Tea time in a slowly day
วันนี้เป็นวันที่มีภารกิจค่อนข้างสำคัญ
ฉันเลือกที่จะไม่ไป

ฉันยอมให้ทุกคนคิดว่าฉันนั้นทิ้งงาน
แม้จะไม่ใช่ทุกคนก็ตาม

สองวันก่อนที่จะถึงวันนี้
ฉันมีปัญหากับเพื่อนร่วมงาน
มันเริ่มจากการที่ต่างฝ่ายต่างพ่นอะไรใส่กัน
จนเกิดการแตกหักชนิดที่ฉันขอลาออก

มันเป็นคืนที่ฉันร้องไห้อย่างหนัก
ฉันจำได้ว่าตัวเองเคยร้องหนักขนาดนี้ 
ตอนที่ปู่เสีย และตอนที่เลิกกับแฟน
และมันก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่
...มันเหมือนจะหยุดหายใจ

.
.
.
และวันนี้ก็มาถึง
ฉันตื่นเช้ากว่าทุกวัน
ออกไปทำธุระและซื้อขนมบ้านๆตามร้านน้ำชา
กลับมาชงชาจากผง
ซึ่งชงไม่เป็น น้องสาวก็ช่วยชงให้อีกแรง
น้องสาวเผลอใส่ผงชามากไป
และน้ำตาลที่บ้านก็ดันหมดซะงั้น

เราเลยได้ชาเหมือนในรูป 
สีมันใกล้เคียงกับโอเลี้ยงเลยนะนั่น ฮ่าๆ
D : ขมปี๋เลย
W : ก็แกอ่ะใส่ผงชามากไป

ฉันค่อยๆจิบชาพลาง กินขนมพลาง
นั่งคิดถึงสิ่งที่ผ่านมา

ทำไมมันถึงเกิดเรื่องแบบนี้?
ทำไมเราถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้?

แน่นอนว่า.. คนที่รู้จักฉันตั้งแต่สมัยเรียน
เค้าจะรู้ว่าฉันเป็นคนใจเย็น ไม่ประสีประสา 
และเป็นคนประเภท 'ยังไงก็ได้'

คิดๆไปชีวิตก็เหมือนกับการชงชา
บางวันหวานไป บางวันขมไป
บางวันกลมกล่อม บางวันสีสวย
ไม่ได้มีแค่เราที่จะทำให้ชามีรสชาติดี สีสวย
มันมีคนรอบข้างที่จะคอยเติมน้ำตาลหรือผงชา
อยู่ที่เค้า และเราเช่นกัน
นี่สินะรสชาติชีวิต
งั้นขอพักจิบชาแบบนี้ไปสักวันนะ
เผชิญหน้าตอนนี้ มันหักดิบเกินไป
ไม่รู้จะไปเทผงชาในแก้วใครอีกหรือเปล่า

ไม่นานหรอก 
เราจะเติมน้ำตาลและน้ำเพิ่มเอง



SHARE
Writer
half_past_sick
traveller
จงขอบคุณทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา 🍁

Comments