ทฤษฎีสมคบคิด กับความผิดของพระรอง
จากสมการการหาสามเหลี่ยมด้านเส้า = เศษฉันส่วนเกิน X เธอ X เขา

เรามักยัดเยียดความผิดบางอย่างให้คนรักเก่า แล้วไปเริ่มต้นชีวิตกับคนรักใหม่ เพียงเพราะจะได้ปลอบใจตัวเองว่า... ฉันไม่ได้เป็นคนผิด

ตอนที่ยังรักกัน เคยสัญญาว่าจะฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ปัญหาใหญ่ขนาดไหนก็จะสู้
แต่พอมีมือที่สามเข้ามา ปัญหาเล็ก ๆ ที่ว่านั้นจะถูกตีค่าให้เป็นเรื่องใหญ่เสมอ โดยไม่ต้องกล่าวถึงปัญหาใหญ่ ๆ ที่มันจะกลายเป็นอภิมหาปัญหาในทันที
นั่นจึงเป็นชนวนแห่งการเลิกรา โดยไม่สนว่ามันจะมีเหตุผลเพียงพอไหม เพื่อที่ฉันจะได้ไปเสพสุขกับคนรักใหม่โดยไม่ต้องกังวลอะไร ปล่อยให้คนรักเก่าจมอยู่กับความผิดนั้น

กลไกการป้องกันตัวเองของมนุษย์จะบอกว่า "เพราะอีกฝ่ายเป็นแบบนั้น แบบนี้ จึงต้องเลิกรัก"
แท้จริงแล้ว มันคือ "เพราะเลิกรัก จึงพยายามให้อีกฝ่ายเป็นแบบนั้น แบบนี้"

แต่ในโลก ๆ หนึ่ง ความผิดยิ่งใหญ่ที่เพียงพอจะทำให้เลิกรา มันมักจะถูกใส่เข้าไปในตอนท้ายเสมอ... โลกนั้นก็คือ โลกแห่งนิยาย

ในโลกของนิยาย... อันมีพล็อตเกี่ยวกับรักสามเส้า
จากสมการการหาสามเหลี่ยมด้านเส้า = เศษฉันส่วนเกิน X เธอ X เขา ดังกล่าว ขอแทนค่า เศษฉันส่วนเกินนั้นคือ "พระรอง" แทนค่าให้ "เธอ" คือนางเอก และ "เขา" คือพระเอก

หลาย ๆ คนเคยบ่นว่า ผู้ชายดี ๆ นั้นมีแต่ในนิยาย แต่แท้จริงแล้วไอ้คนดี ๆ ที่ว่าเนี่ย มันกลับไม่ใช่พระเอกเสียอย่างนั้น เขาคือพระรอง
ผู้ชายที่พร้อมสรรพคนนี้ เคยรักอยู่กับนางเอก หรือ แอบชอบนางเอก ทำดีกับเธอ เป็นผู้ชายดี ๆ
แต่ผู้ชายดี ๆ ที่ว่านี้ มักจะถูกคน ๆ หนึ่งทำร้ายในตอนสุดท้ายเสมอ

คน ๆ นั้น หาใช่พระเอก
คน ๆ นั้น หาใช่นางเอก
คน ๆ นั้นคือ... ผู้เขียนนั่นเอง !

มันเป็นการสมรู้ร่วมคิดกันโดยที่ทำอะไรไม่ได้ เพราะผู้เขียน มีศักดิ์เป็น "พระเจ้า" ของตัวละคร และเขาได้กำหนดไว้แล้วว่า สุดท้ายของเรื่องราว เจ้าคนที่ได้ชื่อว่าพระรองนี้ จะต้องกระทำความผิด

แต่แรกเริ่ม ผู้เขียนอาจกำหนดให้พระเอกทำเลวต่อนางเอก
เลวครั้งที่ 1
เลวครั้งที่ 2
เลวครั้งที่ 3
เลวจนหนำใจ ท้ายเรื่องลองทำดี
จบลงด้วยการครองคู่ พร้อมกับคำพูดหรู ๆ ของนางเอกว่า "แท้จริงแล้ว นายก็เป็นคนดีนะ"

แต่สมการของพระรองตรงข้ามกันไป
ดีครั้งที่ 1
ดีครั้งที่ 2
ดีครั้งที่ 3
ถูกเขียนบทจบให้ ทำเลว
จบลงด้วยเลิกรา พร้อมกับคำพูดในใจของนางเอกว่า "เรานึกว่านายเป็นคนดี"

เหมือนดั่งเล่นเกมออนไลน์
พระรองยืนตีบอสอยู่ดี ๆ ทำดาเมจได้สูงมาตลอด จนเลือดบอสเหลืออยู่ขีดเดียว สุดท้ายถูกพระเอกมา "ลาสชอต" ตีบอสตาย เก็บของไป

ปล่อยให้พระรองยืนเกากบาลบอกกับตัวเองว่า แล้วที่ทำดีมาเนิ่นนานนั่นคืออะไร ?
ที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ... เรื่องดังกล่าว มันไม่ได้เกิดขึ้นกับแค่ในนิยายเท่านั้น ในโลกแห่งความจริงก็พบได้ทั่วไป และดูเหมือนจะเป็นที่นิยมจนอดคิดไม่ได้ว่า นิยายกับความจริง อะไรถูกเขียนก่อน ?

มันจะมีนิยายสักกี่เรื่อง ที่สุดท้ายแล้วผู้เขียนไม่ต้องให้พระรองทำเลวในตอนจบ แต่ให้จู่ ๆ นางเอกก็เลิกรัก แล้วไปบอกกับเขาว่า
"เราเลิกกันเถอะ เรามีคนใหม่ เราไม่รักนายแล้ว"

แล้วจากไปโดยที่ไม่ต้องเขียนทำร้ายพระรอง เพราะแค่นั้นก็เจ็บพอแล้ว ไม่ต้องให้เขาเลวในตอนท้าย จะมีไหม ?
กลัวว่านางเอกจะเลวหรือไร ? ผู้เขียนจะคิดบ้างไหมว่า นี่แหละ เลวกว่า... นางมากันเป็นทีมเวิร์กเลยเชียว นางแท็กทีมแตะมือ ขยิบตากับคนเขียนกันเป็นว่าเล่น

เอาเถิดสุดท้ายแล้วสิ่งที่อยากจะบอกคือ ผู้ชายดี ๆ มันมีอยู่แค่ในนิยายจริง แต่เอาเข้าจริง ๆ มันมีอยู่ในโลกของความเป็นจริงด้วย แต่เรากลับไม่ได้เรียกเขาว่าผู้ชายดี ๆ หรอกนะ เราเรียกเขาว่า "ผู้ชายที่ดีเกินไป"

---
พอดีอ่านนิยายต่างประเทศที่เป็นเบสเซลเลอร์เรื่องหนึ่งแล้วรู้สึกหงุดหงิด เขียนดีมาตลอด สุดท้ายก็มาจบแบบยัดเยียดความผิดแบบผู้เขียนเป็นผู้สมคบคิด ขอไม่เอ่ยชื่อ เดี๋ยวสาวกมาตามด่า

SHARE
Writer
Octory
เพ้อเจ้อ(ร์)
สมจ๊อดเอง

Comments

Patpitcha_Eua
3 years ago
จริงๆ ผู้ชายดีๆ ก็มีนะคะ แต่จะให้ดี 100% นั้น คงเป็นไปไม่ได้ค่ะ ที่เราเจอ..ก็ไม่ใช่คนดี 100% แต่เขาก็นับได้ว่าเป็นคนดีในระดับหนึ่งค่ะ 😊

ขอให้คุณเจอคนรักดีๆ และมีความรักดีๆ นะคะ ☺
Reply