Fail of the day: When I forgot something so important.
"เช้าแล้ว"
ลุกมาเข้าห้องน้ำ ตัดกิ่ง รดน้ำ
ย้ายกระถางไปมา
แล้วก็ไปอาบน้ำ
กว่าจะลงมาหน้าร้านก็สายแล้ว
(ก็ประจำแหละ)

วันนี้ภารกิจสำคัญสุดคือการซักผ้า
หลังกลับจากทริปอุบลฯมา
ผมยังไม่ได้เคลียร์เสื้อผ้าตัวเองเล้ย!
ถ้าทิ้งไว้นานกว่านี้
เกรงว่าจะมีฟาร์มเห็ดเป็นของตัวเองอย่างไม่ตั้งใจ

หลังมื้อเที่ยงฝีมือแม่ที่ทำทิ้งไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวาน
น้ำพริกอ่องแสนอร่อย
ผมก็แวบขึ้นไปเอาตะกร้าผ้าลงมาซัก
ตับ ตับ ตับๆๆๆ
เสียงเดิน 3 ชั้นขึ้นๆลงๆ แบกตะกร้ามาซัก
หอบแด๊กซ์เลยทีเดียว

"อ๊ะ! น้ำยาซักผ้าจะหมด"
ผมไม่ลืมคว้าถุงน้ำยาซักผ้าแบบเติมลงมาด้วย
"อ๊ะ! ขวดน้ำยาซักผ้า"
ระหว่างชั้นสองก็ไม่ลืมที่จะเอื้อมหยิบขวดน้ำยาซักผ้า
ที่ซ่อนไว้หลังชั้นวางของ
(ไม่รู้ว่าจะซ่อนทำไมเหมือนกัน ไม่เคยมีใครของใช้เลยด้วยซ้ำ)

...เมื่อถึงชั้นล่าง
"อ๊ะ! กรรไกร"
ผมวางตะกร้า ถุงเติม และขวด ไว้หน้าเครื่องซักผ้าเรียบร้อย
เดินมาหยิบกรรไกรที่หน้าเคาเตอร์
.
.
เดินดุ่มๆ กลับไปที่เครื่องซักผ้า
"ตัดกว้างๆ จะได้เติมง่ายๆ"
ผมบอกตัวเองหลังจากที่ทุกครั้งที่เติม
เวลาตัดแคบๆ แล้ว 
น้ำยาจะชอบกลายเป็นฟองแล้วไหลลงพื้นทุกที
เรียบร้อย!
คราวนี้ก็บรรจงแยกผ้าสีเข้ม สีอ่อน สีขาวออกจากกันอย่างปราณีต
แล้วจับผ้าสีเข้มใส่เครื่องทีละตัว
ดูไม่ให้ล้นหรืออัดแน่นจนเกิน
.
เรียบร้อย!
แหม่ เรื่องง่ายๆ
จากนั้นก็เปิดเครื่อง
กดเริ่ม!
เยี่ยม!
เครื่องทำงาน น้ำไหลแรงดี
แล้วเครื่องก็โชว์เวลา 49 นาที นับถอยหลัง
ผมไม่ลืมควักโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งเวลาเช่นกัน
"49 - นาที เสร็จ!"
แล้วผมก็ปิดฝาเครื่อง
ทุกอย่างเสร็จลง อีก 49 นาที
ผมก็แค่เอาผ้าถังนี้ออกแล้วใส่ชุดต่อไปลง
ง่ายๆ...

...49 นาทีผ่านไป
ตี๊ดๆ ตี๊ดๆ ตี๊ดๆ
เสียงเตือนโทรศัพท์ดังเป็นจังหวะ
ผมกดปิดแล้วเดินไปที่ถังซักผ้าหลังบ้าน
เสียงเพลงเตือนของเครื่องซักผ้าก็กำลังดังอยู่เช่นกัน
ผมเปิดฝาออก เพลงหยุด
แล้วจากนั้นก็ค่อยๆหยิบผ้าออกจากถังอย่างทะนุถนอม
(ตามจังหวะเฮฟวี่เมทัล!!!!)
เสร็จ!
ผมใส่ผ้าชุดใหม่ลงถัง
ทีละชิ้น ทีละชิ้น
เตรียมกดเริ่ม
...แต่เอ มีผ้าที่ไม่ได้ซักชิ้นไหนหล่นลงตะกร้ารึป่าวนะ?
ด้วยความกังวลว่าผ้าที่ยังไม่ได้ซักจะหลุดมือ ไปรวมกับตะกร้าซักแล้วเมื่อครู่
ผมจึงทดสอบกับชิ้นบนสุด
กางเกงในสีน้ำเงินนั่น!
จับ ชื้นๆ โอเค!
แต่เอง ชื้นจริงๆรึป่าวน้า?
ผมเลยหยิบมันขึ้นมาดม
"เอ๋!"
อนิจจา วันนี้ผ้าที่ซักแปลกไป
ทำไมกันนะ?

ผมนึกย้อนกลับระหว่างสูดกลิ่นกางเกงในอย่างใจเย็น
เอ... อะไรน้า อะไรน้า...
ฮ๊ะ!!!!!!
นึกออกแล้ว

ถ้านึกไม่ออกลองย้อนกลับขึ้นไป 3 ย่อหน้านะครับ
มีบางอย่างหายไปจากขั้นตอนการซักผ้า
อะไรกันน้า...!
"น้ำยาซักผ้า!"
ผมลืมเติมมันลงในถังซัก!
อุบ๊ะ!
เวรจริง
กว่าจะรู้ตัว ก็สายไปเสียแล้ว
กลิ่นกางเกงในเก่าๆ ที่ตอนนี้ Advance ขึ้นไปอีกด้วยความเปียก
ไหลเข้าไปเต็มปอดเป็นที่เรียบร้อย

อนิจจา โธ่ถัง กะละมังหม้อ...
SHARE
Written in this book
BLOW my JOB
เพราะทำงานที่บ้าน เพราะใช้ชีวิตไปด้วย งาน บ้าน เลยกลายเป็นเรื่องเดียวกัน ตีแผ่ชีวิต ชายผู้ขายของ นั่งแหมะอยู่กับบ้าน อย่างมีอารมณ์...(ขัน)
Writer
Shopkeeper
Shopkeeper
I'm just a boy who never grow up. Anime Addicted. My facebook account is : Nueng Sukondhakehar. Thank you.

Comments

nenehimawari
4 years ago
การลืมก็เป็นตัวบ่งบอกอายุเหมือนกันนะคะ ^^
Reply
Shopkeeper
4 years ago
ม่ายยยยยย~
😨
nenehimawari
4 years ago
จริงๆนะ 😆
Wararit
4 years ago
มีเพื่อนทำอะไรคล้ายๆกันละ ~
Reply
Shopkeeper
4 years ago
งั้นเราก็แก่เท่ากันสิครับ
- คุณเนเน่น่าจะกล่าวไว้
Wararit
4 years ago
ไม่ใช่ลืมใส่น้ำยา หมายถึง..ดมกางเกงน่ะ
Shopkeeper
4 years ago
แอ่แฮ่! นึกว่าได้คนแก่เพิ่มซะแล้ว