สัมภาษณ์ไม่นัดหมาย (6) นักร้องชายที่ป้ายรถเมล์
ในความมืดแสนวุ่นวาย 
ชายคนนึงกำลังร้องเพลง

"ฉันก็หนึ่งคน สู้ทนฟันฝ่า กำลังศรัทธาคือสิ่งดี
ได้มาเท่ากัน เหมือนกันทุกที่ เตรียมใจที่มีให้มั่นคงเข้าไว้"


อากาศร้อนตอนบ่ายๆ
คนขวักไขว่ ผมนั่งตรงที่ว่างข้างๆ ขณะที่เขากำลังให้กำลังใจคนไม่กี่คนแทนพี่เสก ไม่มีวงแบ๊คอัพ มีแต่ลำโพงพ่วงแบตลูกเล็ก ดนตรีคลอ เขายังร้องต่อไป ไม่สะทกสะท้านแสงจ้าจากดวงตะวัน

"ขอเพียงแค่ฝันให้ไกล แล้วไปให้ถึงที่จุดหมาย
โปรดจงมั่นใจ ที่ทำลงไปนะถูกแล้ว
อย่าฟังคำคน อย่าสนใจใคร อย่าเปลี่ยนแนว"

คนแน่แน่ว เท่านั้นผู้ชนะ

"เฮ้อ หิวข้าวแฮะ" จบเพลง เขาพูดเบาๆ คงไม่คิดว่าใครจะมาสนใจ
"แล้วปกติพี่กินอะไรครับ แถวนี้" ผมตอบ พี่เขาเสียงเพราะดี อยากคุยด้วย

"บางทีก็กินไก่ทอดข้างๆ ร้านข้าวแกงครับ แต่วันนี้เขาไม่ได้มาขาย เมื่อก่อนเคยจะไปซื้อข้าวที่ร้านข้าวแกง เขาไม่คิดเงิน แต่ก็ไม่ยอมบอกว่ามีอะไรบ้าง ผมไม่ชอบกินกับข้าวที่มันเป็นน้ำๆ ไม่อยากเรื่องมาก เลยไม่ไปซื้อเขาละ นี่เลยไม่รู้ว่ามีไรกินบ้าง" เขาเล่า

       ร้องเพลงข้างถนน แต่ก็มีสิทธิเลือก            
อย่าดูถูกกัน ทุกคนเท่าเทียม


"อ๋อ อาหารน้ำๆ มันชอบหกเลอะเทอะใช่มั้ยครับ ก็พี่มองไม่เห็นนี่เนอะ" ผมถามต่อ
"ใช่เลยครับ" เขายิ้มเล็กๆ คงรู้สึกดีที่มีคนเข้าใจ

"งั้นพี่รอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมไปดูให้ครับ" ผมบอก ลุกเดินไปในตลาด

เจอไก่ทอดหาดใหญ่ อกชิ้นละ 35 บาท ข้าวเหนียวอีก 5 บาท
หิ้วกลับมา ไม่เอาหอมเจียว ไม่เอาน้ำจิ้ม ด้วยเหตุผลเดียวกับเรื่องที่ร้านข้าวแกง

"มาแล้วครับพี่ ข้าวเหนียวไก่ทอดหาดใหญ่" ผมยิ้ม เขายิ้มตอบ
คงได้ยินความยิ้มจากน้ำเสียง
"ขอบคุณมากครับน้อง" เขายื่นมือมารับ ผมส่งถุงเข้ามือเขา แล้วนั่งลงที่เดิม
"ข้าวเหนียวไก่ทอดมัน 40 บาท ผมก็ไม่ค่อยมีตัง ให้ฟรีก็คงไม่ไหว แล้วแต่พี่จะให้ก็แล้วกันครับ"
ผมบอก ช่วงนี้จน เงินหมดไปกับค่าเดินทาง ตั๋วหนังและหนังสือ

เขาล้วงมือลงไปในกระเป๋าสะพายใบเล็กๆ หยิบแบงค์ยี่สิบขึ้นมาสองใบ ยื่นมาทางผม 
"ขอบคุณมากนะครับน้อง" ยิ้มมุมปาก
เป็นคนตาบอดที่เท่ชะมัด เท่จริงๆ เปี่ยมไปด้วยศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
"คร้าบ" ผมตอบ
"พี่จะไปกินตรงไหนครับ ผมพาไปมั้ย"
"ก็กินตรงนี้แหละครับ"
"พักอยู่ไกลมั้ยครับ"
"บ้านอยู่บางใหญ่ครับ"
"เฮ้ย แล้วกลับยังไงครับเนี่ย"
"อ๋อ ข้ามถนนไปขึ้นรถเมล์ฝั่งตรงข้ามครับ"
"เฮ้ย ข้ามถนนได้ยังไง รถมันเยอะนะพี่"
"ชินแล้วน่ะครับ"
"นี่พี่มองเห็นแสงมั้ยครับ หรือไม่เห็นอะไรเลย"
"ไม่เห็นเลยครับ มืดสนิท"
"เฮ้ย สุดยอดดด"
           ถ้าอยู่ในความมืดนานพอ             
เราอาจไม่กลัวความมืดอีกต่อไป

 
"พี่ต้องเอาเงินไปเลี้ยงดูใครมั้ยครับ" ผมถาม
"ไม่ได้เลี้ยงใครครับ อยู่คนเดียว"

ตาบอด แต่อยู่คนเดียวได้ นับถือ ยอมใจ

"แล้วน้องจะขึ้นรถเมล์ไปไหนครับ" เขาถามบ้าง
"ผมจะไปสนามหลวงครับพี่"
"ครับผม"

"พี่ร้องเพลงต่อเถอะครับ ขอฟังซักเพลงก่อนผมไป" ผมบอก ชวนคุยไปก็เสียเวลาทำมาหากินพี่เขา

ผ่านไปอีกหนึ่งเพลงครึ่ง 524 แล่นเข้าป้าย

"รถเมล์มาแล้ว ผมไปก่อนนะพี่ เดี๋ยววันหลังมานั่งคุยใหม่คร้าบ"
ผมวิ่งขึ้นรถ เสียงเพลงแว่วตามขึ้นมา

          ได้มาเท่ากัน เหมือนกันทุกที่          
เตรียมใจที่มี ให้มั่นคงเข้าไว้

รถเมล์แล่นปุเลงปุเลง
เพลงยังก้องอยู่ในห้องความคิด
มวลน้ำตาก่อตัว 
ผมมองออกไปที่นอกหน้าต่าง


คนแน่แน่ว เท่านั้น ผู้ชนะ


SHARE
Written in this book
สัมภาษณ์ไม่นัดหมาย
คุยกับคนแปลกหน้า เรื่องความเป็นมาของชีวิต ความเป็นอยู่ของคนแต่ละอาชีพ
Writer
ProtoZua
Books and music
บ้างเพื่อบอกเล่า บ้างเพื่อบำบัดตน

Comments

ASTERS
3 years ago
ชอบสัมภาษณ์ไม่นัดหมายทุกตอนเลยค่่ะ
ขอบคุณที่แบ่งปันเรื่องราวดีๆ
เราได้เห็นมุมมองใหม่ ๆ จากหลาย ๆ คนเยอะมาก เหมือนได้เปิดโลกอีกหลายส่วนเลย
สู้ ๆ ค่าา
Reply
ProtoZua
3 years ago
ดีใจที่ชอบ ขอบคุณที่แวะมาอ่านคร้าบ :)
MaeKitima
3 years ago
Great story bro
Reply
ProtoZua
3 years ago
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคร้าบ :)