เราทุกคนมีวันแม่เป็นของตัวเอง
ฉันเชื่อว่าแท้จริงแล้ว เราทุกคนมีวันแม่เป็นของตัวเอง

1.

เด็กหญิงคนหนึ่งเกิดขึ้นเมื่อยี่สิบเจ็ดปีที่แล้ว เด็กทารกน้ำหนักเพียง 2.2 กิโลกรัม ตัวเล็กราวมนุษย์จิ๋ว เธอเป็นเด็กที่คลอดก่อนกำหนด

แม่เล่าให้ฟังว่าช่วงเวลาของการตั้งท้องและผ่าคลอดฉันออกมานั้นเป็นช่วงที่ยากลำบากช่วงหนึ่งในชีวิต นับแต่การอุ้มท้อง ซึ่งบางคืนในช่วงเดือนที่ 8 ความหนักหนาทำให้แม่ไม่สามารถนอนเอนได้เลย แต่สิ่งที่เปรียบเสมือนแรงและพลังใจคือ “ลูก” ในท้อง

การผ่าคลอดก็เช่นกัน แม่บอกว่าความเจ็บปวดรวดร้าวที่สุดในชีวิตก็คือตอนนั้น เจ็บอย่างบรรยายไม่ได้ เจ็บจากแผลผ่าตัดกรีดลึกเป็นทางยาว

เช่นนี้แล้ว ด้วยความยากลำบากและเจ็บปวดทั้งหลายทั้งปวงของแม่ ฉันจึงเกิดมา

2.

เด็กผู้หญิงขี้โรคและอ่อนแอในวัยเด็ก เติบโตขึ้นมาพร้อมการประคบประหงมของพ่อและแม่ ด้วยความหวังว่าเมื่อเติบใหญ่จะสามารถดำรงชีวิตได้อย่างเป็นปกติสุขท่ามกลางโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้

ในช่วงเวลานั้น น่าจะเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขในชีวิต ฉันอยู่ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของพ่อแม่ แม้หกล้มอย่างไรก็มีมือคอยฉุดดึงให้ก้าวเดินต่อไป

จนกระทั่งเติบโต

3.

ด้วยภาระและความรับผิดชอบตามช่วงวัย ทำให้ฉันหลงลืมอะไรบางอย่าง

ไม่ว่าจะเป็นร่างกายของแม่ที่เริ่มอ่อนแอลงทีละเล็กทีละน้อย

จิตใจที่เริ่มเปลี่ยนจากแม่ผู้สุขุมและใจดี เป็นแม่ที่น้อยใจได้ง่าย ๆ และคิดมาก

ฉันคิดแบบสำเร็จรูปว่า ทำงาน มีเงิน แล้วนำเงินมาซื้อความสุขให้แม่ แม่น่าจะมีความสุข

หารู้ไม่ว่าวัตถุไม่อาจทดแทนความอิ่มเต็มสมบูรณ์ในใจแม่ไปได้เลย

ในช่วงสองปีมานี้ที่บ่อยครั้ง ฉันมักปล่อยให้แม่นั่งเหงาอยู่คนเดียว ในขณะที่ตัวเองมุ่งมั่นกับการทำงานและหาเงิน

ฉันได้เงินมาซื้อความสุขให้แม่ได้ แต่แม่ไม่ได้มีความสุข

แม่ไม่ได้ต้องการวัตถุเหล่านั้น แต่ต้องการความรักและการดูแลเอาใจใส่จากลูก

4.

นั่นทำให้ฉันกลับมาย้อนดูตัวเอง ว่ามีสิ่งใดบ้างที่ทำหล่นหายไป

เรากลับมาเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

พาแม่ไปเปิดหูเปิดตา มองดูผู้คน สถานที่แปลก ๆ ใหม่ ๆ มีกิจกรรมร่วมกันบ้าง ปลูกต้นไม้ จัดสวน หาหนังสือที่แม่ชอบมาให้อ่าน

กอดแม่ บอกรักแม่บ่อย ๆ

ไม่ใช่เรื่องยากเลยไม่ใช่หรือ ?
 
แม่เคยบอกฉันว่า วันแม่ แม่ไม่ต้องการสร้อยทองเส้นใหญ่ โทรศัพท์สมาร์ทโฟน หรืออะไรที่ราคาแพงขนาดนั้น

แม่ขอแค่ได้อยู่กับฉัน ได้รักฉันไปนาน ๆ ก็พอแล้ว

น่าจะจริง ในปีนี้แม่อ่อนแอลงไปมากจนน่ากังวล

สิ่งที่ทำได้ในนาทีนี้คือ ใช้เวลาที่ยังมีอยู่ให้คุ้มค่าที่สุด ด้วยเหตุผลที่ว่าเมื่อหวนระลึกถึงความทรงจำที่เกิดขึ้น ณ ขณะนี้

ฉันจะไม่เสียใจว่าดูแลแม่ไม่ดีพอ

5.

วันเกิดเมื่อเดือนที่แล้ว เพื่อนสนิทได้ทักทายและอวยพร เราคุยกันว่า ยิ่งอายุมากขึ้นเท่าไร วันเกิดก็ยิ่งมีความสำคัญน้อยลงเรื่อย ๆ

เหลือความสำคัญเพียงสิ่งเดียวคือ วันเกิดเป็นวันที่แม่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต

เพราะอย่างนั้น วันเกิดไม่ใช่วันที่ต้องมอบความสุขให้กับตนเอง

คนที่คอยดูแล ประคับประคองเราต่างหากเล่า ที่ควรค่าแก่ของขวัญมากที่สุด

คนเราทุกคนมีวันแม่เป็นของตนเอง

วันที่ควรระลึกถึงพระคุณแม่ให้มากที่สุด

วันคล้ายวันเกิดของเรา




แด่แม่ บุคคลผู้เดียวที่ยึดโยงฉันไว้กับโลกใบนี้
9 .12.2559
21.59

SHARE
Written in this book
ประสบการณ์ที่พานพบ
บอกเล่าเรื่องราวในชีวิตที่ได้พบเจอ

Comments

KCstory
3 years ago
ซึ้งงงงง T T
Reply
niji
3 years ago
ซึ้งด้วยยย
CottonP
3 years ago
จริงเลยค่ะ
Reply
niji
3 years ago
^_^ สวัสดีวันแม่นะคะ
UnicornCat
3 years ago
^____________^
Reply
niji
3 years ago
☺☺☺