ลุงตา
ค้างไว้จากคราวก่อนว่าจะเล่าเรื่องลุงที่เพิ่งเสียไปเมื่อวันพฤหัสบดีที่แล้วครับ

งานศพเพิ่งเสร็จสิ้นไป ผมเองเพิ่งกลับมาจากบ้านที่ลำพูน ถึงกรุงเทพเมิ่อวานนี้เอง

ลำพูนถึงแม้จะไม่ใช่บ้านเกิด แต่ก็เป็นเมืองนอน เอาเข้าจริง ๆ แล้ว ที่ครอบครัวทั้งตระกูลผมย้ายมาอยู่ลำพูน ส่วนนึงเพราะก๋ง อีกส่วนนึงเพราะป้ากับลุงเขยคนนี้นีาล่ะครับ

ลุงตาแกไม่มีลูกกับป้านะ แกเลยตกลงกันว่าจะขอให้หลาน ๆ มาเรียนต่อ มาอยู่กันเสียที่ลำพูน จัดแจงสร้างบ้านใหญ่โตเลย

ลุงตาแกรักหลาน ๆ ทุกคน รักเหมือนเป็นลูกหลานของตัวเองแท้ ๆ ทั้งที่ทางสายเลือดเรียกว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย เรียกได้ว่าเป็นซานตาครอสของหลาน ๆ เลยล่ะครับ

พอทราบข่าวว่าแกเสียแล้ว หลานทุกคนรีบเดินทางไปลำพูนทันทีครับ ยิ่งพอเห็นสภาพการเสียชีวิตของแกแล้วน้ำตาจะไหลครับ ไม่คิดว่าแกจะแขวนคอตายกับต้นกระถินนอกรั้วบ้าน ขนาดจะตายแกยังไม่ยอมตายในบ้าน และเลือกตายก่อนวันหยุดยาว เพื่อให้หลาน ๆ เดินทางมาได้สะดวก ไม่กระทบกับงาน 

สาเหตุที่แกตัดสินใจทำแบบนี้คงเพราะความทรมานจากมะเร็งปอดระยะสุดท้ายของแกที่เพิ่งตรวจเจอเมื่อเดือนก่อนที่ผ่านมาเท่านั้นเอง หลังจากตรวจเจอแกต้องใส่ออกซิเจน และไปเจาะดูดน้ำออกจากปอดบ่อยครั้ง คงเจ็บปวดน่าดู

วันพฤหัสฯช่วงสี่โมงเย็นเกือบห้าโมง ผมโทรหาแม่เหมือนทุกวัน สอบถามอาการของแก แม่บอกว่าป้าเดินมาร้องให้ บอกว่าแกเอาออกซิเจนออกเองแล้ว ไม่ยอมใส่แล้ว นั่งหน้าบ้านทำใจ เอาของให้หลานที่อยู่ใกล้ ๆ ตกค่ำแม่โทรมาบอกว่าแกผูกคอตายกับต้นกระถินแล้ว รายละเอียดเยอะกว่านี้มากครับ ขอตัดไม่เล่าต่อก็แล้วกัน แต่แกคงพยายามนอนหลับให้จากไปเลยแต่ยังไม่ยอมไปง่าย ๆ แกเลยตัดสินใจทำแบบนี้ และจากสภาพศพที่ผมเห็น ผมว่าแกผูกคอเสร็จพอเอาพันกิ่งกระถินเสร็จคงหมดแรงสิ้นใจพอดี ไม่ทันได้เสียชีวิตเพราะสายไฟที่มัดคอไว้ 

ปีนี้ตอนต้นปีผมสูญเสียอาจารย์ที่ผมเคารพ และตอนนี้ผมสูญเสียลุงไปอีกคน 

ยิ่งเราอายุมากขึ้นเท่าไหร่ ผู้ใหญ่รอบตัวเราก็จากไปเพิ่มขึ้น เวลาบนโลกของพ่อแม่เราก็น้อยลง

ไม่รู้สิ ผมยอมไม่โตแลกกับการที่ให้พ่อแม่ไม่ต้องแก่แล้วอยู่กับเราไปตลอดได้ไหม...
SHARE
Written in this book
สรรพมนุษย์
มนุษย์ในมุมมองชีวิตของข้าพเจ้า
Writer
May_Be_Need
homo sapiens
Was a teacher. Was a technician. Was an engineer. Now be myself.

Comments

Capttitanic
5 years ago
เราเข้าใจความรู้สึกนะ เราเองก็มีเหตุให้เกือบเสียญาติผู้ใหญ่ที่เรารักมากที่สุดไป หัวใจนี่เหมือนจะสลายให้ได้ ยังไงก็ขอให้เข้มแข็งไว้นะคะ
Reply
May_Be_Need
5 years ago
ขอบคุณครับ เรียกว่าเศร้า แต่ไม่ได้เสียใจอะไรครับ ค่อนข้างมองว่าเป็น้รื่องธรรมดา แต่บางทีก็มีคิดถึงวันเก่า ๆ เหมือนคิดถึงบ้านนั่นล่ะครับ เหงา เศร้า แต่มีละอองตวามสุขเจือปนอยู่ แม้จะไม่สามารถหวนคืนกลับมาได้อีก
Capttitanic
5 years ago
เข้มแข็งจังนะคะ เรานี่ขนาดเขายังไม่เป็นไร เรานั่งร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า ทั้งที่ตั้งใจไม่ร้องแล้ว ทำใจไม่ได้มากๆ เลยค่ะ เพราะเราดูแลท่านมาตลอด ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด (เราเข็นวีลแชร์อะนะ 555+) แล้วก่อนเกิดเหตุ ท่านยังแข็งแรงดีถึงขนาดที่ว่า เราจะพาไปตะลุยอินเดีย พอเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เราเหมือนง่อยเปลี้ยไปเลย
May_Be_Need
5 years ago
ไม่ได้เข้มแข็งอะไรหรอกครับ ลองหาตอน "ในวันที่สายฝนกระหน่ำ" อ่านดูนะครับ