กว่าจะมีมื้อนั้น
สมัยเด็ก การถูกแม่เรียกเข้าไปช่วยในครัวตอนเช้าๆถือเป็นอะไรที่เกลียดสุดๆ ก็ตอนเช้านี่เนอะ เด็กๆก็ต้องมี Activity ประจำวัยที่อยากทำเหมือนกันนี่นา ไหนจะการ์ตูนเอย นอนฝันน้ำลายไหลยืดบนเตียงอุ่นๆเอย ใครจะอยากตื่นไปเป็นลูกมือแม่ หุงข้าว ล้างผัก ให้มือเปียกกัน มีหลายครั้งที่บ่นอุบว่าแม่จะทำอะไรเยอะแยะไปทำไมกัน กินง่ายๆก็ได้มั้ง ขี้เกียจเตรียม แล้วก็จบลงที่การต้องฟังแม่สาธยายในหัวข้อเรื่องโภชนาการยาวไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง

แม่ชอบสอนให้ฉันทำอาหาร แต่ฉันไม่สนใจมันสักนิด บ่อยครั้งที่เราสองแม่ลูกมักจะถกเถียงกันเรื่องปัญหาชีวิตคู่ที่ฉันจะเจอในอนาคต แม่ชอบบอกว่าถ้าไม่ฝึกทำเอาไว้ ต่อไปจะทำอะไรให้ผู้ชายเขากิน ส่วนฉันก็ชอบย้อนแม่ไปว่าให้หาคนที่เขาทำอาหารให้เรากินแทน ซึ่งแม่ก็ได้แต่หัวเราะออกมาแบบหมั่นไส้ พร้อมกับบ่น “แล้วฉันจะได้กินอาหารฝีมือแกเมื่อไหร่กันเนี่ย” ฉันได้แต่หัวเราะ แต่ไม่เคยมีคำตอบของคำถามนั้นให้แม่





. . จนตอนที่น้องสาวฉันเกิด . .


แม่เตรียมจัดข้าวของเพื่อไปนอนที่โรงพยาบาล ดูเหมือนกำหนดคลอดของน้องสาวฉันจะใกล้เข้ามาทุกที เช้าวันนั้นฉันโดนแม่เรียกเพื่อให้ไปดูวิธีทำโจ๊กปลา ก่อนจะบอกให้ฉันทำโจ๊กนั่นไปส่งให้แม่ตอนสายๆของวันพรุ่งนี้ ในสถานการณ์แบบนั้น ถ้าฉันปฏิเสธคงโดนโบกคาหม้อโจ๊กร้อนๆไปแล้ว ฉันทำได้แค่พยักหน้าหงึกๆ เพื่อให้แม่วางใจ และไปโรงพยาบาลได้แล้ว






. . ค่ำคืนแห่งความบันเทิง . .


ฉันลั๊ลลากับการอยู่บ้านคนเดียวมาก ทุกอย่างดูสนุกสำหรับฉัน ฉันดูหนัง เปิดเพลง รื้อเสื้อผ้าแม่มาใส่เล่น แล้วแหกปากร้องเพลง ฉันเข้าออกห้องนอนแม่เป็นว่าเล่น เปิดประตูไปมาจนเผลอไปกดล็อคลูกบิดประตูเข้า ปัง! หัวใจฉันเย็นวาบ ลูกบิดบิดไม่ได้! ซวยแล้ว! ฉันยกเลิกคอนเสิร์ตทันที และออกตามหากุญแจไปทั่วบ้าน แต่ก็ไม่มีวี่แววว่ามันจะอยู่ที่ไหนนอกจากในห้องนอนแม่เลย ฉันพยายามโทรหาพ่อด้วยโทรศัพท์บ้าน แต่พ่อไม่ยอมรับสาย ฉันพยายามหากุญแจอื่นมาไขแต่ก็ล้มเหลว ทำยังไงดี . . เข้าห้องไม่ได้ ก็ไม่มีกุญแจออกไปข้างนอก แล้วพรุ่งนี้จะไปส่งข้าวให้แม่ได้ยังไง . .

มันเป็นค่ำคืนที่โดดเดี่ยวเอามากๆ แค่ให้อยู่บ้านคนเดียวหนึ่งคืนแบบไม่มีเรื่อง ฉันก็ยังทำไม่ได้ แถมแม่ยังไว้ใจให้ฉันทำอาหารไปส่งให้กินอีก แค่นี้ฉันยังทำแผนแม่พังเลย . .


ฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความหวังว่าจะมีใครกลับบ้าน
แม้มันจะดูริบหรี่แต่ก็ยังคงมีเศษเสี้ยวแห่งความหวังเหลืออยู่



ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมทำโจ๊กปลา ทำตามสูตรที่แม่สอนเท่าที่ฉันพอจะจำได้ ลองหมักหมูสับเตรียมไว้เพื่อให้แม่ได้ลองกินหมูทอดสูตรของฉันดูบ้าง เตรียมทำผัดผักกวางตุ้งที่ฉันบ่นเสมอเวลาที่แม่ทำมาให้กินว่ามันจืด ไม่มีรสชาติเอาซะเลย แต่แม่บอกแบบนั้นน่ะดี มีวิตามิน ทุกอย่างเป็นไปอย่างทุลักทุเลเพราะฉันกลัวทั้งแก๊ส กลัวน้ำมันกระเด็น กลัวจะเค็มไป กลัวผักไม่สุก กลัวสารพัดว่าจะทำออกมาไม่อร่อย แต่ถึงกลัวขนาดนั้นก็ยังตั้งใจทำออกมาอย่างเต็มที่จนสำเร็จ


ปัญหาก็เหลือแค่จะออกจากบ้านยังไงนี่แหละ 

ฉันยกหูโทรศัพท์บ้านโทรหาพ่ออีกครั้ง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงก๊องแก๊งที่หน้าประตู . .



พ่อ กลับ มา แล้ว !!! 



เย้!!!!  



>___<






ในวันนั้น . . มีคนสองคนบนโลกที่ฉันรัก ได้ทานอาหารมื้อแรกที่เป็นฝีมือของฉัน



พ่อไม่ได้พูดหรือแสดงท่าทางแปลกๆออกมาตอนทาน แม่มาบอกทีหลังว่าพ่อนึกว่าแม่เป็นคนทำไว้ พอแม่บอกว่าฉันเป็นคนทำ พ่อพึมพำอยู่ในคอว่า “หมูเกือบติดคอ” 555555+ ส่วนแม่ ฉันบังคับให้แม่กินทุกอย่าง แล้วรอคำวิจารณ์ของแม่อย่างใจจดใจจ่อ แม่อมยิ้มแล้วพูดว่า “งวดนี้ฉันต้องถูกหวยแน่ๆ รอมา 15 ปี เพิ่งจะได้กินอาหารฝีมือลูกสาวตัวเอง ลูกเขยฉันรอดตายละ”

ฉันรู้สึกดีกับความรู้สึกที่เราได้ทำอาหารให้ใครสักคนที่เรารักทาน และฉันก็เข้าใจความรู้สึกของแม่แล้วว่า การอยู่ในครัวและทำอาหารคนเดียว มันเป็นเรื่องที่น่าเบื่อมาก มันคงจะดีกว่าถ้าเราจะได้ทำอาหารในแต่ละมื้อร่วมกับคนที่เรารัก ฉันบอกกับแม่ว่า ถ้าเขาไม่ช่วยทำ ฉันก็ไม่ทำให้เขากินหรอก 5555555+



Image Cr. Companionbaking.com
 

SHARE
Written in this book
ผิดคอนเซ็ปต์
ไม่เกี่ยวอะไรกับเพลงเล้ยยยย
Writer
lalajinx
instyle inspirer
Call me Jin! | lalajinx.com

Comments

moonmoon
3 years ago
อ่านแล้วหิวเลยย
Reply
lalajinx
3 years ago
กินๆ กินๆ
Silencewaltz
3 years ago
เก่งจัง ปรบมือออออ
Reply
imonkey7
3 years ago
อัลไล
Bewbundanjai
3 years ago
โว้วววว ^^. 😁👍👍
Reply
sopons
3 years ago
:) 👍🏻👍🏻👍🏻
Reply
taweet
3 years ago
👍😊
Reply