "สมหวังมึงมาหากูที่หมอชิต มาถึงแล้วโทรมาหากูนะ ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด......."
คำตอบสั้นๆจากดอยเพื่อนสนิท ทำสมหวังประหลาดใจเล็กน้อย ...แต่ก็ดีใจที่จะได้ไปทำงานที่กรุงเทพฯ
                    ตกดึกสมหวังเตรียมเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้ พร้อมย่ามกระสอบคู่ใจ และของฝากถึงเพื่อนสนิทจัดเตรียมใส่ชลอมอย่างดี...สมหวังตื่นเต้นกับการเดินทางไปทำงานต่างถิ่นครั้งแรก  
เขานอนคิดถึงชีวิตในเมืองกรุง แบบในทีวีที่เขาเคยดู.....!!

กรุงเทพฯ ชีวิตแห่งความสุนทรีย์

SHARE
Written in this book
Short story
Writer
JNatrada
writer
amyour

Comments