แด่ การไม่รู้จักกันตลอดไป
ฉันกับคุณรู้จักกันดีแค่ไหน

คุณอาจจะคิดว่ารู้จักฉันดีพอ
แต่ไม่มีทางหรอก
คุณไม่มีทางรู้จักฉัน
เหมือนที่ฉันไม่มีทางรู้จักคุณ

ในช่วงเวลาที่เราคุยกันเรื่องหนึ่ง
ฉันอาจจะกำลังคิดถึงอีกเรื่อง
และคุณเองก็เช่นกัน

เราไม่มีวันเปิดใจต่อกันได้
มนุษย์ไม่ได้มีจิตใจขาวสะอาดขนาดนั้น
คุณกับฉันเป็นมนุษย์
คำว่า 'เพื่อน' ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ความมืดที่ซ่อนตัวอยู่ข้างใน
น้อยคนที่จะมีโอกาสได้ปลดปล่อยออกมา
การเป็นมนุษย์ที่ดี จึงเป็นการซ่อนความมืดเอาไว้
และหากพามันตายไปพร้อมกับเราได้
คุณจะถูกยกย่องว่าเป็นคนดีตลอดไป

ฉันกับคุณก็เป็นแบบนั้น
เราอาจปล่อยให้ความชั่วร้ายออกมาเจอกันบ้าง
ตามระดับความสนิทที่เพิ่มขึ้น
แต่มันไม่ใช่ทั้งหมด ไม่มีทางเลย
ตราบที่เรายังอยากใช้ชีวิตอย่างปกติสุขอยู่

ความไว้ใจจึงไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรมีต่อกัน
อย่าไว้ใจว่าเขาจะดีต่อเราเสมอ
อย่าไว้ใจตัวเราว่าจะดีต่อเขาได้ตลอด
ความระแวงจึงเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุด 
ต่อมิตรภาพอันยาวนานที่จะมีต่อไปได้

เมื่อใดที่มีความไว้ใจมากกว่าความระแวง
ในไม่ช้า มิตรภาพก็จะจบลง
และฉันไม่เคยต้องการให้มิตรภาพของเราต้องจบ
อย่าถามหาความไว้ใจจากฉันเลย


แด่ การไม่รู้จักกันตลอดไป

SHARE
Written in this book
แด่ เธอ
ผลงานชุดแรกใน storylog แห่งนี้ จะพยายามเขียนต่อไปเรื่อยๆ อยากให้สถานที่แห่งนี้คงอยู่ตลอดไป ผู้เขียน 'แด่ เธอ'

Comments