ความสุขสุดท้าย
....ความทรงจำนี้ แม่ยังอยู่

'แนน เอาปลาไปฝังดินตรงนั้นนะ'
เสียงแม่พูดกับฉัน ขณะที่ตักปลาทองขึ้นมาจากบ่อ
ฉันไม่แน่ใจว่านี่คือปลาตัวที่เท่าไหร่ที่ทยอยตายจากไป หลังจากพ่อไม่กลับมาบ้าน
ปกติพ่อจะคอยดูแลปลาเหล่านี้อย่างดี
แม้ว่าเราจะพยายามทำเช่นนั้น แต่ก็ทำไม่ได้

ฉันเด็กเกินกว่าที่จะรู้ว่ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้น
พ่อแม่เองก็เลือกที่จะไม่บอกฉัน
ฉันรู้แค่ว่าพ่อเดินทางไปทำงานที่เชียงรายหลายเดือน
หน้าที่ฉันคือดูแลแม่ และตั้งใจเรียนเท่านั้น
ฉันเฝ้ารอให้พ่อกลับบ้านทันก่อนที่ปลาเหล่านี้จะตายหมดทั้งบ่อ มิเช่นนั้นฉันคงจะเศร้าน่าดูอย่างที่ภาวนาไว้
พ่อฉันกลับมาได้ทัน และจัดการย้ายปลาออกจากบ่อ เพื่อทำความสะอาดบ่อใหม่
ฉันนั่งลงข้างพ่ออยู่ตลอดเวลา
ชดเชยกับการที่ไม่ได้เจอนาน

และแล้ววันหนึ่ง
พ่อฉันก็บอกว่าจะพาครอบครัวเราไปเที่ยว
ฉันกับพี่ชายตื่นเต้นจนไม่ยอมนอน แม่เองก็ยิ้มอยู่ตลอด เหมือนรอวันนี้มานาน'นิกส์ แนน กินนี่ก่อนนอน'
พ่อยื่นยาเม็ดเล็กๆให้ฉันกับพี่ชายคนละเม็ด
'กินทำไม'
ฉันถามอย่างสงสัย
'พรุ่งนี้จะได้ไม่เป็นหวัดไง เที่ยวไม่สนุกนะ'
ได้ยินเช่นนั้น ฉันก็รีบหยิบยากินทันที
คืนนั้นฉันไม่ได้ฝันอะไรเลย ทั้งๆที่ฉันจะน่าตื่นเต้นจนเก็บไปฝัน มันจะต้องเป็นฝันดี มันควรจะเป็นเช่นนั้น...ฉันตื่นเป็นคนสุดท้าย
มองไปรอบห้องไม่มีใคร 
ในใจพลางคิดว่า ทุกคนคงกำลังเตรียมของไปเที่ยว และแอบน้อยใจที่ทำไมไม่มีใครปลุก

ฉันจึงรีบเดินลงไปข้างล่าง
แต่กลับเห็นแม่กับพี่ชายกำลังร้องไห้อยู่ที่โต๊ะอาหารแทน
มันเป็นภาพที่ฉันจำติดตาจนถึงทุกวันนี้
ฉันเห็นแม่ถือกระดาษใบหนึ่ง
และฉันก็รับมันมาอ่าน
ตอนที่พี่เปี๊ยกอ่านจดหมายนี้ ผมคงไม่อยู่บนโลกแล้ว ผมขอขอบคุณและขอโทษในทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นลายมือพ่อที่คุ้นตา เขียนจดหมายถึงป้าฉัน
ฉันไม่รู้ว่ามีตรงไหนเขียนถึงฉันไหม
น้ำตาฉันไหลออกมาจนฉันไม่สามารถอ่านอะไรได้อีก
เราสามคนได้แต่นั่งกอดกันและร้องไห้

ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมง
พวกเราก็ได้ยินเสียงใครบางคนหน้าบ้าน
ฉันจึงชะโหงกหน้าออกไปดู
....พ่อ ฉันเห็นพ่อ
เราทุกคนรีบวิ่งเข้าไปหาพ่อและร้องไห้
ท่าทางพ่อแย่มาก จนต้องช่วยกันพยุงเข้าบ้าน นั่งได้ไม่นาน แม่จึงโทรเรียกรถพยาบาลให้มารับพ่อไป

พ่อกินยานอนหลับไปสิบกว่าเม็ด
วางแผนไว้ว่าจะกินยาฆ่าแมลงตาม
แต่กลับหลับไปซะก่อน
พ่อบอกว่าพอตื่นขึ้นมา พ่อก็คิดใหม่
....ถ้าพ่อไปตอนนี้ แล้วต่อไปนิกส์กับแนนจะอยู่ยังไง เพราะวันนึงแม่ก็จะไม่อยู่กับเราแล้ว

หลังจากพ่อออกจากโรงพยาบาลไม่นาน
พ่อก็ถูกฟ้องล้มละลาย
และไม่กี่ปีถัดมา 
แม่ก็เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็ง
แม้ปัญหาต่างๆมากมายจะรุมเร้า แต่วันนั้นที่เราได้อยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้ากลับมีความสุขยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
SHARE
Written in this book
The way we are living
เป็น อยู่ คือ แบบมนุษย์
Writer
HUBBLE
Observer
until next time...sleep

Comments

deux
3 years ago
ดีใจด้วย ที่ทุกอย่างผ่านมาได้ด้วยดี โชคดีมากๆครับ
Reply
deux
3 years ago
ขอให้้เข้มแข็งต่อไปนะครับ สู้ๆ
HUBBLE
3 years ago
รู้สึกโชคดีมากค่ะ ที่ผ่านมาได้ ขอบคุณมากนะคะ
deux
3 years ago
^_^ ดีใจด้วยจริงๆครับ
Tritos
3 years ago
การบอกว่าเราอาจจะไม่มีความสุขไปมากกว่านี้แล้ว มันก็ดูเศร้าเหมือนกัน แต่อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเราคืออะไร
Reply
HUBBLE
3 years ago
ครอบครัว♡
mpsrs
3 years ago
<3
Reply
HUBBLE
3 years ago
♡♡♡