กะเพราะไก่ไข่ดาวจานสุดท้าย
" แม่ เย็นนี้มีอะไรกินมั่งอ่ะ " ผมโยนกระเป๋านักเรียนไว้บนโซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วตะโกนถามหาแม่อย่างที่เคยเป็นอย่างทุกวัน
" แม่ ... แม่อยู่ป่าว ... "
วันนี้บ้านทั้งหลังกลับเงียบสงบนิ่ง ได้ยินเพียงแค่เสียงลมหายใจของคนสองคน ณ เวลานี้ในบ้านหลังนี้
" ม่อน แม่ไปไหนอ่ะ " ผมหันไปถามน้องชายที่กลับบ้านมาก่อนหน้าผมถึงบ้านสักชั่วโมงครึ่งเห็็นจะได้ ซึ่งกำลังเล่นเกม GTA V อย่างสนุกสนาน
" ไม่รู้อ่ะพี่เอ็ม โทรถามดิ มือถือก็มี " น้องหันมาบอกผมด้วยหน้าอันเหนื่อยหน่ายแล้วกลับไปเล่นเกมต่อ
ผมกดโทรศัพท์มือถืออย่างมือสั่น เรียงไปแต่ละปุ่มบนแป้นพิมพ์
" ศูนย์ เก้า เจ็ด หก หนึ่ง สี่ ... " ผมพึมพำกับตัวเองแล้วใช้นิ้วแตะไปที่แต่ละปุ่ม แล้วกดโทรออก
เมื่อผมได้ยินเสียงผู้หญิงปลายสาย ผมกำลังจะอ้าปากพูด แต่เธอก็พูดขัดเสียก่อน
" ...ขอโทษค่ะ เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ Sorry, the number that you've dialed cannot be connected at this time ... "
" อ่าว ไม่รับแหะ " ผมกดวางสายไป แล้วคิดว่าสักพักคงโทรกลับ

สองชั่วโมงผ่านไป ตอนนี้ก็เวลาหนึ่งทุ่มครึ่งแล้ว ไร้ซึ่งการติดต่อกลับมาจากผู้ที่ผมรอคอยอยู่

สองชั่วโมงครึ่งผ่านไป ผมหิวจนทนไม่ไหวแล้ว เดินเข้าไปแง้มตู้เย็นดูเผื่อว่าจะมีวัตถุดิบอะไรหลงเหลืออยู่บ้าง เผื่อผมจะได้มาปรุงอาหารเอง

" อ่า มีเต้าหู้ ไก่สด พริก คะน้า กะเพรา ไข่ไก่ งั้นทำกะเพราะไก่ไข่ดาวละกัน ทำเผื่อม่อนด้วยดีกว่า  เอ๊ะ ม่อนกินเผ็ดไม่ได้นี่ ไม่ต้องใส่พริกละกันนะ "
ระหว่างที่ผมลำเลียงวัตถุดิบจากตู้เย็นมายังเขียงเพื่อปรุงอาหาร
" เอ้อ ลืมหยิบซีอิ๊ว ของโปรดน้องเลยนี่หว่า... อ๊ะ..." ผมพลิกข้างขวดซีอิ๊วดู มีกระดาษโพสต์อิทแปะไว้ข้างขวด

คงไม่กลับบ้านสักระยะนะ ดูแลตัวเองดีๆกับพ่อและน้องด้วยล่่ะ - แม่
ตอนนี้ในหัวผมมีเครื่องหมายคำถามมากกว่าถามตัวเองว่าเย็นนี้กินอะไรดีี แต่เป็น เย็นนี้แม่หายไปไหน...
ผมวางมีดลง แล้วกดโทรศัพท์อีกครั้ง แต่ผมกดเลขหมายของพ่อ ซึ่งผมจำไม่ได้บางหลัก เพราะไม่ค่อยได้คุยกันมากมายเท่าไหร่นอกจากว่า " พ่อ ผมไปโรงเรียนแล้วนะ " และ " พ่อ วันพ่อปีนี้ว่างมั้ย " เอาจริงๆผมสนิทกับแม่ดูจะตรงไปตรงมาเสียมากกว่า
" ศูนย์ แปด หนึ่ง หก เจ็ด สี่ ... " ผมกดมือถืออย่างลนลาน อาจเป็นเพราะว่าตอนนี้ผมอาจอยากรู้คำตอบเกี่ยวกับการหายตัวไปของใครสักคน หรืออาจเป็นเพราะอยากได้ใครสักคนปลอบประโลมผมตอนกลัว หรืออื่นๆที่ผมไม่สามารถสรุปได้ ตอนนี้ทุกเรื่องทุกความรู้สึกมันอีรุงตุงนังตีกันไปหมด

" พ่อ พ่ออยู่ไหนอ่ะ "
" ขับรถอยู่ แค่นี้นะ " เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอันไม่ใยดี ไม่สนใจ ไม่มีความรู้สึก ผมคิดในใจว่า ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

ประมาณห้าชั่วโมงแล้วเห็นจะได้ ตอนนี้ผมรู้สึกอ้างว้างมาก ผมไม่รู้ว่าจะคุยกับใคร แม่ที่ติดต่อไม่ได้และพ่อที่ไม่อยากจะติดต่อกับผม พอผมพิมพ์สเตตัสลง facebook ทุกคนก็คิดว่ามันเป็นเรื่องตลกเพราะวันนี้มันวันที่ 1 เมษายน จะให้ผมไปออกรายการวันนี้ที่รอคอย ก็คงจะดูแปลกๆเพราะเพียงแค่คนหายไม่ถึงวันด้วยซ้ำ ผมทำได้แค่เดินเข้าไปในห้องของตัวเอง พินิจพิจารณาว่าผมได้ทำอะไรบกพร่องไปหรือเปล่า

เสียงบิดลูกบิดประตูบ้านดังขึ้น ครั้งล่าสุดที่ผมได้ยินก็คือเสียงตอนผมบิดลูกบิดเมื่อตอนห้าโมงเย็นกว่าๆ เขาพูดกับทุกคนในบ้านว่า " กลับมาแล้ว " ด้วยเสียงอันหมดแรง พร้อมเรียกชื่อผม " เอ็ม มานี่หน่อย พ่อมีอะไรจะคุย "ผมเดินลงบันไดลงไปเรื่อยๆ พ่อเอามือตบลงโซฟาข้างๆพ่อ พ่อยิงคำถามขึ้นมาในขณะที่ผมกำลังทำหน้างงๆใส่เขา
" เมื่อกี้โทรมา จะคุยเรื่องแม่ใช่ไหม "
ผมทำหน้าฉงนเล็กน้อย พร้อมพยักหน้าเบาๆ
พ่อเล่าให้ผมฟังทีละคำ ทีละวรรค อย่างช้าๆและตั้งใจมากราวกับว่าพ่อสอนผมหัดพูดเมื่อตอนหนึ่งขวบ
" แม่เค้าไม่กลับมาที่นี่แล้วนะ เค้าจะไม่กลับมาอีกแล้ว "
ผมทำหน้าฉงนใส่เขา พร้อมคำถามที่พรั่งพรูมากมายในสมอง
" แม่น้อยใจพ่อ ที่พักหลังๆพ่อไม่ค่อยได้ใส่ใจเขา แม่เขาก็คงน้อยใจมาสักพักใหญ่ๆแล้วแหละ "
ผมมองในมือของพ่อมีแหวนสวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายหนึ่งวง และ ในฝ่ามือของพ่อที่แบให้ผมดูอีกวงนึง " แหวนวงนี้ พ่อให้แม่ในวันแต่งงาน พ่อสวมให้เค้ากับมือ วันนี้เขามาหาพ่อที่ที่ทำงาน ยื่นแหวนวงนี้มาให้พ่อ แล้วบอกกับพ่อว่า ขออยู่คนเดียวนะ เขาทนไม่ไหวแล้ว "
ตอนนี้ผมตะลึงในของเหลวใสที่ออกจากหางตาและหัวตาของพ่อร่วงผ่านแก้มลงมาที่ริมฝีปากและหยดลงสู่พื้นดินมากกว่าคำพูดของพ่อที่กำลังอธิบาย
" อ่า งั้นหมายความว่า... "
" ยังไม่จบนะ " พ่อผมเล่าต่อ
" ตอนที่แม่กำลังเดินออกจากที่ทำงานพ่อ พ่อจับข้อมือแม่เอาไว้ แม่เขาสะบัดอย่างไม่ใยดี พ่อวิ่งตามเขาไป แต่สุดท้าย เขาตามกับรถบรรทุกสินค้าคันใหญ่ไปก่อนที่พ่อจะตามถึง "
" แม่มีกิ๊กเป็นคนขับรถบรรทุกหรอฮะ " ผมถามด้วยความสงสัย
" แม่โดนรถชน... "

ทั้งบ้านเงียบกริบเป็นเวลาสิบนาที ตอนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่พ่อคนเดียวที่กำลังเสียน้ำตา แต่ผมก็เช่นกัน ผมอธิบายเป็นคำพูด ตัวอักษร การกระทำใดๆไม่ถูกนอกจากนั่งร้องไห้ แล้วกอดพ่อ
" ที่พ่อมาช้า เพราะพ่อพาแม่ไปโรงพยาบาล แต่อุบัติเหตุรุนแรงมาก ป่านนี้แม่เขาคงกำลังทำข้าวกะเพราไก่ไข่ดาวให้ปู่กับย่าของลูกอยู่ข้างบนแล้วละนะ แม่กับปู่ย่าไม่ได้คุยกันนานมากตั้งแต่ลูกเกิดนั่นแหละ 17 ปีได้แล้วละมั้ง ปู่กับย่าคงคิดถึงกะเพราไก่ไข่ดาว "

แม่ครับ ผมคิดถึงฝีมือกะเพราไก่ไข่ดาวของแม่จัง - เอ็ม
SHARE
Written in this book
หาตังค์กินข้าว
เป็นหนังสือที่รวบรวมเรื่องที่เราเล่าเพื่อส่งเข้าประกวดใน #StoryLog นี่แหละ
Writer
MMaetha
นักเก็ตไก่และซอสมะเขือเทศ
เด็กหนุ่มคนหนึ่งผู้ชอบเล่นกับแมวแต่แมวไม่ชอบเล่นด้วยเลยโดนแมวตะปบประจำ

Comments

niji
3 years ago
T.T
Reply
9harbin
2 years ago
เป็นเมนูอร่ิยสุดโปรดเลย
Reply
9harbin
2 years ago
อร่อย**
Reply
pimamm
1 year ago
เศร้า
Reply
darkbluemoon
11 months ago
สะเทือนใจมากๆ
Reply