คนไม่จำเป็น
เรื่องเล่าจากคนๆหนึ่งที่ไม่จำเป็น ไม่มีตัวตน

ฉันเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่สวย พูดคุยกับใครไม่เก่ง ไม่มีอะไรน่าจดจำเลยสักอย่าง
ฉันจึงต้องพยายามอย่างหนักทุกครั้งที่เปลี่ยนที่เรียนใหม่ เมื่อจบชั้น ป.6 ต้องต่อ ม.1 ชั้น ม.6 ต้องต่อ ปี1 แต่ชั้นไม่เคยมีปัญหากับใครนะ ฉันเข้าได้กับทุกคน ทุกคนเป็นเพื่อนฉัน แต่นั่นแหละปัญหา เพราะไม่ได้หมายความว่าฉันจะเป็นเพื่อนสนิทของทุกคน ฉันเป็นเพียงเพื่อนที่รู้จักเฉยๆสำหรับทุกคน เวลามีงานกลุ่มมักจะเป็นตัวเลือกท้ายๆที่จะได้เข้ากลุ่ม เวลาคนขาด
 
แม้จบมาก็ยังไม่มีใครจำฉันได้เวลาเจอกันอีกที ฉันอยากเข้าไปทักพวกเขานะ แต่กลัวว่าพวกเขาจะไม่รู้จักฉัน ฉันคงเป็นเพียงความทรงจำที่ซีดจางสำหรับทุกคน 

บางทีเวลามีงานเลี้ยง ขาดฉันไปคนหนึ่ง ยังไม่มีคนรู้เลยมั้ง ก็ฉันมันไม่ใช่คนที่โดดเด่นอะไร 

แต่สาเหตุที่ทุกคนจำฉันไม่ได้มันก็คงจะมาจากฉันอีกแหละ 

ตอนสมัยม.3 ฉันเคยถูกกลุ่มเพื่อนแอนตี้ด้วยแหละ เพราะฉันเป็นตัวของตัวเองเกินไปมั้ง ฉันมักจะพูดตรงๆ พูดทุกอย่างที่อยากพูด และชอบทำกิจกรรม มันคงจะทำให้เพื่อนๆรู้สึกไม่ชอบหน้า หลังจากนั้นเพื่อนๆในกลุ่มก็พากันไม่พูดกับฉัน ไม่เล่นด้วย ไม่ไปกินข้าวด้วย จากกลุ่มกลายเป็นทั้งห้อง มันเหงามากนะที่ต้องไปไหนมาไหนคนเดียว กินข้าวคนเดียว เวลามีงานกลุ่มต้องทำคนเดียว เวลาพักเที่ยงต้องนั่งอยู่คนเดียว จะคุยกับใครก็ไม่ได้ มีคนแอบมาบอกด้วยว่าถ้าใครพูดกับฉันจะถูกแอนตี้ด้วยล่ะ 

แทบไม่อยากมาโรงเรียน ร้องให้ทุกวัน แม่ถามก็ไม่กล้าบอก

ฉันจึงปรับตัวเอง เริ่มไม่ค่อยพูด จะพูดแต่ละคำต้องผ่านการกลั่นกรองว่าจะไม่ทำร้ายจิตใจเพื่อน ไม่ค่อยทำกิจกรรม แม้จะชอบก็ตาม พยายามไม่ทำตัวเด่น เพื่อนๆก็กลับเข้ามาคุยด้วยนะ แต่เหมือนความสำคัญในกลุ่มจะลดลงด้วย จากเมื่อก่อนที่เวลาจะไปไหนต้องถามฉันก่อน ฉันกลายเป็นตัวภาระที่ต้องลากไปด้วย 

ชีวิตคนเรานี่น่าเศร้าเนอะ เป็นตัวของตัวเองเกินไปก็ไม่ดี แต่จะแคร์คนอื่นจนเสียความสำคัญไปก็ไม่ดี แต่ฉันเลือกแล้วล่ะ อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็อยู่ดี ไม่มีปัญหากับเพื่อนร่วมงาน แม้ตอนกินข้าวเที่ยงฉันจะยังคงต้องกินคนเดียวอยู่ก็ตาม...
SHARE

Comments