พลูโตของฉัน
สวัสดี เราคือผลไม้ แต่เป็นผลไม้ที่ไม่ได้กินง่ายๆ ถ้าจะกินก็ต้องผ่านกรรมวิธีหลายๆอย่าง 
นั่นแหล่ะ เรากินยาก

เอาเถอะ เราเป็นมนุษย์ เราแค่ชื่อเหมือนผลไม้ ผลไม้ที่สรรพคุณโคตรดีแต่แกะกินยาก คงเหมือนกับเราที่เข้าใจยาก (แปลง่ายๆก็คือ เราเข้าใจอะไรได้ง่าย แต่เรากลับไม่ถูกเข้าใจง่ายๆซักที)

เพราะว่าเราเติบโตมาแบบนี้ เราจึงจำเป็นที่จะต้องแตกต่าง และบนความแตกต่างนั้น ทำให้เราสุขบ้างทุกข์บ้าง  แต่ก็นะ โดยปกติเราจะใส่ใจกับเรื่องไม่ชอบใจและทุกข์ใจมากกว่าร้อยยิ้มและเสียงหัวเราะอยู่แล้ว  น่าแปลกที่เราจดจำเรื่องราวทุกข์ร้อนเหล่านั้นได้ดีเหลือเกิน ดีกว่าเวลาที่เรามีความสุขซะอีก
ต้องถามตัวเองบ่อยๆว่าจริงหรือเปล่า ซึ่งเปอร์เซนต์ของการจำเรื่องที่มีความสุขนั้นช่างน้อยเหลือเกิน แต่ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าเปอร์เซนต์ของความรู้สึกที่ดีนั้นมันวิเศษและงดงามมากเช่นกันเคยรู้สึกโดดเดี่ยวมั้ย?  อริสโตเติลบอกว่า " มนุษย์เป็นสัตว์สังคม " ซึ่งคำพูดนี้เป็นเรื่องจริง จริงแบบจริงๆ จริงแบบโคตรๆจริง 
และนั่นแหล่ะ ที่ทำให้มนุษย์คนนึงอย่างเรา รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว เพราะอะไรน่ะเหรอ? 

เราเป็นพวกปลีกตัวออกจากสังคมไง           มันเลยเป็นที่มาของการมีชีวิตซึ่งเคยมีชีวิตชีวาแต่ตอนนี้ค่อนไปทางแห้งเหี่ยว 


เรามีดาวพลูโตเป็นของตัวเอง (เอาง่ายๆ ก็โลกที่เราสร้างขึ้นเองนั่นแหล่ะ) ดาวที่ไกลจากทุกอย่าง ไกลจากวงโคจรของทุกดาว ดาวที่นานโคตรๆกว่าจะเจอ ดาวที่ทุกคนเกือบลืมไปแล้วว่ามี และสุดท้ายมันคือดาวที่ถูกตัดออกจากระบบสุริยะ
ยานนิวฮอไรซัน ใช้เวลาเก้าปีเพื่อผ่านไปเจอดาวดวงนี้ และจากไป.
แต่ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่มีใคร โดดเดี่ยวพิลึกพิกล
(แน่สิ เพราะฉันไม่ใช่ดาวไง) 

ถึงพลูโตนะ.
ขอบคุณพลูโต  ที่ทำให้เราค้นพบอะไรหลายๆอย่าง เธอคงดีใจที่การจากไปของเธอทำให้เธอรู้ว่ามีคนคิดถึงเธอมากขนาดไหน แต่เราสัญญาว่าเราจะยังไม่จากไป เรายังไม่อยากรับรู้แต่กลับมากอดคนที่ยังคิดถึงเราไม่ได้แล้ว

อยากจะ.
ขอบคุณ ช่วงเวลาที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรามีประโยชน์ ไม่ว่าจะต่ออะไรก็ตามบนโลกใบนี้
ขอบคุณ ที่ทอดทิ้งเรา ให้เราได้เข้มแข็ง และกล้าที่จะโดดเดี่ยว
ขอบคุณ คนที่คิดถึงเรา ขอบคุณจริงๆ ที่ช่วยเติมพลังใจหล่อเลี้ยงให้เรา ประหนึ่งเหมือนการส่งยานนิวฮอไรซันไปยังพลูโตของเราทุกๆเก้านาที
ขอบคุณ ตัวเองที่ยังมีโอกาสได้ขอบคุณ 

สุดท้ายนี้.
ขอบคุณแม่  หนูสัญญาว่าจะสู้และเข้มแข็งให้ได้ครึ่งนึงของแม่ แม่หนูจะอ่อนแอแค่ไหนก็ตามขอบคุณทัช  ที่ไม่ทิ้งไปไหนเลย ไม่ว่าจะเจออะไร ขอโทษนะที่ดื้อบ้าง งอแงใส่บ่อยๆ จะพยามไม่ทำบ่อยๆแล้วนะ 
ขอบคุณเฮียโหนก  ที่ช่วยเหลือจิตใจหนูในทุกๆตอน ไม่ว่าดิ่งต่ำหรือขึ้นสูงแค่ไหน
ขอบคุณปลาดาว กูพึ่งรู้นี่แหล่ะว่าสุดท้ายแล้วกูก็ตัดมึงไม่ขาดจริงๆไม่ว่ากูจะโกรธมึงแค่ไหน
ขอบคุณเพื่อนสมัยประถมและมัธยมว่ะ ตอนนั้นคือช่วงที่ดีที่สุดที่ชีวิตของคนประหลาดๆแบบกู กูมีที่ยืนหายใจแบบเต็มปอดและโคตรมีความสุข ขอบคุณที่ทำให้กูมีความทรงจำดีๆ 


สุดท้ายนั้น.
ขอบคุณความเศร้าใจ  ที่ทำให้น้ำตาไหลและร้องไห้ออกมาบ้าง ดีใจที่ได้ระบาย :D
SHARE

Comments