หญิงสาวผู้ถูกกาลเวลาขโมยความสุขในแววตาไป
 
1.

เมื่อไม่นานมานี้ฉันจัดห้องเก็บของ ค้นดูสิ่งที่ต้องใช้ และสิ่งที่ต้องทิ้ง ของเก่า ๆ มากมายแม้ดูไร้ความสำคัญ ทว่ามีความหมายต่อความทรงจำ

รวมทั้งหนังสือรุ่นเล่มนั้นด้วย

เป็นหนังสือรุ่นเมื่อครั้งที่จบมัธยมต้น สมัยนั้นการทำหนังสือรุ่นอย่างง่าย ๆ แค่เพียงถ่ายรูปกลุ่มและจัดพิมพ์รวมเล่มพร้อมบอกชื่อเสียงเรียงนาม

ม.3/11

พลิกดูหน้ากลาง มีฉันอยู่ในกลุ่มเพื่อน ใบหน้าแจ่มใส แก้มอิ่มสมบูรณ์ ดวงตาเปล่งประกายความสุข

จำได้ว่าขณะที่ถ่ายรูปนั้น พวกเราสับสนวุ่นวายพอดู ต่างคนต่างแย่งกันอยู่มุมใดมุมหนึ่ง บางคนตัวเล็ก บางคนตัวสูง บางคนต้องเอียงหน้าเล็กน้อย 
และสุดท้ายเมื่อได้ตำแหน่งลงตัว พวกเราก็ “ยิ้ม” พร้อม ๆ กัน

รอยยิ้มและดวงตาเปล่งประกายความสุขแห่ง วัยรุ่นได้ถูกประทับไว้ในภาพถ่ายนั้น

2.

ไม่แน่ใจนักว่าเมื่อใดกันที่รอยยิ้มเริ่มจางหายไปจากชีวิตของฉันทีละน้อย ทีละน้อย

ยิ้มในที่นี้ หมายถึงยิ้มที่เป็นรอยยิ้มจริง ๆ มิใช่การยิ้มตามมารยาท หรือการยิ้มเพื่อแสดงเสแสร้งว่าเรามีความสุข

เป็นยิ้มที่ประกอบไปด้วยดวงตาเปล่งประกายความสุข

กาลเวลาและความรับผิดชอบในชีวิตที่มากขึ้นตามช่วงวัย

ได้พรากรอยยิ้มจากเราไปอย่างสมบูรณ์แบบ

และตลอดกาล

3.
 
ฉันเคยย้อนดูรูปภาพของตนเองจากใน Facebook และค้นพบว่าในแต่ละปีที่ผันผ่าน รอยยิ้มยิ่งหาได้ยากยิ่ง

ครั้นเมื่อทดลองยิ้มหน้ากระจก ก็เห็นเช่นนั้นจริง

ฉันไม่อาจยิ้มได้อย่างที่เคยยิ้มในสมัย ม.3 ได้อีกเลย

ประกายตาจริงจังต่อชีวิตแปรเปลี่ยนรอยยิ้มที่จริงใจให้แห้งแล้งและไร้สุข

บางครั้งที่เดินบนถนนปะปนกับผู้คนมากมาย ฉันลืมพกรอยยิ้มไปด้วย

ฉันเดินผ่าน และมองคนรู้จักอย่างเฉยเมย ก่อนฉีกยิ้มตามหน้าที่ซึ่งผู้มีมารยาทพึงกระทำ

บางที ฉันอาจจะเป็นหญิงสาวคนนั้น..

หญิงสาวผู้ถูกกาลเวลาขโมยความสุขในแววตาไป

4.
 
ฉันชอบดูรูปถ่ายเก่า ๆ พลิกความทรงจำที่ถูกประทับไว้ในภาพไปทีละใบ ทีละใบ

ทุกคนในรูปถ่ายฉีกยิ้มให้กับกล้อง

ดูราวกับว่าในโลกของรูปถ่ายไม่มีความทุกข์

ฉันนึกถึงเนื้อเพลง Photograph ของ Ed Sheeran ที่ยังอยู่ในความคิดคำนึง

We keep this love in a photograph

We made these memories for ourselves

Where our eyes are never closing

Hearts are never broken

And time's forever frozen still 


ใช่ แม้ในความเป็นจริง เราจะไม่อาจยิ้มได้แบบในภาพถ่ายนั้นอีกแล้ว

ในความจริงเราเสียน้ำตา เผชิญเรื่องราวเศร้าโศก ว่ายน้ำผ่านทะเลทุกข์และอุปสรรคจนไม่เหลือแรงก้าวเดินต่อ

แต่เราในรูปถ่ายจะยังคงมีความสุขอยู่เสมอ

ในรูปถ่าย..จะไม่มีความทุกข์ใดกล้ำกรายเราได้

รอยยิ้มของเราและประกายตาแห่งความสุขจะยังคงอยู่ตลอดกาล

เป็นนิรันดร์ 




SHARE
Written in this book
ประสบการณ์ที่พานพบ
บอกเล่าเรื่องราวในชีวิตที่ได้พบเจอ

Comments

Patpitcha_Eua
3 years ago
ยิ้มที่มาจากใจ จะดูง่ายกว่าแกล้งยิ้มนะคะ คุณบี 😊
Reply
niji
3 years ago
อาจจะทำได้ยากพอดูค่ะ
Patpitcha_Eua
3 years ago
งั้น..เอาอย่างนี้ค่ะ...
ตื่นมา ลองยิ้มให้กับตัวเองในทุกๆ เช้า แล้วถ่ายรูปตัวเองไว้ แล้วดูว่า รอยยิ้มไหนจริงใจที่สุด ดีกว่ามั้ยคะ?
niji
3 years ago
ขอบคุณค่ะ จะลองดูนะคะ
FaFaFa
3 years ago
ชอบกลับมาดูรูปที่ตัวเองยิ้ม แล้วมานั่งยิ้มกับรูปถ่ายตัวเอง ^^"
Reply
niji
3 years ago
เป็นเหมือนกัน:)
suppermama
3 years ago
อ่านแล้วจะร้องไห้เลยครับ ผมอายุ 20 พอโตขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกว่าเป็นอย่างงั้นจริงๆ 
Reply
niji
3 years ago
คนเขียนก็น้ำตาไหลเหมือนกันค่ะ ตอนที่เขียนเรื่องนี้
Gunchaai
3 years ago
เป็นเหมือนกันเลยค่ะ สังเกตตัวเองมา 3-4 ปีแล้ว ตอนถ่ายรูปก็ว่าตัวเราเองยิ้มนะ มีความสุขนะ แต่ทำไมในรูปที่ถ่ายออกมา แววตามันดูเหมือนคนไม่มีความสุขเลย มีแต่ความทุกข์ ความเศร้าหมองที่อยู่ในแววตา แต่พอดูรูปถ่ายเก่าๆ ทำไมตอนนั้นเเววตาของเราเองสดใสได้ขนาดนั้นนะ
Reply
niji
3 years ago
เพราะเราจริงจังกับชีวิตมากขึ้น และมองโลกไม่เหมือนเดิมด้วยมั้งเนอะ :)
pabopear
3 years ago
จับโจรขโมยรอยยิ้มให้ได้นะคะ ทวงคืนรอยยิ้มของคุณคืนมาให้ได้ :)
Reply
niji
3 years ago
ขอบคุณนะคะ :)