แด่ความน้อยใจที่หายไป
ไม่เอานะ ห้ามร้องนะ กลั้นมันไว้ให้ลึกๆนะ

เพชรดาวห้ามร้องไห้นะ ห้ามแม้แต่จะคิดว่าจะร้องไห้ออกมาท่ามกลางคนทั้งห้องเลยนะ ฉันพูดกับตัวเอง...
 

เพชรดาวเราคุยกันเรื่องนี้ไปแล้วว่าห้ามร้องไห้ ถึงจะน้อยใจแค่ไหนก็ห้ามร้องไห้นะ ฉันพูดกับตัวเองเป็นครั้งที่สอง...


เพชรดาว...ก็บอกว่าห้ามไง...

ไม่ไหวแล้ว...กลั้นไม่ไหวแล้ว

ฮึก...ฮึก...ฉันเดินออกจากห้องเรียนไปด้วยความรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะขออนุญาตอาจารย์ ไม่ไหวแล้ว...ภาพตรงหน้าของฉันในตอนนี้มันเบลอไปหมดแล้ว หยดน้ำตามากมายกำลังไหลออกมาจากหน่วยตาทั้งสองข้าง... 

เหอะ...น่าสมเพชหว่ะ เพชรดาวแค่นี้ก็ฝืนไม่ได้ ฉันว่าตัวเองแบบนี้เป็นครั้งที่ร้อยในชีวิต 

บางทีฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองนะ ว่าฉันเป็นคนยังไงกันแน่ คุณเคยได้ยินนิทานเรื่องนี้มั้ย ที่ตามีกับตามาเป็นเพื่อนกัน เค้าสองคนไปจับปลากัน แต่เผอิญมันมีปลาใหญ่หนึ่งตัวและตัวเล็กอีกหนึ่งตัว ตามีเลยให้ตามาเลือกก่อน ตามาเลยเลือกปลาตัวใหญ่ ตามีเลยมีน้ำโหนิดหน่อยว่าทำถึงเห็นแก่ตัวแบบนี้ ตามาเลยถามว่า ถ้าเอ็งเลือกก่อนเอ็งจะเลือกเอาตัวไหนล่ะ ก็ต้องเลือกตัวที่เล็กกว่าสิ
ตามาเลยบอกว่า เอ็งก็ได้แล้วไง!?
อา...ถ้าคุณเข้าใจในนิทานเรื่องนี้ คุณอาจจะเข้าใจเพชรดาวคนนี้ในชีวิตจริงขึ้นมากก็ได้

คุณรู้มั้ยเพชรดาวคนนี้ต้องฝืนตัวเองขนาดไหน เพื่อไม่ให้เพชรดาวคนนี้เป็นคนเห็นแก่ตัว เพราะเพชรดาวคนนี้ไม่ชอบคนเห็นแก่ตัว 

คุณรู้มั้ยเพชรดาวคนนี้ไม่ชอบคนพูดจาเสียดสี ด่าทอ และรุนแรง เพชรดาวคนนี้เลยไม่ทำไง แต่คุณกลับมาทำตัวแบบนี้กับเพชรดาวคนนี้ได้ไง มันเจ็บนะ...พูดแล้วก็ร้องไห้ต่อ....เราไม่อยากเป็นคนเรื่องมาก เราไม่อยากเป็นคนอ่อนแอ เราไม่อยากโดนบอกว่าเราเป็นคนน่าสงสาร แต่ในใจจริงพวกเค้าว่าเราว่าน่าสมเพชอยู่ในใจ มันเจ็บจริงๆนะ 
ทำไมเราต้องทำดี เพื่อทดแทนคนที่ทำร้ายเราตลอดเวลาด้วย

ตอนนี้ฉันมีแผลในใจอยู่มากมายเต็มไปหมดเลย ถึงมันจะเป็นแผลเล็กๆ แต่มันก็ลุกลามอย่างรวดเร็ว เพราะฉันคนนี้นี่แหละที่พอรู้ว่าใจเริ่มมีบาดแผล ก็รีบเอามือปัดไปมาถูแรงๆเพื่อหวังว่ามันจะยุบลงไปในทันทีแต่เปล่าเลย....นั่นยิ่งทำให้แผลนั้นติดเชื้อ...ไม่ไหวแล้ว แผลนี้มันกัดกินใจฉันไปหมดแล้ว ไม่เหลืออะไรแล้ว... แม้แต่ความรู้สึก....

The end



ขอบคุณที่อ่านนะคะ
SHARE
Writer
Ppdd44
Uncertainty : Me
"เราชอบยิ้มนะ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้"

Comments