เราไม่ชอบมือถือ

เราไม่ชอบมือถือ
แต่เราจำเป็นต้องใช้มือถือในการติดต่อข่าวสาร พูดคุย ส่งข้อความ ถ่ายภาพและรวมถึงอัปเดตเรื่องราวต่างๆที่ถูกถ่ายทอดผ่านมือถือ

เราไม่ชอบมือถือ 
โดยเฉพาะสถานการณ์ที่ทำให้ถูกบังคับให้ต้อบหยิบมาเพราะไม่มีใครสักคนพุดคุยกับเรา หรือสนใจในที่เรากำลังพูดเลย

เราไม่ชอบมือถือ
ในเวลาที่เรากำลังกินข้าวด้วยกัน เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เรากำลังจะกินข้าวหรือมาเล่นมือถือ เราไม่อยากนั่งมองคุณเล่นแต่มือถือ ถ้าเป็นแบบนั้นปล่อยเรากินข้าวคนเดียวก็ได้ มันก็ไม่ต่างกัน

เราไม่ชอบมือถือที่มันค่อยๆแยกคนที่เรารัก คนที่เรารู้จัก คนที่นั่งอยู่ข้างๆให้ห่างเราออกไป
เราชอบการพูดคุยที่มองหน้ากัน สบสายตา มีการส่งภาษากาย การแสดงสีหน้า อารมณ์มากกว่าข้อความในมือถือ

เราไม่ชอบมือถือแต่ทุกๆวันเราจำเป็นต้องใช้มือถือ และทุกวันนี้แทบทุกอย่างกำลังเข้ามาอยู่ในมือถือ นิตยสาร หนังสือ วรรณกรรม นิยาย แผนที่ ภาพ เพลง วิดีโอ หนัง ละคร การถ่ายภาพ บันทึกเสียง หรือร้านค้า 

แต่ถ้ามองให้ถูกจริงๆอาจเหมือนเรื่องตลก เราไม่ได้ไม่ชอบมือถือ แต่เราไม่ชอบการละเลย การไม่มีตัวตน การแปลกแยก ความห่างเหินของคนข้างๆเราที่กำลังใช้มือถือ ทั้งๆที่เขาอยู่กับเรา
ไม่ว่าสิ่งที่อยู่ในตรงหน้าในมือถือคุณจะน่าดึงดูดใจขนาดไหน แต่อย่ามีบทบาทสำคัญ กลายเป็นกำแพงสีใสที่คอยกั้นเราให้ห่างจากกันช้าๆ


บางเวลาเราแค่อยากบอกว่าวางมือถือวางลงบ้างหน่อยได้ไหม 
เราชอบคุณตอนอยู่กับเรามากกว่าตอนที่คุณเล่นมือถือโดยไม่สนใจเรา


Cr.ภาพ : อินเตอร์เน็ต






SHARE
Writer
Giftwasa
Dreamer
สาวใต้ ตาคม ผมยาว ติดละคร ชอบอ่านนิยาย เพื่อนแต่งตั้งให้เป็นศิราณีกูรูการฟังด้านความรัก ชอบที่สุดคือการพูด งานอดิเรกคือดูโคนัน ชีวิตประจำวันคือเป็นสาวออฟฟิศ มีความอยากบ่นอยากเล่าสูง กำลังต่อโทเพื่อของขวัญให้ตัวเอง

Comments