ไม่มีชื่อเรื่อง

หลังจากทำงานเสร็จ กลับมาอยู่ในห้องพักเล็กๆที่กรุงเทพ ที่ที่ไม่ใช่บ้านเรา ได้รับสายโทรศัพท์จากแม่  กดสาย รับ .... ฮัลโหล แม่ .........." ลูก แม่ไม่สบาย  #!@$%^&&^()_%$%!...." แม่ไม่สบาย ประโยคสั้นๆ ที่หลังจากพูดคุยไถ่ถามเสร็จ กลับมาอยู่ในโหมดตัวคนเดียวในห้อง คำพูดนี้ก็ยังคงก้องอยู่ในหู

เอาจริงๆว่า ทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีความคิด ความฝัน อยากได้นั่น อยากได้นี่ อยากเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ อยากมีหน้าที่การงานดี  ทุกอย่างต้องถูกวางแผนเรียบเรียงเป็นขั้นเป็นตอนไว้แล้ว

สำหรับการใช้ชีวิตแบบนี้ ไม่ได้ผิดหรอก เป็นธรรมดาที่ทุกคนมีความต้องการ แต่บางทีเราหลงลืมไปว่า วันหนึ่งเราก็จะต้องตายน่ะ นี่เป็นความจริงของชีวิต เรากำลังใช้ชีวิตโดยหลงลืมว่า วันหนึ่ง เราจะต้องตาย 

แล้วก่อนตาย ล่ะ ? แน่นอนเราไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่ 

พอรู้ข่าวเรื่องแม่ เราก็ออกจากงานเรียบร้อยแล้ว (ตั้งใจจะลาออกอยู่แล้ว) กลับมาหาแม่ ก่อนเข้ารับการผ่าตัดหนึ่งเดือน  เป็นช่วงเวลาที่เราได้แต่มองแม่ ถึงแม้ให้กำลังใจ แต่เราก็รู้ว่าแม่นั้นทุกข์ ทุกข์เพราะความคิด แม่เริ่มกินไม่ได้ นอนไม่หลับ เฝ้าแต่คิดว่าผลหลังผ่าตัดก้อนเนื้อ จะเป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย

ช่วงเวลาที่เราอยู่กับแม่ ทำให้เราคิดอะไรหลายๆอย่าง ว่าชีวิตมันก็เป็นไปของมัน เราไม่ควรลืมว่าเรากำลังจะตาย และให้ความสำคัญกับวันนี้ให้ดีที่สุด  ตอนไปอยู่กับแม่ที่โรงพยาบาล เพื่อรอวันผ่าตัด ช่างเป็นช่วงที่หดหู่ สำหรับเราเช่นกัน  บรรยากาศภายในโรงพยาบาล ช่างไม่น่าอภิรมย์จริงๆ เรามักเห็นสัจธรรมทุกอย่าง เกิดขึ้นที่นี่

แม่เปลี่ยนวิธีกิน ทั้งหมด ไม่กินเนื้อ กินแต่ผักและปลา ส่วนความเครียดนั้นยังคงอยู่ โดยเราไม่สามารถช่วยอะไรในข้อนี้ได้เลย ...  

หนึ่งชั่วโมงก่อนการผ่าตัด พยาบาลเรียกแม่เข้าห้องไปแสกน หรือเอกซเรย์ อะไรซักอย่าง เพื่อมาร์คจุดตำแหน่งที่จะผ่าตัด  .... ไม่นานนัก พยาบาลเข็นรถเข็นออกมาจากห้องนั้น   หน้าตาแม่ดูตื่นๆพร้อมกับรอยยิ้ม  แม่ บอกว่า " แม่ไม่ต้องผ่าตัดแล้ววว ก้อนนั้นหายไปแล้ววววลูก พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของแม่ "

วินาทีนั้นโล่งมาก 
ขอบคุณ ขอบคุณทุกๆอย่าง !

บางทีชีวิตก็สอนเราแบบนี้แหละน้า
SHARE
Writer
Undawanida
Architect
I've watercolor page on fb > undawanida

Comments