คืนที่ผมพบเธอที่ซอยรามบุตรี
ผมกับเธอยืนถกเถียงกันเรื่องความรัก - จบลงด้วยการที่ผมขอสดุดีให้กับความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกมานานแสนนาน - ผมถามกวนตีนเธอไปว่า - “แล้วหลังจากนี้เราต้องเรียกเธอว่าอะไรวะ แฟนเก่าหรอ ได้หรอ?” - ตามด้วยเสียงหัวเราะ - เธอไม่ตอบอะไร - แต่จากสายตาและการกำมือก็บอกผมให้รู้ได้ว่าเธอกำลังโมโห - คงคิดว่าผมจะง้อเธอเหมือนเคย - แต่เปล่าเลย - ผม กวน ตีน - ผู้หญิงก็แบบนี้ - เอะอะก็โวยวาย - ร้องไห้ - งอนไร้สาระ - เธอแม่งกลายเป็นเรื่องไร้สาระในชีวิตผม - เธอย้อนถาม


“เราผิดอะไร เราไม่ใช่แฟนกัน”

เออวะ - สะอึกดิกู - ไม่ดิ พวกผู้หญิงปากแข็ง - ถ้าคิดงั้นจริง - วันนี้ที่ซอยรามบุตรีคงไม่ใช่สถานที่ในการถกเถียงเรื่องความรักระหว่างเรา

เมื่อปีก่อน - คืนนั้นที่ซอยรามบุตรี - ไม่ใช่หน้าร้านมูนชาย - แต่เลยจากนั้นไปอีก - ผมเรียกติดปากว่าร้านบัง - ผมลงมาจากชั้นสองของร้านบัง - มายังหน้าร้าน - เพื่อสูบบุหรี่ - หญิงสาวใส่เสื้อกล้ามสีดำ - กางเกงยีนส์ขายาวสีอ่อน - คอนเวิร์สออลสตาร์ - กะจากสายตาเธอดูสูงกว่าผมเสียอีก - ผมดำยาวถูกมัดมวยขึ้น - แต่อาจจะด้วยเวลาที่ล่วงเลย - ผมที่หลุดออกจากมวย - ทำให้เธอดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก - ผมไม่ได้บอกว่าเธอสวย - เธอยืนหันหลัง - มือข้างหนึ่งเท้าเอว - มืออีกข้างเดาไม่ยากว่าเป็นบุหรี่ - เพราะตัวเธอคงไม่สามารถผลิตม่านควันออกมาได้แน่ๆถ้าปราศจากมวนมะเร็ง 

นั่นคือครั้งแรกที่ผมพบเธอ - เราทำความรู้จักกัน - เกิดเป็นความสัมพันธ์ - ผมจะบอกเธอยังไงว่าผมมีคนรักอยู่แล้ว - แต่ยังไม่ทันจะคิดให้มากความ - ผมก็เลิกลากับคนรักเพื่อเธอ - ยังไม่ทันระบุความสัมพันธ์ใดๆ - ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างเสรี - เธอเคยบอกว่า - “นี่เรามาถ่ายพรีเวดดิ้งกันที่รามบุตรีดีไหม” - และผมยังจำเสียงหัวเราะของเธอหลังเธอพูดประโยคนั้นจบได้ดี

เมื่อพูดถึงซอยรามบุตรี - ผมไม่ได้นึกถึง kai-jo - แต่ผมคิดถึงเธอ - คนที่ผมเจอที่นี่ - คนที่ผมรักที่นี่ - คนที่ผมกวนตีนในวันเลิกลาที่นี่

วันนี้ผมยืนอยู่ที่รามบุตรีอีกครั้ง - โดยไม่มีเธอ - รามบุตรีคืนนี้เงียบเหงาเพราะไม่ใช่วันหยุด - ผมหวนคิดถึงแฟนเก่า - คนที่ผมรักมากที่สุด - แต่ผมทำร้ายเธอเพราะรามบุตรี - ผมเศร้าเสียใจอยู่หน้าร้านบัง - ผมนั่งย้อนดูรูปในโทรศัพท์ - ในเฟสบุ๊ค - เธอที่ผมทำร้าย - ผมนึกโทษซอยที่ผมยืนอยู่ในใจ - น้ำตาไหล - ตอนนี้เธอมีคนใหม่ไปแล้ว - ผมยิ่งฟูมฟาย - ผมเปิดรูปในโทรศัพท์ดูอีกครั้ง - ภาพหญิงสาวในเสื้อกล้ามสีดำ - น้ำตาผมหยุดไหล - กูไม่ได้คิดถึงแฟนเก่า - กูคิดถึงคนที่ไม่ได้เป็นอะไรกับกูเลย

แล้วผมก็เข้าใจ - ผมคิดถึงแฟนเก่า - เพียงเพราะลึกๆในใจ - ผมผิดหวังจากเธอที่ผมพบที่รามบุตรี - ผมร้องไห้และบอกกับตัวเองว่าผมรักแฟนเก่าเหลือเกิน - เพราะผมไม่สามารถรักษาเธอที่ผมพบที่รามบุตรีเอาไว้ได้ - ตอนนี้เธออยู่ไหน - ผมรอเธอกลับมา - โดยที่ตัวผมบล็อคเธอทุกช่องทางการติดต่อ - เพียงเพราะผมอยากตัดเธอทิ้งไป - อยากให้เรื่องของเธอถูกทิ้งไว้ที่รามบุตรี

ผมเพียงแค่หวังว่า - เราอาจจะบังเอิญเจอกันอีกก็ได้ - หรือไม่ได้

คอนเวิร์สออลสตาร์คู่เก่า - และมวยผมยุ่งๆ - ไม่ผิดแน่

.

เหมือนเมาเลย แต่เปล่านะ
SHARE
Written in this book
the summer moon's orbit
can you erase me who is a girl in your memory?
Writer
_MAYSAH_
moon
เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง.

Comments

Violetto_
8 months ago
ดีทุกครั้งที่อ่าน
ภาษาเท่ห์จัง เจ้ามวนมะเร็ง
ชอบมากค่ะ
Reply
_MAYSAH_
8 months ago
จูบรสมาโบโล่ ดีฟซี
khaikung
8 months ago
เมาชัวร์
Reply
_MAYSAH_
8 months ago
เมาอยู่รามบุตรี สดุดีแด่ชายที่ฉันจะตามรักไปทุกชาติ
Numberone
8 months ago
เหมือนกัน ✌🏻️
Reply
BarBie
2 months ago
<3
Reply