เราสูญเสียกันไปเท่าไหร่แล้วกับ... 'สเตตัส'

เขาว่ากันว่า
เราไม่อาจรับรู้ความรู้สึกผ่านตัวอักษรได้เสมอไปบางตัวอักษรถูกพิมพ์ด้วยความรู้สึกที่ดี 
แต่เรากลับตีความว่า 
มันเป็นคำประชดประชันอย่างไรอย่างนั้น
ยิ่งจำนวนคำ หรือ วลี หรือ ประโยค หรือ เรื่องราว เพิ่มขึ้น
เราก็ยิ่งมีความรู้สึกต่อตัวอักษรที่กำลังผ่านตามากขึ้น

ไอ้ที่รู้สึกบวก ก็บวกไป
ไอ้ที่รู้สึกแย่ ก็ไม่อยากจะให้มันผ่านตา
ยิ่งถ้าเป็นเรื่องของคนใกล้ตัว
เราก็ต้องมาคิดทบทวนว่า
มันคือเรื่องของเรา 
หรือเปล่า?

บ่อยครั้งที่เราเจอความสัมพันธ์ประเภทเก็บความรู้สึก,ไม่พูดกันตรงๆ ฯลฯ อะไรทำนองนั้น
ทั้งนี้ อาจเป็นเพราะเจตนาของบุคคลผู้นั้นที่อยากจะรักษาความสัมพันธ์ไว้ให้นาน หรือรักษาน้ำใจ
...นั่นนับเป็นเจตนาที่ดี

หากแต่ปัญหาที่เราต่างเจอ หรือนิสัยไม่ดีของเรา
ถูกพิมพ์ลงไปใน"พื้นที่สาธารณะออนไลน์"
ที่หลายๆคนยังมโนว่าเป็น'พื้นที่ส่วนตัว'
...อย่างนี้ เรียกว่าเจตนาดีหรือเปล่า

ลองทบทวนตัวเองดูซิว่า
เราเสียความรู้สึกกับสเตตัสของหลายๆคนมาตั้งเท่าไหร่แล้วแน่นอนว่าไม่มีใครรู้สึกดี
ที่ต้องมานั่งคาดเดาว่าสเตตัสที่เพิ่งอ่านผ่านไป
มันเป็นเรื่องของตัวเองหรือเปล่า

เราไม่ชอบ
แน่นอนว่าคยอื่นก็ย่อมไม่ชอบ

ไม่สนุกหรอกนะ
ลองดูไหม ลองวางไอ้จอสี่เหลี่ยมที่เธอถือ
หันมาคุยกัน ตักเตือนกัน
แก้ปัญหาให้ตรงจุด
ไม่ใช่ทำให้ปมปัญหายิ่งบานปลาย

ลองดูเถอะนะ
เราเชื่อว่ามันจะเป็นวิธีรักษาความสัมพันธ์ที่น่ารักกว่าเยอะเลย :)
SHARE
Writer
half_past_sick
traveller
จงขอบคุณทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา 🍁

Comments