เหมือนจะโกหกไม่ไหวแล้ว
หลายครั้งเราก็อยู่ด้วย การโกหกตัวเอง
ถ้าเอาเรื่องจริงแบบไม่โกหกเลย

จริงๆเรื่องนี้ก็ค่อนข้างชัดเจนในระดับหนึ่ง
เราเคยตั้งคำถามกับมันมากมาย
เค้าและเธอรักกันใช่หรือเปล่า ?
เค้าไม่ได้รักเราใช่หรือไหม ?

เราหลอกตัวเองด้วยคำว่า อาจจะ
เราอาจจะคิดมากไป

ทั้งที่ความจริงมันก็ค่อนข้างชัดเจนอยู่แล้ว
แต่เป็นเรานี่เองที่ไม่ยอมรับมัน
คำถามที่เราตั้งกับตัวเอง
คำตอบมันก็อยู่ตรงหน้า 
ตอนที่เห็นเค้าสองคนมีความสุขเวลาอยู่ด้วยกัน
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ การกระทำที่ดูจะพิเศษกว่าคนอื่น

คำตอบมันอาจจะชัดเจนจนเกินไป
จนเราต้องหา เหตุผล ร้อยพันอย่าง
มาโกหกตัวเอง ว่ามันไม่ใช่ ทั้งที่มันใช่
มาโกหกตัวเอง ว่ามันไม่จริง ทั้งที่มันจริง

โมโหตัวเองเหมือนกันที่ต้องคอยนั่งหาคำตอบใหม่ให้ตัวเอง
คำตอบที่ปลอบใจตัวเองไม่ให้เสียใจ
หรือต้องให้เค้าเดินมาบอกเองเลยหรือไงว่า พวกเค้าเป็นอะไรกัน ?
ถึงจะได้เลิกโกหกตัวเองแบบนี้เสียที

จริงๆก็แอบยอมรับในใจลึกๆนะ
ว่าที่ตรงนั้นมันหมาะกับเค้ามากกว่าเราเสียอีก
พอได้เห็นเวลาพวกเค้าอยู่ด้วยกัน ก็อดยอมรับในใจไม่ได้
มันถูกแล้ว ที่ต้องเป็นคนนี้
เหมาะสมจนไม่มีที่เราเข้าไปยืนได้เลย
พอเห็นแบบนี้ก็รู้สึกว่ามันช่างย้อนแย้งในใจกับเหตุผลที่เรายกมาเหลือเกิน

ถ้านี่เป็นการโต้วาทีในวิชาภาษาไทย  เราคงหาข้อดีของตัวเองไม่เจอแล้ว
ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยในใจกับความถูกต้องของฝ่ายค้าน
ทำยังไงดี ไม่มีเหตุผลจะมาเสนอให้ตัวเองแล้ว 







SHARE
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ และเธอที่จากไป

Comments

Justmoon
3 years ago
หลอกตัวเองเจ็บกว่าถูกคนอื่นหลอกเสียอีก
Reply