Day 30 - My Reflection in the Mirror
ถึง เธอ

นี่จดหมายฉบับสุดท้ายแล้วหรอเนี่ย ฉันพิมพ์จดหมายเนื้อความเดิม ๆ ถึงคนซ้ำ ๆ กันไม่กี่คนมาตั้งสามสิบวันเลยหรอ ตลกจริง ๆ

แต่ก็น่าใจหายชะมัด หลังจากวันนี้ไปดูเหมือนว่าฉันจะต้องรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไปน่ะสิ ไม่ใช่ขาดการพิมพ์จดหมายท้าทายพวกนี้หรอกนะ แต่เป็นการขาดชั่วขณะแห่งการปลดปล่อยความเหงาหงอยสร้อยเศร้าเคล้าน้ำตาต่างหาก

จากนี้ไปฉันคงจะต้องหาอะไรทำจริงจังแล้วล่ะ!


"ช่วยฉันคิดหน่อยสิ"
ฉันถามเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ช่วยฉันคิดหน่อยสิ"
เธอขยับปากตามฉันโดยไม่เปล่งเสียง


ฉันคงพึ่งพาอะไรเธอไม่ได้จริง ๆ อันที่จริงถ้าลองพิจารณาดูให้ละเอียดแล้วล่ะก็ เธอต่างหากที่จะต้องพึ่งพาฉัน ถ้าไม่มีฉันจะมีเธอได้ยังไง มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

เธอนั่นแหละที่อ่อนแอและต้องการความช่วยเหลือ ไม่ใช่ฉัน ฉันควรจะต้องพยุงรักษาเธอมากกว่าที่จะให้เธอมาเกื้อหนุนจุนเจือฉันสินะ ฉันนี่มันโง่เง่าชะมัด แค่นี้ก็คิดไม่ได้

อีกอย่าง ฉันว่าฉันควบคุมเธอได้

ดูเหมือนว่าเธอมีหน้าที่ที่จะต้องปฏิบัติตามการกระทำและคำสั่งทุกอย่างของฉัน เธอปฏิเสธไม่ได้หรอก การมีอยู่ของเธอมันขึ้นอยู่กับสถานที่ยืน อุปกรณ์ตรงหน้า และการลืมตาของฉันเป็นสำคัญ ขาดปัจจัยหลักทั้งสามสิ่งนี้ไป ถึงแม้มีฉัน ก็ไม่มีเธอ

ชีวิตเธอน่าสมเพชชะมัด ต้องมาตกอยู่ภายใต้การควบคุมของคนโง่เง่าอย่างฉัน ไม่มีอิสรภาพและเสรีภาพ ต้องคอยตามเจ้าของชีวิต(ซึ่งก็คือฉันผู้โง่เง่า)ต้อย ๆ น่าสงสารจริง ๆ

ยี่สิบเก้าวันมานี้ดูเหมือนเธอจะทำหน้าที่ที่ฉันสั่งได้ประสบความสำเร็จและเป็นที่น่าพึงพอใจ ฉันภูมิใจในตัวเธอชะมัด

วันนี้เป็นการพิมพ์ถึงเธอ ฉันถึงต้องลงมือเอง ก็มีที่ไหนกันล่ะที่จะให้เจ้าตัวมาพิมพ์ถึงตัวเอง มันออกจะดูประหลาดไปเสียหน่อย


"ไม่เห็นจะประหลาดเลย"
เธอเป็นฝ่ายขยับปากพร้อมเปล่งเสียง

"ไม่เห็นจะประหลาดเลย"
ฉันขยับปากตามเธอ ไร้เสียง

"เรายังคงความกำกวม เธอไม่ใช่เจ้าของฉัน ฉันไม่ใช่ผู้อยู่ใต้การควบคุมของเธอ เธออาจกำลังเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไป ความรักทำให้เธอเปลี่ยนไปมากจริง ๆ"
เธอแย้งฉันกลับเป็นชุด

ฉันขยับปากตามเธอ ไร้เสียงเช่นเคย

"เธอกำลังจะต้องเผชิญสิ่งที่เธอกลัวและปฏิเสธมันมาตลอดชีวิต เรากำลังจะรวมเป็นหนึ่ง ไม่มีฉัน ไม่มีเธอ ไม่มีเราอีกต่อไป"
เธอพูดสิ่งที่ฉันไม่อยากได้ยิน

ฉันขยับปากตามเธอ ไร้เสียงเช่นเคย

"ถึงเวลาแล้ว...ลาก่อน"
เธอโบกมือลาฉัน

ฉันโบกมือและขยับปากตามเธอ ไร้เสียงเช่นเคย

ฉันกลัวการรวมเป็นหนึ่ง
ฉันกลัวเธอทับทาบร่างกายและจิตใจฉัน
ฉันกลัวอนาคตที่ไม่มีฉัน
ฉันกลัวอนาคตที่ไม่มีเธอ
ฉันกลัวอนาคตที่ไม่มีเรา
ฉันกลัวทุกอย่าง
ฉันกลัว!


ฉันเลือกแล้ว...(หลับตา)

เธอขู่ฉันไม่ได้อีกแล้ว
ฉันทำให้เธอหายไปชั่วคราวแล้ว

(เดินออกจากอุปกรณ์ตรงหน้าและเปลี่ยนสถานที่ยืน)
ฉันกำลังจะทำให้เธอหายไปอย่างถาวร
(ถอนอุปกรณ์ตรงหน้าออกจากกำแพง)

ลาก่อน...

เพล้ง!


เดี๋ยวเราก็ต้องพบกันอีก
Jiramath
17 กรกฎาคม 2559 เวลา 21:26 น.
SHARE
Written in this book
30 Day Letter Challenge!
การเขียนบันทึกในรูปแบบของจดหมาย 30 วัน ถึง 30 คน
Writer
Jiramath
Albino Bird & Reader
Jiramath is not happy! Jiramath is not happy!

Comments