มื้อนี้ไม่มีลืม
สวัสดี~~~
นี่เราโทนี่ไงจะใครหละ😊
คือเราเข้ามาที่นี่เพราะอยากได้รางวัลWongnai creditอ่ะ (จะกี่บาทก็เอา)
เลยมาร่วมCampaign "Dare You To Write" 
ในหัวข้อ "มื้อนี้ไม่มีลืม" (อ่านแล้วก็ลองไปเขียนส่งกันมามั่งดิ เผื่อได้รางวัล)

เข้าเรื่องเนอะ คืองี้
เราเคยไปทำงานกะทีมที่จังหวัดหนึ่งที่โด่งดังมากในภาคเหนือช่วงกลางๆปีที่แล้ว รวมเราแล้วก็ 5 คนอ่ะ
(เอาจริงก็บอกๆไปว่าเชียงใหม่ก็จบป่าววะ?)
วันนั้นก็เป็นวันศุกร์แล้ว...แล้วยังไงหละ?
มันก็ต้องมีTGIFแพทิ่ดิ หลังจากตรากตรำดำนำปั่นงานหนักมาตลอดสัปดาห์
ประกอบกับเป็นเดือนที่มีน้องในทีมกะเพื่อนของน้องในทีมเกิดพอดี

เอาหละก่อนจะเล่าต่อ ขออนุญาตแนะนำตัวละคร
และเพื่อความปลอดภัย จะมีการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดตัวละครเล็กน้อย
1.โทนี่ ซึ่งก็คือเราเองเป็นหัวหน้าทีมไปทำงานในตอนนั้น
2.น้องแก้ว น้องในทีมผู้หญิงร่างเล็กใส่เหล็กดัดฟันสุดเซ็กซี่...สะบึมอารมณ์ (เจ้าของวันเกิดในเดือนนั้น)
3.น้องบิว น้องในทีมผู้หญิงบ้าๆบวมๆ โวยวายคล้ายจะเป็นลมตลอดเวลา
4.น้องอ้อน น้องในทีมผู้หญิง(อีกละ) คนนี้ดูเป็นผู้เป็นคนสุดละ
5.น้องจิว น้องผู้หญิงจากบริษัทเดียวกันที่บังเอิญมาพักใกลัๆกัน

จะบอกว่าที่แนะนำมาทั้ง5คนนี้ ไม่มีตัวละครหลักของเรื่องอยู่อ่ะ
ต้องกดสูตรลับเรียกตัวละครตัวที่ 6 ออกมาแป๊บ

6.น้องกอบ นักศึกษาชายปี5ด้านการแพทย์ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในจังหวัดนั้น 
               เป็นเพื่อนกับน้องบิวมานานแสนนาน (นี่ก็เป็นเจ้าของวันเกิดในเดือนนั้นอีกคน)

โอเค ทีนี้เราก็รู้จักกันแล้วเนอะ
คืนนั้นก็เลยจะเซอร์ไพร้วันเกิดให้น้องๆทั้งสองคนด้วยเค้กไอติม
ในผับชื่อดังที่สุดในจังหวัดนั้น
ทุกคนก็ไปกันเร็วแล้วนะ สักสองทุ่มได้ แต่ก็เหลือแต่ที่ยืนข้างบาร์
ก็เอาวะ ไหนๆก็มาแล้ว จะยืนจะนั่งก็สนุกเหมือนกันแหละ
ทั้ง5คนก็ดื่มไปเต้นมานัวเนียกะคนในผับไปเรื่อยๆจนเกือบห้าทุ่ม
น้องกอบก็โทรมาบอกน้องบิวว่าจะตามมาจอยด้วย
สักพักพอมันมาถึง เค้กไอติมมาส่งที่หน้าร้านพอดี
เรากะน้องบิวก็เลยไปเอาเค้กไอติมแล้วจุดเทียนเดินมาเซอไพร้น้องแก้วกะน้องกอบ
ทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี เค้กอร่อย เหล้าดี ชีวีมีสุข เพลงสนุก ขาดแต่ลุกนั่งไม่ค่อยสบาย (เพราะไม่มีที่นั่ง...)

แต่ท่ามกลางความสนุกสนานที่ดูกำลังดี
จุดเริ่มต้นของความป่วง ที่จะนำมาสู่ประสบการณ์"มื้อนี้ไม่มีลืม"ก็ได้ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ
มันเริ่มขึ้นจากการที่น้องกอบที่พึ่งสอบเสร็จมาหมาดๆ
อาจจะด้วยความเครียดที่สะสมมายาวนานและเวลาที่มันมาถึงนั้นก็ใกล้จะปิดผับแล้ว
มันเลยกรอกเหล้าเพียวๆเข้าปากไปหลายชอตพอสมควร (ลักษณะว่าทำเวลา กลัวมันส์ไม่ทันเพื่อน)
แต่ทุกคนก็ไม่ว่าอะไร เพราะทึกทักไปว่าคงสายแข็งแรงมั๊ง
ปล่อยๆมันไป

พอผับปิด ทุกคนก็มีความหิว อยากกินอะไรร้อนๆตามประสาขี้เมาเท่านั้นที่จะเข้าใจ
ก็เลยเดินไปหาบะหมี่ร้านดัง และสั่งเมนูยอดฮิตชื่อเมนูว่า"คุณพ่อของคุณเสียชีวิต"
(ของจริงชื่อเมนูโหดกว่านี้เยอะ นี่ปรับให้ซอฟท์ลงมาแล้ว)
ทุกคนก็พูดคุยกันด้วยความกรึ่ม อย่างสนุกสนาน
น้องบิวเองครึ้มใจถึงขนาดไปชวนกลุ่มพี่ๆนักท่องเที่ยวข้างๆพูดคุยราวกับรู้จักกันมา5ปี10ปี
ก็คุยเรื่องเที่ยวกันไป แซวกันมา 
ยกเว้นน้องกอบ ที่นอนฟุบหน้าอย่างสงบเสงี่ยม

และเมื่ออาหารถูกยกมาเสริฟ์ ทุกคนก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นกับอาหารตรงหน้า
ที่มีทั้งความมากมาย ความใหญ่โต ก็เลยเอากล้องมาถ่ายรูปกันไปตามระเบียบ
ถ่ายเสร็จทุกคนก็ยังนั่งกินไปคุยไปกับโต๊ะข้างๆอย่างเพลิดเพลิน~~~
ยกเว้น...น้องกอบ ที่ยังคงนอนฟุบหน้าอย่างไม่ใยดีสังคมต่อไป


คุยกันจนถึงเรื่องที่เที่ยวแห่งหนึ่ง(ที่ไหนไม่รู้ จำไม่ได้ มีความเมาแล้ว)

คุณพี่โต๊ะข้างๆก็เล่าอย่างออกรสว่า: "มันสวยมากเลยนะน้อง ต้องไปให้ได้นะ อย่าพลาด"

น้องบิวผู้เป็นตัวแทนในการสานสัมพันธไมตรีก็เอออออห่อหมก ตะโกนคุยกับคุณพี่ท่านนั้น
อย่างโล้งเล้ง ราวกับเป็นญาติสนิทที่ไม่ได้พบกันมานาน

เอาจริงมันคงเกือบจะได้แลกเบอร์ไม่ก็ไลน์กับคุณพี่โต๊ะข้างๆแล้วแหละ
ถ้าไม่มาสะดุดที่ตรง...

น้องบิว: "หรอพี่! มันสวยอย่างนั้นเลยเหรอ? งี้ถ้าหนูมาอีกทีช่วงหน้าหนาวมันจะยังมีน้ำตกอยู่ไหมอ้ะ???"

โทนี่: มีความยิ้มรับแขกโต๊ะข้างๆ พลางหางตาเหลือบไปมองถึงความเคลื่อนไหวแบบกระตุกๆบางอย่างแถวๆหลังน้องกอบที่กำลังนอนฟุบอยู่ แต่ก็คิดในใจว่าไม่มีไรหรอกหน่ะ เราคงตาฝาดไปเอง...

คุณพี่ท่านนั้น: "มันก็ไม่มีดิน้อง น้องต้องไปช่วงนี้แหละน้ำกำลังมี"

น้องบิว: "โหยยย เสียดายจังเลยพี่ นี่ก็จะกลับแล้วไม่มีเวลาไปเลยอ่าาา"

โทนี่: ยังคงยิ้มรับแขกต่อเนื่อง แต่เริ่มรู้สึกถึงโต๊ะที่เริ่มสั่นไปตามจังหวะการกระตุกของหลังน้องกอบชัดเจนยิ่งขึ้น... ไม่นะ...

คุณพี่ท่านนั้น: "หูยยยย! เอ็งพลาดมากๆเลย ถ้าเอ็งไปช่วงนี้นะ น้ำแม่งไหลลงมาเยอะแบบพรวดๆเลยอ่ะ โคตรสวย!!!"

ถึงจุดนี้น้องกอบเองคงอยากจะมีส่วนร่วมในบทสนทนาด้วยหรืออย่างไรไม่อาจทราบได้ 
น้องกอบจึงเมตตาทำซาวน์ประกอบให้จนหลังตัวเองกระเพื่อม!!!

น้องกอบ: "เบริบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ์! พรวดดดดดดดดดดดดดดด!!!"

อืมม์...ใช่ พรวดจริงๆ พรวดเหมือนเสียงน้ำตกที่คุณพี่ท่านนั้นเล่าเลยอ่ะ

คุณพี่ท่านนั้น: ".........."
น้องบิว: "...................."
ทุกคนในโต๊ะ: "..................."
ทุกคนในร้าน: ".........................."

ทุกคนต่างเฝ้ามองมวลอ้วกนั้นไหลแผ่กระจายไปทั่วทั้งโต๊ะ 
ไหลแหวกผ่านไปยังถ้วย, จาน, ชาม, ช้อน, ส้อม, ตะเกียบ ของทุกคน
ในขณะนั้นน้องกอบก็ยังคงนอนฟุบหน้าจมมวลของเหลวนั้นต่อไป...

คุณพี่ท่านนั้น: "เฮียเก็บตัง!"

พอจ่ายตังเสร็จคุณพี่ท่านนั้นและเพื่อนๆก็เดินจากไป โดยไม่หันหน้ามามองพวกเราอีกเลย
ราวกับเป็นคนไม่รู้จักกัน...

ในขณะที่พวกเราต้องงัดสกิลการแบ่งแยกหน้าที่ออกมาใช้

โทนี่: "จับมันเงยหน้าเช็ดหน้าเช็ดตาแล้ว น้องแก้วพามันไปต่อให้หมดที่ห้องน้ำ"

โทนี่: "มากูเช็ดอ้วกเอง น้องอ้อน น้องจิว ไปจ่ายตังดิ๊ น้องบิวมาช่วยกูเช็ดอ้วกเพื่อนมึงด้วย"

แบบว่ากำลังอร่อยเลยอ่ะ กินกันไปได้ไม่ถึงครึ่งเลย
ก็เจอน้ำตกไหลลงมาขัดซะก่อน
เรื่องความทุลักทุเลในการแบกร่างพากลับห้องหลังจากนี้คงไม่ต้องเล่าต่อเนอะ
พิมพ์มาถึงจุดนี้ ลมยังตีขึ้นอยู่เลยง่ะ
ฮวือออออว์ 😢😢😢

และนี่คือประสบการณ์"มื้อนี้ไม่มีลืม"ของเราเอง
สำหรับทุกตัวละครที่ถูกเอามาหากินในบทความนี้
เราสัญญาว่าถ้าได้รางวัลจะพาไปเลี้ยงทุกคนเลย
นี่ก็ใกล้จะได้ไปเจอกันพร้อมหน้าพร้อมตาอีกแล้ว

ป.ล. แต่ถ้าไม่ได้รางวัลก็ตัวใครตัวมันนะ 555+

โทนี่
ร้านกาแฟชิคๆย่านอุดมสุข
25 กรกฎาคม 2559



SHARE
Written in this book
My experience

Comments