Day 29 - A Person That I Want to Tell Everything to, but Are Too Afraid to
ถึง เธอ

พิมพ์ถึงเธออีกครั้ง คาดว่าน่าจะเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่การท้าทายไร้สาระแต่แฝงด้วยการพัฒนาทักษะการเขียนและการมโนไว้อย่างแยบคายนี้จะจบลง

เธอผู้ถูกพิมพ์ถึงบ่อยครั้ง เธอผู้เพิ่งผ่านเข้ามาในห้วงชีวิตอันเปลี่ยวเปล่าเหงาหงอยของฉัน เธอผู้ตบตาฉันด้วยท่าทางและบุคลิกภาพอันน่าสงสัย เธอผู้มุทะลุและเอาจริงเอาจังในการทำงาน เธอผู้มั่นคงทางความคิด เธอผู้ขุดหลุมให้ฉันเดินตกลงไป และทำให้ต้องพยายามปีนฝ่าไม้เลื้อยมีหนามขึ้นมา

อย่างที่พิมพ์สาธยายและพร่ำพรรณนาไปแล้วหลายฉบับ แทบทุกครั้งฉันแสดงความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจอย่างเปิดเผย แต่เป็นการเปิดเผยที่แฝงการปกปิดไว้

ฉันเชื่อมาตลอดว่า ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะต้องถ่ายทอดความรู้สึกดี ๆ ที่ฉันมีต่อใคร ๆ ออกมาเป็นตัวอักษรอย่างละเอียด อีกทั้งความพยายามที่จะประดิษฐานนามธรรมประจำตนไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ก็ดูจะเป็นเรื่องเกินความจำเป็นไปเสียหน่อย

แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อฉันไม่มีโอกาส(และไม่กล้า)พูดสิ่งที่อยากจะพูดต่อหน้าเธอ นี่จึงเป็นเสมือนทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด

ถ้าเป็นเมื่อสองสามวันที่แล้ว ฉันคงจะต้องสารภาพว่า ฉันชอบเธอ ฉันอยากครอบครองเธอไว้แต่เพียงผู้เดียว

แต่สำหรับจดหมายฉบับนี้ ที่ฉันพิมพ์ขึ้นวันนี้ เวลานี้ ตอนนี้ มันเป็นช่วงที่ฉันก้าวข้ามพ้นคำสารภาพข้างต้นมาแล้ว

ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไม่รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว
แต่ฉันอยากจะบอกว่าฉันจะพยายามไม่ให้รู้สึกอีกต่อไป

ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอมันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อวาน จะว่าฉันคลี่คลายสถานการณ์ความยุ่งเหยิงภายในจิตใจให้สงบลงก็ว่าได้ หรือถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง อาจจะกล่าวได้ว่าเป็นเพราะฉันรับรู้ถึงความเข้าใจผิดอันใหญ่หลวงเรื่องหนึ่ง ทำให้ฉันตาสว่าง

นักกฎหมายอาจกล่าวว่ากรณีนี้ฉันสำคัญผิดในคุณสมบัติ เธอคือเธอที่เป็นเธอ แต่เธอเพี้ยนไปจากการรับรู้และสัมผัสที่ฉันปรารถนา เธอจึงไม่สามารถดำรงอยู่ในสถานะที่ฉันคาดหวังได้

มันเจ็บปวดพิลึก แต่ก็ต้องยอมรับ

ก็อีกนั่นแหละ ฉันก็จะพิมพ์บอกว่าถ้าเป็นสองสามวันก่อน ความรู้สึกภายในของฉันมันจะพรั่งพรูหลั่งไหลออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ แต่พอเป็นตอนนี้ ตอนที่อะไร ๆ มันเปลี่ยนไป ฉันก็ไม่มีอะไรพิมพ์บอกเธออย่างที่ควรจะมี

ถ้าฉันขอพรได้ข้อหนึ่ง ฉันจะขอให้เธอเป็นอย่างที่ฉันคาดไว้แต่ต้น

แต่นั่นมันนิยายเกินไป ส่วนนี่ สิ่งที่ฉันและเธอกำลังเผชิญอยู่นี่ต่างหากเล่าที่เรียกว่า ความจริง

เจอหน้าฉัน
ทักฉันบ้าง
อย่ามัวแต่สงสัยว่าทำไมหน้าถึงแดง

Jiramath
16 กรกฎาคม 2559 เวลา 21:19 น.
SHARE
Written in this book
30 Day Letter Challenge!
การเขียนบันทึกในรูปแบบของจดหมาย 30 วัน ถึง 30 คน
Writer
Jiramath
Albino Bird & Reader
Jiramath is not happy! Jiramath is not happy!

Comments