กำแพงด่านสุดท้าย
คุณเคยมั๊ย ?? 
วิ่งหนีสิ่งที่กลัวไปเรื่อยๆ จนวันนึ่งมันถึงทางตัน มีทางให้เลือกคือ ยอมแพ้ให้กับความกลัว หรือ อยากเอาชนะความกลัวด้วยการวิ่งปีนกำแพงขึ้นไป
มีคนเคยบอกไว้ว่าการวิ่งที่ไม่มีวันชนะ คือการวิ่งหนีปัญหา

ฉันรู้นะแต่ทำไม่ได้ ใครไม่เป็นฉันตอนนั้นคงไม่รู้สึกหรอกว่ามันน่ากลัวแค่ไหน เจ็บปวดมากเท่าไหร่

เราเริ่มต้นการวิ่งหนีด้วยการหมดหนทางจะแก้ปัญหา และความกลัว กลัวในสิ่งที่มองไม่เห็น และมาไม่ถึง

เราเริ่มต้นการวิ่งไปเรื่อยๆ วิ่งไปโดยไม่รู้ว่าจะไปจบตรงไป

เราวิ่งหนีมันไปช้าๆจนกระทั่งวันหนึ่ง ไอ้ตัวปัญหา มันวิ่งไล่ตามหลังเรามาติดๆ เราเลยเร่งฝีเท้าด้วยการวิ่งให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ

มันเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นแต่ไม่สนุกเลย จังหวะหัวใจเต้นเป็นจังหวะที่แรงและเร็วขึ้น เสียงหอบเหนื่อย แรงขาที่แทบจะไม่เหลือ ทางให้วิ่งก็ยังอีกไกล จะทำไงดี ในเมื่อตัวปัญหามันวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ  ฉันต้องตายแน่ๆ ฉันต้องตายแน่นอน

น้ำตาที่เคยอดกลั้นเอาไว้ไหลออกมาเป็นสายไม่หยุด เสียงที่ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ บัดนี้กลายเป็นการตะโกนที่ไร้เสียง คงไม่มีใครได้ยินฉันตะโกนอีกต่อไป

ความอดทนที่จะเอาชนะเริ่มหมดลง อยากจะหยุดวิ่ง นั่งคุกเข่าลงและยอมแพ้ให้กับมัน ฉันไม่มีแรงที่จะสู้อีกแล้ว ฉันยอม... ฉันมันไอ้ขี้แพ้

แต่แล้ววันหนึ่งภาพในหัวมันกลับผุดขึ้นมา เป็นภาพของคนๆหนึ่งที่คอยอยู่ข้างๆฉันมาตลอด เค้ากำลังบอกฉันว่า "สู้ดิเห้ย แพ้เเล้วหรอ อดทนอีกหน่อย ใกล้ถึงแล้วนะ อีกนิดเดียวเอง" รอยยิ้มที่สดใส คำพูดที่เป็นแรงฮึดให้ฉันวิ่งต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง ฉันวิ่งไปเจอกำแพงที่สูงจนลิบตา

เอาไงดี จะปีนขึ้นไป หรือยืนอยู่ตรงนี้แล้วยอมแพ้อีกครั้ง

ไม่...ฉันวิ่งมาไกลเกินไปแล้ว ฉันจะไม่ยอมหันหลังให้มันอีก ฉันไม่อยากให้คนที่รัก และคนที่คอยให้กำลังใจเสียใจและผิดหวังในตัวฉันอีก

สูงลิบตา ปีนขึ้นไปฉันจะตกลงมาหรือเปล่า ปีนขึ้นไปต้องพบเจอกับอะไรบ้าง ไม่มีใครรู้

ฉันจำคำพูดในบทสัมภาษณ์ของผู้หญิงคนหนึ่งบอกไว้ว่า " ถ้าความเข้มแข็งคือตัวเลือกสุดท้ายที่ควรมี ฉันเองก็ควรเลือกมัน...ความเข้มแข็ง "
ตกลงมาก็แค่เจ็บจริงมั๊ย ?

ฉันเลือกจะปีนขึ้นไปแม้จะกลัวมากสักแค่ไหน มือสองข้างที่ชุ่มเหงื่อ ฉันปีนขึ้นไปอย่างทุลักทุเล ต้องผ่านไปได้สิ ต้องผ่านมันไปได้

ในที่สุด ฉันปีนขึ้นไปจนถึงบนสุดของกำแพง ฉันมองกลับมาไม่มีอีกแล้ว ตัวปัญหา มีแค่ฉันที่นั่งอยู่ ส่วนด้านหน้า คือแสงสว่างและมือของคนที่คอยบอกให้ฉันไม่ยอมแพ้รออยู่

ฉันกระโดดลงมาโดดไม่กลัวเลยสีกนิดว่าด้านล่างเป็นอะไร รู้แค่ว่ามีกอดอุ่นๆ คำพูดปลอบใจ และไหล่กว้างๆคอยซับน้ำตารออยู่

กอดนี้มันอบอุ่นและมีค่ามากมาย มีที่ลูบผม ไหล่กว้างที่ซับน้ำตา ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณคนสำคัญที่ยังรอ และคอยให้กำลังใจ ให้ฉันป่านมันไปได้

ฉันเคยคิดจะยอมแพ้ หลายต่อหลายครั้ง ร้องไห้จนนับไม่ถ้วน เก็บตัว ไม่อยากเจอใคร จนสุดท้าย นั่งโง่ๆและคิดได้ว่า ถ้ายังหนีก็คงหนีไปอีกทั้งชีวิต  ไม่มีใครไม่กลัว แต่มีเพียงไม่กี่คนที่จะชนะมันได้ แค่นั้นเอง แค่นั้นจริงๆ

ฉันเองรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่มีคนคอยให้กำลังใจ ชีวิตในทุกๆวันอยู่ด้วยความหวัง และกำลังใจ ฉันไม่อยากเป็นไอ้ขี้แพ้ ไม่อยากให้คนรอบข้างผิดหวัง เลยเลือกที่จะสู้กับมัน

ฉันไม่ได้เป็นคนเก่ง แต่ฉันแค่เป็นคนโชคดี ที่มีคนสำคัญคอยจับมือและโอบกอดอยู่เสมอ ชีวิตมีอะไรหลายอย่างให้พบเจอ วันนี้ทั้งเหนื่อยและหนักมากพอแล้ว แต่วันข้างหน้าอาจยิ่งมากกว่านี้ ไม่ต้องกลัว ฉันและคุณจะผ่านมันไปได้เหมือนเดิม
ความรักของคนรอบข้างจะโอบกอดเราไว้ให้เราผ่านไปได้ ถ้าคุณคิดว่าไม่มีมัน อย่างน้อยยังมีตัวคุณเองที่จะผ่านตัวเองผ่านมันไป คุณจะเป็นคนเก่งที่โคตรเก่งเลยรู้มั๊ย ??

SHARE
Writer
Monmee
lover writer
เป็นนักรัก ที่รักสักกี่ครั้ง ก็ยังผิดหวังอยู่เรื่อยไป เก็บทุกความผิดหวังลงไดอารี่ แค่อยากแชร์ แล้วมาแลกเปลี่ยนกัน

Comments