บันทึกตาค้าง : Let's Go! ไปกันเลยเหล่าเทรนเนอร์!
ผมเป็นหนึ่งในกลุ่มที่เริ่มลุย Pokemon Go! ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มต้นเปิดให้เล่นในประเทศไทย ฟันธงได้เลยว่ามาเพราะอินเนอร์ล้วน ๆ จากประสบการณ์อันแสนสุขสมัย 1X ปีก่อนตั้งแต่ยุค Gameboy Color โน่นเลย

ความจำแรกเริ่มต้นที่ Pokemon Yellow ที่ภาพสวยมากในยุคนั้น ปิกะจูที่เป็นโปเกม่อนตัวแรกและการเดินทางสู่ Pokemon League สู้กับ 4 จตุรเทพ จับโปเกม่อนให้ครบ 151 ตัว

ช่วงนั้นสนุกสนานมาก จำได้ว่าชาร์จถ่านกันแทบไม่ทัน จนพ่อที่เป็นช่างอีเล็คทรอนิกส์ใช้วิธีลัดจับเอาเครื่องปรับแรงดันไฟแล้วหนีบขั้วแบตเตอรี่ให้เครื่องมันสามารถเปิดได้ตลอดเวลาแล้วไล่จับโปเกม่อน ไล่ถล่ม 4 จตุรเทพอย่างเมามัน

แต่ยังทำการบ้านส่งอาจารย์ครบด้วย นอกจากนี้ยังมีความหลังอันดีกับภาคนี้เพราะอีเว้นท์แรกที่เราต้องไปรับพัสดุให้ ดร.ออร์คิด ซึ่งนั่นเป็นนาทีแรกที่ทำให้ผมตกหลุมรักโปเกม่อนเพราะดันเดาทางถูกว่าพอรับของก็ต้องกลับไปหา ดร. อีกรอบ

ตอนนั้นเพิ่ง 9-10 ขวบเองมั้ง? เดาคำว่า Parcel ออกว่ามันน่าจะแปลว่าพัสดุได้ก็ดีแล้ว (ฮา)

แต่สุดท้ายเจ้าเกมบอยของผมก็หมดอายุลาโลกไปพร้อมกับภาค Yellow ที่เซฟหายไปแล้ว เสียดายที่ปิกะจูและเหล่าเลเวล 100 ทั้ง 6 ที่อุตส่าห์ปั้นมาแทบเป็นแทบตายอยู่เหมือนกัน

ความหลังวันนั้นก็กลายสภาพกลับมาในวันนี้อีกครั้งเมื่อ Pokemon Go! ที่เคยเป็น April's Fool day ของปี 2014 กลายเป็นความจริง ใครจะไปช้า?

ความบ้าก็ชักพาผมหยิบเป้สะพายสายเดียวติดหลัง ใส่ Powerbank กับข้าวของจำเป็นต่าง ๆ ลงไป สวมยีนส์ตัวเก่งและเสื้อ T-Shirt ก่อนจะไปส่งของให้พ่อที่บริษัทคู่ค้า จากนั้นก็เริ่มออกเดินทันที

วันนั้นเป็นวันที่เดินไกลที่สุดในรอบ 3 เดือน ร่างกายที่ไม่ค่อยยืดหยุ่นเพราะนั่งทำงานหน้าคอมพ์อยู่สองสามนานก็เริ่มได้ยืดเส้น

iPhone SE ในมือขวา น้ำเปล่าหนึ่งขวดในมือซ้ายพร้อม ผมมุ่งหน้าจากริมคลองหลอดเขตพระนครตรงไปยังปากคลองตลาด อ้อมวนไปทางดิโอลด์สยามพลาซ่า เจอกับเหล่าโปเกม่อนหายากทั้งฟุชิกิดาเนะ (Bulbasaur) มาดาซึโบมิ (Bellsprout) เหล่าหนอนและนกป๊อปโปะและอื่น ๆ อีกมากมาย บอลร่วมสองร้อยลูกที่บรรจงปั่นเสา Poke Stop อย่าบ้าคลั่งนั่นถูกโยนอย่างเพลิดเพลิน

ผมรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็ก 10 ขวบในวันนั้นอีกครั้ง หน้าที่แดงเพราะความร้อนแดดไม่อยู่ในความสนใจ โปเกม่อนตัวใหม่เท่านั้นที่ต้องการ ราวกับเด็กน้อยคนนั้นกลับมาอีกครั้งและไปเจอเพื่อนที่บ้านอยู่แถวนั้นอีกคน พวกเราออกล่าราวกับเด็กตัวเล็ก ๆ อีกครั้ง พูดคุยกับเทรนเนอร์คนอื่น ๆ ที่เดินสวนกันราวกับว่ารู้จักกันมาก่อน

รับรู้ว่าจริง ๆ แล้วคนทุกคนก็อยากจะคุยกันทั้งนั้น ขาดแค่สะพานเชื่อมสักเส้นที่จะทำให้แต่ละคนเปิดปากเท่านั้นเอง

วันนี้ประเด็นร่วมนั่นคือ Pokemon Go! ที่ทำให้เราได้รู้จักพี่ชายอีกคนที่ตัวใหญ่หนากำลังขว้างบอลจับเจ้าเบโรริงก้าอยู่ในสวนสาธารณะข้างโรงเรียนเบญจมราชาลัย ซึ่งผมก็ได้มันมาแล้วล่ะนะ ไม่นานเพื่อนผมก็ต้องกลับบ้านไปก่อน หลังจากส่งเพื่อนเสร็จก็พลางคิดไปพลางว่าเราจะรีบตรงดิ่งเข้าห้างไปเลยดีไหม เพราะเพื่อนที่ได้ตัวหายากก็ได้จากโซนห้างกันทั้งนั้น

"เอะ แต่ถ้าระหว่างทางบนรถเมล์ดันเจอตัวหายากล่ะ?" ผมถามตัวเองอย่างนี้ก่อนจะเดินเข้า 7-11 ใกล้ ๆ หยิบน้ำอัดลมกับไส้กรอกชีสสักเส้นเติมพลังนิดหน่อยแล้วออกเดินต่อในทันที

เสาชิงช้าที่มีคนมาถ่ายคลิปแสดงความสามารถ ผู้คนที่เดินสวนกันและมีหน้าจอ Pokemon Go! มากมายนั้นทำให้ผมอมยิ้มได้เรื่อย ๆ ก่อนจะผ่านถนนดินสอเข้าสู่อนุเสาวรีย์ประชาธิปไตย... ตรงนั้นไม่มีอะไรเลยมากกว่าเจ้าโดทริโอ้ (Dotrio) ผมจึงหยิบมาใช้สู้ยิมก่อนจะตรงเข้าเซนทรัล ปิ่นเกล้าก่อนจะได้มินิริวตัวแรก

เขาว่าเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวเสมอ สุดท้ายผมก็ต้องตรงเข้าบ้านมา แต่เพราะ Pokemon Go! เหมือนเดิมที่ทำให้รู้จักกับน้องในหมู่บ้านเพิ่มอีกคนที่แถวองค์พระประธานในหมู่บ้าน

น้องชายที่จู่ ๆ ก็เดินมาเคาะห้องนอนแล้วถามว่าเราเล่นเหมือนกันหรือเปล่า? ซึ่งเป็นครั้งแรกที่น้องชายสุดติสท์ของเราเอ่ยทักเราก่อน รวมทั้งรุ่นน้องที่หลังบ้านติดกันก็เป็นเทรนเนอร์มือใหม่ เราไม่ได้คุยกันนานแล้วแต่เพราะ Pokemon Go! ก็ทำให้เหล่าเด็กเมื่อ 10 ปีที่แล้วได้ออกเดินทางมาเจอกันอีกครั้ง หลังจากยุ่งหัวปั่นกับเรื่องรอบตัว

จิตวิญญานของโปเกม่อน เทรนเนอร์ก็พาพวกเรามาเดินกระทบไหล่กันพร้อมมอบของขวัญสุดวิเศษอย่างการพูดคุยอย่างสนุกสนาน ซึ่งส่วนใหญ่ไม่พ้นประเด็นแลกเปลี่ยนข้อมูลกันว่าเราจับเจ้าโปเกม่อนตัวนี้ได้ที่ไหน จนบางคนเราก็ลามไปจนถึงเรื่องชีวิตประจำวันของพวกเขาจนต้องรับบทศิราณีจำเป็นเสียเฉย ๆ

แต่ปรากฏการณ์นี้ทำให้สังคมก้มหน้ามีการเงยหน้ามากขึ้น มีความกล้าที่จะเปิดปากคุยกับคนอื่นเพิ่มขึ้น นั่นก็เป็นเรื่องที่ดีไม่น้อยทีเดียว

ส่วนผมที่ไม่ได้ออกกำลังกายมานานก็ปวดไปทั้งเท้าและหลังราวกับร่างกายจะลงโทษเด็กดื้อที่ไม่ออกกำลังกายให้สม่ำเสมอ ที่อยู่ ๆ จะเกิดอาการเห่อ Hype ก็คว้ามือถือเดินยาวจนเท้าแทบพัง แต่ก็ตอบแทนด้วยการคืนระบบขับถ่ายที่ดีขึ้นกลับมาด้วย

พรุ่งนี้จะไปจับโปเกม่อนที่ไหนอีกดีนะ?
SHARE
Writer
PsychoPlay
psychopath
A psychopath who dress in a ordinary people skin.

Comments

Mediary
3 years ago
ได้กี่ตัวแล้ว พี่เล่นมา 3 วัน หนักมาก 555+ อยากวิ่งให้ไข่ฟักตลอดเวลา
Reply
PsychoPlay
3 years ago
ตอนนี้เลเวล 13 จะ 14 แล้วครับ โปเกม่อน 50 ตัว (ไม่รวมที่ปล่อยไป) ค่า CP สูงสุดที่ 762 เองพี่
Mediary
3 years ago
เยี่ยมแล้วววว😬😬😬😬