โลกหมุนไปด้วยกำลังพาย(แอปเปิ้ล)
โลกของเธอกลับมาสดใสอีกครั้งเมื่อเธอเริ่มต้นซื้อของ
เธอลิสรายการยาวแป็นหางว่าวสำหรับทำพายแอปเปิ้ล
ทั้งเครื่องครัวและทักษะการทำขนมที่ถูกทิ้งร้างมานาน กำลังถูกจับมาปัดฝุ่น
เช่นเดียวกับตัวเธอที่ขังตัวเองอยู่กับความเหงามานานวัน
กำลังจะคืนตัวเองกลับสู่โลก
ความเหงาสั่นคลอนความมั่นใจในตัวเธอ
แต่พลังของพายแอปเปิ้ลผลักให้เธอออกมาเจอโลกอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้

เธอเดินไปที่ร้านขายอุปกรณ์เบเกอรี่เจ้าประจำ..
เพียงแค่ปรายตามองเห็นหน้าร้านลมหายใจก็สะดุด
ไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้ เธอมาที่นี่เป็นประจำ
เธอเป็นเจ้าของกิจการ
เธอมีร้านขนมเล็กๆแสนอ่อนหวาน
เป็นสมบัติล้ำค่า เธอทะนุถนอมมันด้วยความรัก
แต่ไม่นานนัก พิษร้ายจากปีศาจที่เรียกตัวเองว่าเศรษฐกิจ
ทำให้ร้านเล็กๆแห่งนั้นต้องปิดตัวลงอย่างเลี่ยงไม่ได้

“อ้าว ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” หญิงสาวยิ้มรับคำทักทาย
แววตาแสนสดใส แถมด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมคู่นี้ ช่างแปลกตาเหลือเกิน
แปลกไปจากแววตาที่เธอเห็นผ่านกระจกโดยสิ้นเชิง
“วันนี้จะรับอะไรดีครับ” เขายิ้มถาม
“เอาตามนี้แล้วกันค่ะ” เธอยื่นใบรายการให้กับเขา
เขาเสียเวลาเพียงครู่เดียวกวาดสายตามอง ก่อนเอ่ยถาม “ทำพายหรอครับ”
“ค่ะ” เธอตอบรับ “ว่าจะทำพายแอปเปิ้ล” 
คำว่าพายแอปเปิ้ลเหมือนมีมนต์สะกด เรียกรอยยิ้มบางๆออกมาจากปากเธอ
“แล้วได้แอปเปิ้ลหรือยังครับ” เขาชวนคุย
เธอได้แต่ยกถุงแอปเปิ้ลขึ้นมาอมยิ้ม เขายกมือเกาหัวพลางหัวเราะแก้เขิน
ก่อนเดินไปหยิบของอย่างขมักเขม่น
คงเพราะท่าที่น่ารักๆและเป็นมิตรแบบนี้ละมั้งที่ทำให้ใครๆก็หลงเสน่ห์เขา
โดยเฉพาะสาวน้อยสาวใหญ่ทั้งหลาย
แถมพ่อคุณยังหน้าตาน่ารักเสียขนาดนั้น น่าจับไปเป็นดารานายแบบเสียมากกว่า

ขณะที่กำลังคิดเพลินๆ เธอก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง
“ขอโทษครับ/ขอโทษค่ะ” สองเสียเปล่งคำขอโทษออกมาพร้อมๆกัน
ตอนที่สบตา..เหมือนภาพวันเก่าๆคืนย้อนมา
เขาคือคนที่เธอไม่อยากเจอมาตลอด 
และไม่อยากเจอมากที่สุดในวันที่พยายามเข้มแข็งเช่นวันนี้
เขาก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง เธอบอกตัวเอง
ผู้ชายที่เธอเคยคบ อีกเสียงดังขึ้นเบาๆในใจ
“ฟ้า” เขาเอ่ยชื่อเธอเสียงแผ่ว
“กอล์ฟ” เธอเอ่ยทวนด้วยชื่อเขา
“มาซื้อของไปขายหรอฟ้า” เขาถาม
“อื้อ” เธอโกหกเขาแค่เพียงไม่ต้องการจะสานต่อ
“วันนี้จะทำขนมอะไรหละ” เขาเป็นอีกคนที่พยายามจะชวนเธอคุยในวันนี้
ยังไม่ทันได้ตอบคำถาม พ่อค้าหน้าหวานคนนั้นก็หอบของที่เธอสั่งเข้ามาแทรก
เธอขอบคุณเขาในใจ พยักหน้าแทนคำบอกลา และปลีกตัวไปจ่างเงิน
“เตาอบของคุณฟ้าใกล้หมดระยะประกันแล้วนะครับ” พ่อค้าแจ้งเตือน
ฟ้าทำหน้าสงสัย
“ของเวลาหมดประกันมันจะชอบพังหนะครับ” เขากลั้วหัวเราะ สดใสจนทำเอาเธอหัวเราะไปด้วย
“ขอบคุณค่ะ ฟ้าจะคอยเช็คนะคะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มหลังเสียงหัวเราะ
“แล้วถ้าพังนี่พี่บาสรับซ่อมด้วยป่าวคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงล้อเล่นมากกว่าจะจริงจัง
“ถ้าคุณฟ้าต้องการ ผมก็ซ่อมให้ได้ครับ” เขาตอบยิ้ม แต่แววตาไร้ประกายล้อเล่น ก่อนถามต่อ
“ช่วงนี้ไม่ขายขนมแล้วหรอครับ” 
“พอดีติดธุระอื่นๆหนะคะ เลยฝากคนอื่นออกมาซื้อบ้าง” 

เป็นอีกครั้งของวันที่เธอต้องโกหกเพื่อตัดบท
ไม่ใช่เพราะเธอไม่ต้องการบอกใคร
แต่เป็นเพราะเธอยังไม่พร้อมตอบปัญหาต่างๆที่ตามมา
หรือไม่แน่ว่า ลึกๆแล้วใจเธออาจจะยังไม่ยอมรับความจริง
“ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี ร้านคุณฟ้าเป็นไงบ้างครับ” เขายังคงชวนคุย
แต่เธอทำทีถือโทรศัพท์ คล้ายว่ามีธุระด่วนออกไป 
เธอหันไปยิ้มให้เขาแทนคำอำลา
เป็นอีกบทสนทนาที่ขาดครึ่ง

ฟ้าครุ่นคิดตลอดทางกลับบ้าน
เธอใช้เวลาสำรวจจิตใจตัวเอง
การเจอกอล์ฟที่นี่ยิ่งทำให้หัวใจเธอสับส
ในวันที่เขามาหาเธอที่คอนโดครั้งแรก
ก็เป็นวันก็พายแอปเปิ้ลเหมือนวันนี้

เขาเปิดประตูเข้ามาพร้อมแอปเปิ้ลเขียวถุงโต ดูสดใหม่
เธอเตรียมพื้นที่ไว้ให้เจ้าแอปเปิ้ลแล้ว
เธอเริ่มต้นจากการผสมเนยกับแป้งเข้าด้วยกัน
“เคล็ดลับของมันอยู่ที่กอล์ฟต้องไม่ผสมให้มันร่วนจนเกินไป” เธอเจื้อยแจ้วบอกเคล็คลับให้ลูกมือ
วันนี้ต่างจากวันนั้น วันนี้เธอขาดลูกมือ
แต่จะเป็นไรไปละ มันก็แค่ขั้นตอนง่ายๆ เธอบอกกับตัวเอง
ก่อนเก็บแป้งที่ผสมเนยชั้นดีอย่างพอเหมาะเข้าตู้เย็น
“ระหว่างรอฟ้าจะเตรียมไส้แอปเปิ้ล กอล์ฟจะไปนั่งดูทีวีก่อนก็ได้นะ”
แต่แทนที่จะทำแบบนั้นชายหนุ่มกับคอยคลอเคลียคนรักขณะปลอกแอปเปิ้ล
จนหญิงสาวต้องขู่ว่า เดี๋ยวก็โดนคมมีดเอาหรอก
แต่คำขู่นั้นคงไม่ได้ผล เมื่อคนตัวโตเอื้อมโอบเธอจากด้านหลัง
ซ้ำยังขโมยหอมแก้มเธอไปอีกฟอดใหญ่
ทำเอาเธอยิ้มกว้างใส่แอปเปิ้ลในมือ

เธอค่อยๆผสมแอปเปิ้ลเหล่านั้นเข้ากับผงอบเชย น้ำตาล และแป้งสักหยิบมือ
เธอคลุกเคล้ามันอย่างเบามือ ก่อนหยิบชิ้นเล็กหยิบเข้าปากคนตัวโต
“เปรี้ยวไปไหม?” เธอถามคนชิม
“ก็เปรี้ยวนิดหน่อยนะ แต่ไม่เปรี้ยวไปหรอกมั้ง เค้าว่ามันก็อร่อยดี”
“โอ้ย! ฟ้าไม่น่าให้ลิ้นจระเข้อย่างกอล์ฟชิมเลย” สายตาเธอค้อนวงโต แต่ปากกับเปื้อนยิ้ม
เป็นภาพที่น่ารักจนเขาต้องคว้าตัวเธอมาจูบเบาๆเข้าที่ปาก
แม้ไม่ใช้ครั้งแรก แรกก็ทำเอาเธอเขินเป็นเกลียวได้ไม่ต่างจากขอบแป้งพายในมือ
เธอได้แต่ขมักเขม่นกับพายของเธอไป เพราะเธอรู้วิธีจัดการกับมัน
แต่เธอไม่รู้วิธีรับมือกับคนข้างๆ

เธอส่งพายแอปเปิ้ลเข้าเตาอบ
จากจุดนี้เธอต้องรอ 35 นาที กว่าพายจะเริ่มส่งกลิ่นหอมอบอวล
เธอได้แต่นั่งนึกถึงวันเก่าๆ เธอคิดถึงกอล์ฟ คิดถึงร้านของเธอที่ต้องปิดไป
คิดถึงพี่บาสพ่อค้าที่ดูอารมณ์ดีตลอดเวลาคนนั้น
เธอคิดถึงคืนวันเก่าๆที่ชีวิตเธอเคยดีกว่านี้
แม้การลุกขึ้นมาทำขนมอีกครั้งจะทำให้เธอมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง
แต่เธอก็ยังมองไม่เห็นอนาคตข้างหน้า
เวลานั้นเธอไม่รู้เลยว่าตัวตั้งอุณหภูมิในเตาอบของเธอกำลังเสีย
อุณหภูมิสูงเกินกว่าที่เธอต้องการ
พายแอปเปิ้ลที่ควรจะมีสีน้ำตาลสวยกำลังเริ่มเข้มเกินความจำเป็น
วินาทีที่เธอคะนึงคิดถึงวันเก่าๆที่แสนหวาน
จมดิ่งไปกับอนาคตที่ไม่เห็นทาง
ความหวั่นไหว และอ่อนแอ
ทำให้เธอตัดสินใจส่งข้อความไปหาเบอร์ที่คุ้นเคย เพื่อสานต่อบทสนทนาที่ค้างไว้..
“ฟ้าไม่ได้ทำร้านแล้วค่ะ ถ้าพี่บาสว่าง เย็นนี้แวะมาชิมพายแอปเปิ้ลฝีมือฟ้าไหมคะ?”
วินาทีนั้น เธอยังไม่รู้เลยว่าขนมในเตากำลังจะโชยกลิ่นไหม้แล้ว

ปล.เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นจริงๆจังเรื่องแรกที่ลองเขียน
โดยอาศัยจับบทความเดิมๆมาผสมปนเป
ถ้าใครอ่านแล้วคุ้นๆไม่ต้องตื่นเต้นนะคะ :) 

ฝากติชมด้วยค่า 
SHARE
Writer
aery
นักเล่านิทาน
นักเขียน (ไม่ใช่อาชีพแต่เป็นคำจำกัดความ) รักแมวเลี้ยงแมว ติดน้ำตาล ชอบใช้ชีวิต ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล ไม่เข้าใจตรรกศาตร์โดยสิ้นเชิง

Comments

Sunflower38
3 years ago
ชอบค่ะ น่ารักดี ตอนจบแอบเหงาๆหน่อย 
Reply
Knitver
3 years ago
มีตอนต่อไปไหมครับ Plotน่าสนใจมากครับ เริ่มเห็นความสนุกในตัวของมันเอง 

Reply
khaikung
3 years ago
ติดตามน้า :D
Reply
niji
3 years ago
ชอบค่ะ เรื่องนี้
Reply