นี่อาจเป็นจดหมายจากผมถึงคุณฉบับสุดท้าย (หรือไม่ก็ได้)

1. 
ก่อนอื่นใด ผมต้องขอโทษคุณที่ผมเรื้อร้างจากการเขียนจดหมายถึงคุณ มันเป็นเวลานานมากที่ผมไม่ได้เขียนจดหมายถึงคุณ

ผมขอยอมรับสารภาพแต่โดยดีว่า การที่ผมไม่เขียนจดหมายถึงคุณ ไม่ใช่เพราะว่าผมละเลยจากคุณ หรือว่าความรู้สึกของผมที่มีกับคุณนั้นเปลี่ยนแปลงไป

แต่เป็นเพราะว่า ผมรู้สึกว่าการเขียนจดหมายรัก โดยหวังลมๆ แล้งๆ ว่า เผื่อคุณจะแวะเวียนมาอ่านบ้างนั้น

เป็นเรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกสิ้นหวัง ท้อแท้ ไร้หนทางที่จะหวังให้คุณคิดเหมือนกับที่ผมคิด
 
และต้องขอโทษ หากจดหมายฉบับนี้ และอีกหลายฉบับก่อนหน้านั้นเนิ่นนาน จะทำให้คุณรู้สึกกังวล สับสน จนกระทั่งรำคาญใจ และรำคาญในตัวผม มันไม่ได้มีเจตนาอะไรไปเกินกว่าการบอกเล่าสิ่งต่างๆ ที่ผมรู้สึกต่อคุณ ขอเพียงให้คุณได้เข้าใจเจตนาที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษ และไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นของผมด้วย

2. 
ผมรู้สึกว่า การเขียนจดหมายรักแล้วร่อนไปกับความหวังที่ไม่รู้ว่าจุดหมายอยู่ตรงไหน นั้นทำให้ผมรู้สึกว่า สิ่งเหล่านี้ไม่มีความหมาย ไม่มีความหมายในแง่ที่ว่า 

คุณจะได้รับมันเมื่อไหร่ 
คุณจะได้อ่านมันเมื่อไหร่ 
และคุณจะรู้สึกดี หรือรู้สึกแย่กับจดหมายของผมกันแน่

แน่ละ คุณอาจไม่แสดงออกให้ผมรู้ว่าคุณโกรธ หรือไม่โกรธในการที่ผมจะรักคุณ เพราะมันอาจเป็นมารยาท หรืออาจเป็นเพราะอะไรอย่างอื่นที่คุณเห็นว่าสำคัญกว่า หรืออาจเพราะสิ่งที่คุณคาดหวังในตัวผมนั้นต่างจากสิ่งที่ผมคาดหวังในตัวคุณ แต่ผมก็ไม่สามารถล่วงรู้ได้จริงๆ ว่าคุณรู้สึกอย่างไร
รอเพียงปาฏิหาริย์ที่มีเพียงเล็กน้อย หวังให้คุณรู้สึกในสิ่งที่ผมรู้สึก ในทางที่ดี
 
3. 
ผมยังคงรู้สึกกลัว เหมือนในอดีตที่ผ่านมา ผมกลัวว่าคุณจะไม่ได้คิดเหมือนอย่างที่ผมคิด
ผมกลัวว่าคุณจะเกลียดผมในที่สุด
ผมกลัวว่าคุณจะหมดความไว้วางใจจากผม

4. 
ความคิดไปเองของผมพัฒนาไปไกลมากกว่า มากกว่าที่คุณจะเข้าใจได้หมด
ผมคิดไปถึงวันที่เราสองคนจูงมือกัน
ผมคิดไปถึงวันที่เราจูบกัน
ผมคิดไปถึงวันที่เราแต่งงานกัน
ผมคิดไปถึงวันที่เราสองคนมีลูก และกลายเป็นครอบครัว
ผมคิดไปถึงวันที่ผมจะได้เห็นหน้าคุณทุกวัน 
ไม่ใช่แค่บางวัน บางเวลา และเห็นแต่เพียงรูปภาพอย่างเดียว

5. 
เพราะอะไรคุณรู้ไหม
เพราะผมร้องไห้ เมื่อตระหนักว่า ผมและคุณ เมื่อยามที่ได้เจอกัน และได้มองตากัน 
วันนั้นอาจจะเป็นวันสุดท้ายที่ผมจะได้เจอคุณก็ได้
ผมอาจหายไปจากคุณ 
หรือคุณอาจหายไปจากผม 
ไม่มีอะไรแน่นอน
เวลาของเราสองคนอาจเหลือน้อยเต็มที
แต่สิ่งที่ผมอยากบอกให้คุณรู้คือ
ผมรู้สึกมีความสุขทุกครั้ง เมื่อเวลาได้เจอคุณ 
ได้มองสบตาคุณ และได้อยู่ใกล้ๆ คุณ
และผมรู้สึกเศร้า ที่ผมต้องจากคุณ
ผมพูดย้ำเหมือนคนบ้า ว่าผมไม่สามารถล่วงรู้ความรู้สึกของคุณได้
ว่าการที่เราสองคนจากกัน คุณจะรู้สึกอย่างไร
แต่ผมไม่มีอะไรนอกจากความเงียบเศร้าที่ไม่มีวันจางหาย

ผมไม่อยากร่ำลาคุณ เพราะผมไม่อยากจะร่ำลาคุณเป็นครั้งสุดท้าย
ผมพยายามหาเรื่อง และสร้างโอกาสที่มีน้อยนิด 
เพียงเพื่อที่จะได้พบเจอกับคุณอีกครั้ง 
ผมภาวนาให้มีเหตุผลอะไรซักอย่างที่จะทำให้เราได้เจอกันอีกครั้ง

และอีกครั้ง

ผมหวังในความเงียบเศร้าทุกครั้งที่ได้เจอคุณ 
ว่าผมคงจะมีโอกาสได้เจอคุณอีกซักครั้ง

ผมแกล้งทำเป็นร่ำลาไปอย่างนั้น 
ผมตั้งใจว่าจะไม่มองคุณเดินจากไป
แต่เมื่อผมเดินไปหลายก้าว ผมก็กลับหลังหันมามองคุณเดินจากไป
ในใจผมได้แต่ภาวนาโง่ๆ ว่าให้คุณหันกลับมามองผมที่อยู่ตรงนี้บ้าง
แต่คงเป็นไปไม่ได้

ในที่สุด ผมก็ได้แต่เก็บรูปของคุณเอาไว้ชื่นชม
และหวังอย่างโง่ๆ ให้คุณชวนผมไปไหนก็ได้ด้วยกันกับคุณอีกครั้ง
เพื่อที่ผมจะได้แอบลอบมองตาของคุณอีก

หรือระแวงว่า คุณอาจรังเกียจผมไปแล้ว 
จนไม่อยากจะข้องเกี่ยวกับคนอย่างผมอีก
ผมก็ไม่รู้แน่ชัด

แต่ที่ผมรู้ดีคือ ผมอยากเจอคุณอีก ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม

6. 
แม้ว่าการเขียนจดหมายจะเป็นสื่อสัญลักษณ์ถึงการเชื่อมโยงการสื่อสารระหว่างคนคนหนึ่ง ไปยังคนอึกคนหนึ่ง

แต่มันอาจจะหมายความว่า การที่คนคนหนึ่งนั้น ไม่ได้มีโอกาสในการพบเจอคนอีกคนหนึ่ง

จึงต้องใช้ตัวอักษรในการบรรยายความรู้สึกให้อีกคนหนึ่งได้รู้นั้น มันเป็นระยะทางที่ตายตัว และคงที่

มันคงที่อยู่อย่างนั้น เสียจนผมไม่สามารถมองเห็นได้ว่าคุณรู้สึกกับผมอย่างไร

ผมไม่สามารถเอื้อมมือไปจับมือคุณได้ แม้ว่าจะยืนอยู่ใกล้แค่ไหน

ผมไม่สามารถดึงคุณเข้ามากอดได้ เพราะผมไม่รู้ว่าระยะทางนั้นห่างไกลมากเพียงใด

มันอาจห่างไกลกว่าที่ผมคิดก็ได้ และมีแต่คุณเท่านั้นที่รู้ว่ามันไกลหรือใกล้เพียงใด

และในที่สุดผมก็รู้ว่า บางที สิ่งที่ผมหยั่งลงไปในใจของคุณนั้น มันอาจจะทำให้คุณรำคาญก็ได้

กลิ่นหอมของคุณที่ผมสูดหายใจเข้าไป อาจกัดกร่อนชีวิตของคุณให้ด้อยค่าลงไป


ถ้าคุณโกรธ ไม่เป็นไร คราวหน้าผมจะอยู่ไกลๆ

แต่ผมขอแค่ได้มองเห็นคุณบ้างก็พอ

7. 
นั่นจึงเป็นสิ่งที่ผมทรมาน และท้อแท้ จนไม่อาจจะทำอะไรได้มากกว่าร้องไห้ และสิ้นหวัง จนในที่สุด ผมตั้งใจที่จะหยุดเขียนจดหมายรัก เพื่อต้องการให้คุณได้สงบเงียบ และมีความสุขอย่างที่คุณจะเป็น ไม่ใช่การถูกจีบ หรือคุกคามขอความรักอย่างหิวกระหาย

การเขียนจดหมายรักไปให้คุณอ่าน จึงอาจจะไม่ใช่หนทางที่สวยงามนักในการบอกความรู้สึกทั้งหมดที่มีอยู่ในใจของผมออกไปให้คุณ

ผมรู้ตัวดีว่าผมไม่ใช่ผู้ชายที่มีความพิเศษไปกว่าผู้ชายคนอื่น หรือคนไหนๆ ผมเป็นคนธรรมดาๆ ที่มีอารมณ์ความรู้สึกไม่ต่างจากคนทั่วไปในโลก เพียงแต่ว่า ผมอาจถูกบรรจุในหีบห่อที่แสนประหลาด ไม่เหมือนอย่างคนที่มีอะไรดีๆ เหมือนอย่างคนอื่นเขา ผมเป็นเพียงตัวประหลาดที่บังเอิญพบเจอหญิงสาวคนหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่า เธอเป็นดังอะไรซักอย่างที่งดงามเลอค่า เกินกว่าที่คนประหลาดๆ อย่างผมจะแวะเวียนเข้าไปในหัวใจของคุณ จึงได้แต่รักคุณอยู่อย่างเงียบๆ แบบนี้ ไม่กล้าคิดที่จะจีบคุณ หรือแม้แต่จะไถ่ถามเรื่องนี้ก็ไม่คิดจะกล้า ผมรักคุณมากเสียจนว่าผมกลัวคุณจะเกลียดผม และเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก

8. 
ย้ำอีกครั้งอย่างหนักแน่นว่า ผมไม่ได้รักคุณน้อยลง 
แต่ผมเองที่มองไม่เห็นความหวังว่าความรักของเรา
จะเดินทางมาเจอกันเมื่อไหร่ ที่ไหน และอย่างไร

9. 
ผมอาจคิดไปเองว่าคุณเองก็รู้สึกดีกับผม 
แต่ผมก็ไม่มีความหวังอยู่ดี

เพราะถ้าคนที่คุณรักและคิดถึงนั้นไม่ใช่ผม

0. 
แต่ถึงแม้จะไม่มีความหวัง แต่ผมจะมีความหวังต่อไป
เพราะผมตระหนักรู้ตนเองตลอดมา
และยังคงตระหนักต่อไปว่า

ผมรักคุณ


PUSH
310616 0000

SHARE
Writer
PUSH
Write/Collage/Create
เขียนเรื่องเฉพาะที่ตัวเองสนใจ และบทกวี

Comments

spaceship
4 years ago
ผมแกล้งทำเป็นร่ำลาไปอย่างนั้น

ผมตั้งใจว่าจะไม่มองคุณเดินจากไป

แต่เมื่อผมเดินไปหลายก้าว ผมก็กลับหลังหันมามองคุณเดินจากไป

ในใจผมได้แต่ภาวนาโง่ๆ ว่าให้คุณหันกลับมามองผมที่อยู่ตรงนี้บ้าง

แต่คงเป็นไปไม่ได้

ชอบท่อนนี้จัง:'(




 
Reply
PUSH
4 years ago
ดีใจที่ชอบครับ
เขียนจากประสบการณ์จริง ;-)
Luv
4 years ago
ชอบจังเลยฮะ

Reply
PUSH
4 years ago
ดีใจที่ชอบครับ
ขอบคุณครับ
pppj
4 years ago
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนโดนบีบหัวใจไปด้วยเลยค่ะ 
Reply
PUSH
4 years ago
ตอนเขียนผมก็บีบหัวใจเหมือนกันนะครับ
Luv
4 years ago
เราอีกแล้ว 555 เรากลับมาอ่านอีกแล้วอ่ะ เราชอบอะไรแบบนี้อ่ะ หว่องจังเลย
Reply
PUSH
4 years ago
ดีใจที่กลับมาอ่านอีกรอบนะครับ :>