มีภูมิคุ้มกัน
ขอเขียนเรื่องก่อนแล้วค่อยคิดชื่อเรื่อง

ตอนเด็ก ๆ เคยรู้สึกแย่ไหม ที่เราไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเพื่อน?
คิดเสมอว่าทำไมหนอ เราถึงไม่ได้อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย 
ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการซุบซิบของพวกเขาเหล่านั้น 
ทั้ง ๆ ที่เราก็เป็นส่วนหนึ่งของอีกกลุ่มอยู่แล้ว

เรียกว่า อิจฉา ได้หรือเปล่านะ?

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ความรู้สึกนั้นหายไป...
ตอนนี้กลายเป็นว่าเราชอบที่จะทำอะไรคนเดียวมากกว่า
กินข้าวคนเดียว
กลับบ้านคนเดียว
เดินเล่นคนเดียว
ดูหนังคนเดียว
เราอยู่ได้ โดยที่ไม่ต้องโทรหาใครให้มาเป็นเพื่อน 

มีบางวันที่มาทำงานคนเดียว 
เพื่อนที่ทำงานถามว่าแล้วไปกินข้าวกับใคร 
เราตอบ ก็ไปกินคนเดียวไง 
เค้าบอก สงสารอ่ะ! 
เราก็มาคิดนะ ว่าทำไมล่ะ? 
ทำไมถึงออกมากินคนเดียวไม่ได้ กินคนเดียวแล้วทำไมต้องสงสาร?

บางทีเราก็รู้สึกว่าเราเข้ากับใครเขาไม่ได้เอาเสียเลย 
เคยอ่านเจอข้อความสั้น ๆ ข้อความหนึ่ง จำไม่ได้ว่าใครกล่าวไว้
เขาว่า
บางครั้งฉันก็ไม่เหมาะสมที่จะมีความสัมพันธ์ใด ๆ กับใครทั้งนั้น

อาจจะไม่ใช้คำนี้เป๊ะ แต่เนื้อหาประมาณนี้แหละ
อึมม น่าคิดนะ เราก็เป็นแบบนั้นแหละ
บางทีก็เป็นคนตลกโปกฮา บ้าบอไปตามประสา 
บางทีก็ไม่อยากจะเล่นหัวอะไรทั้งนั้น นั่งหน้าเครียดเคร่งขรึมทำงานอย่างเดียว
นี่ฉันผิดปกติอะไรหรือเปล่า สงสัยจริง?

ในขณะที่เพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน ชอบแสงสี ปาร์ตี้
เรามีความสุขมากกว่า เมื่อได้กลับบ้านมานอนอ่านหนังสือนิยายที่ชอบ หรือนั่งกินข้าวธรรมดาๆกับครอบครัว 
แม้ว่าการนั่งกินข้าวนั้นจะไม่มีการสนทนาใด ๆ เลยก็ตาม

SHARE
Written in this book
เรื่องอยากเล่า
เขียนถึงประเด็นที่อยากพูดถึง เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่านจนเกินไป
Writer
buzhidao
ordinary human
อ่อนไหว ทดสอบได้

Comments