เดินไม่ไหวอย่าฝืน ยอมหยุดเพื่อก้าวต่ออย่างแข็งแรง
บันทึกของปลายฟ้า   ตอนที่ 13

       เมื่อถึงช่วงวัยหนึ่งของชีวิตที่ต้องตัดสินใจว่าเราจะมีลูกคนที่สองไหม หรือว่าในชีวิตเราจะมีลูกเพียงคนเดียว ป้าคนหนึ่งเป็นญาติข้างพ่อให้ข้อคิดว่าลูกคนเดียวน้อยไปเราไม่ล่วงรู้อนาคตว่าอะไรจะเกิดขึ้นอย่างน้อยต้องมีสองคนเพื่อให้เค้าเป็นเพื่อนกัน หรือเป็นเพื่อนเราดูแลเราในยามแก่เฒ่า ป้าบอกว่าดูอย่างแกสิพูดแล้วป้าก็ตาแดงเหมือนจะร้องไห้ ป้าต้องสูญเสียลูกชายในวัยหนุ่มจากการทำปืนลั่นใส่ตัวเอง ปัจจุบันป้าเหลือลูกสาวเป็นเพื่อนเพียงคนเดียว
ฟังแล้วทำให้ได้ข้อคิดปลายฟ้าจึงตัดสินใจมีลูกอีกคนเมื่อวัยพ้นสามสิบหกปี ห่างจากลูกคนแรกถึงสิบกว่าปี สวรรค์เหมือนแกล้งพอเราอยากมีเค้าไม่ได้มาเกิดง่ายๆ ผ่านไปเดือนแล้วเดือนเล่ากว่าจะตั้งท้อง แต่ในที่สุดเค้าก็มา ปลายฟ้ายังเดินทางไปมาเป็นเพื่อนสามีช่วยดูแลฟาร์ม จนกระทั่งท้องเริ่มโตไม่สะดวกนักต่อการเดินทางบ่อยๆ ทำให้สามีต้องไปดูแลลำพัง ในฟาร์มเริ่มมีปัญหาจากน้องชายต่างแม่ของเราเองที่พาคนงานดื่มเหล้าไม่สนใจงานในฟาร์ม พ่อช่วยปกปิดความผิดน้องตลอดทำให้เราไม่รู้ปัญหาที่แท้จริง จนในที่สุดต้องตัดสินใจให้น้องชายและน้องสะไภ้ออกไปหาอาชีพอื่นทำพร้อมให้เงินก้อนไปทำทุน  คนที่มาดูแลฟาร์มให้คือน้องชายของสามีดูไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก เมื่อเราใกล้คลอดสามีไม่สามารถมาดูแลฟาร์มได้ใกล้ชิด น้องชายก็พาคนงานดื่มเหล้าเล่นปืนยาวที่มีไว้ประจำฟาร์มจนปืนลั่นทำให้สามีโกรธไล่กลับบ้านตามระเบียบ น้องชายต่างแม่จึงขอกลับมาอยู่ในฟาร์มอีกครั้งสัญญาว่าจะทำตัวดีโดยให้น้องสะไภ้พักในฟาร์มและออกไปทำงานโรงงานด้วยรถรับ-ส่ง สายเลือดที่ตัดไม่ขาดทำให้เราใจอ่อนยอมให้กลับมา พ่อกับแม่เลี้ยงไปมาอยู่เป็นเพื่อนน้องบ้างจนปลายฟ้าคลอดลูกชายสามีจึงมีเวลาไปดูแลมากขึ้น       วัวในฟาร์มพัฒนาสายพันธุ์จาก 18 ตัว เพิ่มขึ้นเป็น 48 ตัว ส่วนใหญ่บริหารผ่านโทรศัพท์เพราะเราต้องเลือกชีวิตหนึ่งที่เกิดมาไว้ก่อน จนเค้าโตพอจะเดินทางได้เราเริ่มพาเค้าไปฟาร์มบ้าง น้องชายเริ่มทำงานแบบต่อหน้ามะพลับหลับหลังตะโกคบเพื่อนในหมู่บ้านพาเข้า-ออกฟาร์ม ปล่อยวัวในแปลงหญ้าตัาเองไปนั่งดื่มกับเพื่อน เรารู้เรื่องราวจากผู้ใหญ่บ้านบ้างคนในหมู่บ้านบ้างแต่ไม่เคยรู้จากปากของพ่อ  พ่อยังคงปกปิดสิ่งไม่ดีที่น้องทำเสมอ จนปัญหาบานปลายเราโกรธน้องไล่ออกโดยไม่ไยดีและไม่ให้กลับมาอีก ไม่นานลุงเต็มคนงานเดิมขอลาออกไปทำอาชีพอื่นลุงอยู่มานานเก็บเงินได้พอสมควรอยากกลับไปอยู่บ้าน ทำให้ฟาร์มต้องหาคนงานเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกยากจนมาอยู่ เพื่อหวังจะให้อยู่กับเรานานๆ แต่การทำอะไรโดยไม่ได้ลงมือเอง ยืมจมูกคนอื่นหายใจตลอดเวลายากที่จะประสบความสำเร็จผ่านไปลุ่มๆ ดอนๆ คนงานไม่สามารถจับสัตว์แม่วัวพื่อผสมพันธุ์ได้ สำนักงานปฏิรูปที่ดินเริ่มสำรวจพื้นที่ครอบครองเพื่อออกเอกสารสิทธิให้ผู้ครอบครองซึ่งผู้ครอบครองต้องใช้ที่ดินในการทำเกษตรเพียงอย่างเดียว ขายเปลี่ยนมือไม่ได้ชีวิตจึงมาถึงจุดที่ต้องตัดสินใจอีกครั้ง ความฝันที่จะให้พ่อพาน้องๆ มาอยู่เป็นครอบครัวใหญ่มีอาชีพมั่นคงต้องพังทลายลง เราคิดและลงมือทำแต่พวกเค้าไม่เคยคิดตามยังคงจมปลักอยู่กับความยากจนในบ้านเกิด ทำให้เกิดความท้อแท้และเหนื่อยหน่าย เราทบทวนว่าพร้อมหรือไม่กับการมาปักหลักใช้ชีวิตที่นี่งานของปลายฟ้ากับงานที่สามีทำเดินควบคู่กันไม่ได้เมื่อเรามีลูกที่ต้องเลี้ยงดูและส่งพวกเค้าให้ถึงฝั่ง เราจึงตัดสินใจประกาศขายที่ดินในเว็บไซด์ และบอกขายวัวในช่วงราคาวัวตกต่ำเพื่อตัดปัญหาออกไปจากชีวิต การตัดสินใจที่ฝืนความรู้สึกทำให้ปลายฟ้านอนไม่หลับไปหลายคืนทุกครั้งที่หลับตายังคงเห็นภาพแรกของการไปบุกเบิกที่ดิน  จากแปลงปลูกมันสำปะหลังของชาวบ้านกลายเป็นฟาร์มวัวที่ร่มรื่นเขียวขจีด้วยแปลงหญ้าที่ถูกจัดเป็นล็อคให้วัวลงไปกิน ต้นสักทอง ไผ่ตง ผลไม้ที่กำลังเจริญเติบโตผลิดอก ออกผล ทุกอย่างเป็นรูปเป็นร่างจากสมองและสองมือของปลายฟ้ากับสามี แต่ถ้าเราแบกไว้เราก็หนักจึงต้องตัดใจให้ได้ ในเมื่อสะดุดเดินต่อไม่ได้ต้องยอมหยุด ดีกว่าที่จะเดินต่อไปโดยล้มลุกคลุกคลานเจ็บไปตลอดทางที่พยายามจะเดิน
       ในวันที่ฝูงวัวถูกไล่ต้อนออกไปจากฟาร์มปลายฟ้ายืนน้ำตาร่วง แม่วัวลูกวัวพากันเดินลัดเลาะผ่านแปลงหญ้า ป่าไผ่ตงไปทางเนินเขา วัวทุกตัวล้วนมีชื่อเพื่อเสริมมงคลให้กับฟาร์มมีทั้งนำโชค มารวย เพิ่มเงิน เพิ่มทอง ฯลฯ ทุกตัวผ่านการทำคลอดเลี้ยงดูจากสามี ใบหน้าของสามีดูเศร้าเรามองตามจนฝูงวัวลับตาไปเค้าคงเจ็บปวดไม่แพ้เราเหมือนกัน ใบหน้าของเราสองคนช่างแตกต่างจากใบหน้าของคนซื้อที่มารับฝูงวัว ซึ่งพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พวกเค้าได้วัวบรามันที่พัฒนาสายพันธุ์แล้วไปเลี้ยงต่อโดยไม่ต้องเหน็ดเหนื่อย เราสร้างให้พวกเค้าวัวทุกตัวมีสายเลือดบรามัน 70-80% ฝันของเราที่จะพัฒนาจนถึงเลือด 100% มีใบรับรองสายพันธุ์จากฟาร์มเราเป็นอันแตกสลายปิดตำนานการเลี้ยงวัว แต่เรายังเก็บพ่อวัวเจ้าปานไว้ไปฝากญาติสามีที่ทำฟาร์มวัวอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับพ่อ สุดท้ายไม่นานเราก็ต้องยอมขายเจ้าปานไป ครอบครัวคนงานยังอยู่ดูแลฟาร์มและต้นไม้รอการขาย การซื้อขายที่ดินไม่ใช่เรื่องง่ายเวลาผ่านไปปีกว่ามีผู้สนใจโทรมาสอบถามบ้าง ในที่สุดคนที่ต้องการจริงๆ ก็ตกลงซื้อเราขายได้ในราคาที่รวมการลงทุนทุกอย่าง ทั้งบ้าน อุปกรณ์ รถไถเล็กประจำฟาร์ม เครื่องมือเครื่องใช้ทุกชนิดสิ่งเดียวที่ขนย้ายคือเครื่องนอน สิ่งที่ขาดทุนคือแรงกายแรงใจที่เราทุ่มเทให้ที่นี่ ผู้ตกลงซื้อสองสามีภรรยาชอบที่นี่มาก เราดีใจที่มีคนชอบและดูแลต่อจากเราคำพูดของเค้าทำให้เราประทับใจสามีเค้าเป็นลูกศิษย์สายหลวงปู่มั่นอยากได้ที่ดินติดภูเขาและมีภูเขาล้อมรอบอยากทำสถานปฏบัติธรรมถวาย ภรรยาบอกว่าอยากมาเมื่อไหร่ก็ได้นะคะ แต่นับจากวันนั้นเรายังไม่มีโอกาสได้กลับไปเยี่ยมอีกเลย  ได้แต่คิดไว้ว่าหลังจากชีวิตลงตัวแล้วคงได้กลับไปเยี่ยมชมและขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิที่คุ้มครองเรามาตลอดการทำฟาร์มหกเจ็ดปีนับเป็นประสบการณ์ชีวิตที่คุ้มค่าจริงๆเราสองคนทิ้งทุกอย่าง สามีทุ่มเทเวลาให้กับลูก ปลายฟ้าได้ทำงานเต็มที่ไม่ต้องกังวล การอยู่เวรกลางคืนไม่ต้องเป็นห่วงลูกๆ เพราะมีสามีดูแล ลูกสาวเริ่มเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย เราคิดทบทวนชีวิตความเบื่อหน่ายญาติพี่น้องทำให้เรามองหาอาคารพาณิชย์ใกล้ๆ ในเวลานั้นบ้านไม่อยากกลับบ้านเกิด เราลองรวบรวมเงินที่ได้มาคำนวณการผ่อนชำระกับธนาคาร จึงตัดสินใจไปจองและวางมัดจำ แต่ในใจยังสับสนเราเป็นลูกเกษตรกรการค้าขายเหมาะกับเราไหมแม้ว่าจะจบมาทางการบริหารก็ตาม. ถามใจตัวเองปรึกษาคู่ชีวิต "เงินก้อนสุดท้ายนะคะซื้ออาคารพาณิชย์ไม่มีพื้นที่ให้ทำตามฝันแต่จะมีอาชีพไปทางค้าขายเราชอบกันจริงไหม". สุดท้ายเราก็ได้คำตอบว่ามันยังไม่ใช่ทางของเรา พี่ที่ทำงานได้กรุณาโทรหาเจ้าของโครงการขอเงินมัดจำคืนปัจจุบันอาคารพาณิชย์ห้องนี้เจ้าของให้ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์เช่าระยะยาวทุกครั้งที่ผ่านทำให้นึกถึงเรื่องราวของตัวเอง  ชีวิตคนเราดำเนินต่อไปโชคชะตาจะนำพาเราไปเอง แต่เราต้องมีฝันของเราเอง แล้วพยายามทำให้ได้ตามที่ฝันไว้...      ปลายฟ้ากับสามียังคงตามหาฝันของเรา ชีวิตของปลายฟ้าจะเป็นอย่างไรต่อไปโปรดติดตาม บันทึกของปลายฟ้า ตอนที่ 14...
SHARE
Written in this book
บันทึกของปลายฟ้า
    บันทึกเรื่องราวชีวิตของเด็กหญิงที่ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เล็ก 
Writer
plaifah
It' my life.
เศษเสี้ยวของชีวิตที่อยากเล่าให้ฟัง

Comments