มาณี001-ตอนจบต่างหากที่เป็นจุดเริ่มต้น
มีนาคม 
เธอชอบเดือนนี้ เพราะมันคือเดือนเกิดของเธอ
เธอเคยแอบหวังลึกๆว่าแม่จะตั้งชื่อให้เธอว่า มีน หรือ มีนา
แต่นั่นก็เป็นเพียงความหวัง
เธอคงไม่สามารถย้อนกลับไปเปลี่ยนแปลงอดีตเมื่อ18ปีก่อนได้
หรือแม้แต่18เดือนก่อน ก็ไม่สามารถทำได้

จริงๆแล้วเธอชื่อมาณี อาจจะดูเป็นเรื่องตลกไปสักหน่อยที่มันดันพ้องเสียงกับมีนา
แต่เปล่าเลย แม่ไม่ได้มีความคิดสร้างสรรค์ขนาดนั้น
มา มาจาก มานพ ชื่อพ่อของเธอ บุคคลที่เธอรู้จักแต่เพียงชื่อเขาเท่านั้น และ ณี มาจากชื่อแม่ของเธอ ซึ่งมาจากชื่อเต็มๆว่า ณีอร

แต่เรื่องราวไม่ได้เริ่มขึ้นเมื่อ18ปีก่อน หรือ 18เดือนก่อน
ถ้าเปรียบเป็นหนังสือ เธอคงไม่ได้ตั้งใจจะหยิบมันขึ้นมาอ่าน
แต่กว่าจะรู้ตัวอีกที ข้อความสุดท้ายจากกระดาษหน้าสุดท้ายก็เดินทางมาพร้อมกับความร้อนแปลกประหลาดใต้ดวงตา

มาณีจำได้ดี วันแรกที่เธอพบเขากับวันสุดท้ายที่เธอตายไปจากความทรงจำของเขา
วันนั้น หลังจากที่เธอถามเขาว่าชอบท้องฟ้าสีอะไร ท้องฟ้าของเธอก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
ทุกคนรู้ อะไรที่แตกไปแล้ว มันไม่สามารถทำให้เหมือนเดิมได้
เธอเรียกคืนสิ่งที่พูดออกไปแล้วไม่ได้
มันไม่ใช่แก้วน้ำหรือแจกันที่แตกหัก หากแต่เป็นความสัมพันธ์ของเขาและเธอ

1 มิลลิเมตร 5 มิลลิเมตร 10 เซนติเมตร 100 กิโลเมตร
ระยะห่างระหว่างใจเขากับเธอเพิ่มขึ้นจนไม่น่าเรียกว่าระยะห่างอีกต่อไป

แน่นอนว่าเธอเศร้า มาณีบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร เธอยิ้มให้กระจก เอามือมาลูบหัวตัวเอง
ถึงแขนของนุษย์จะยาวพอให้เราโอบกอดตัวเองไว้ได้ 
แต่อุณหภูมิ37องศาเซลเซียสจากแขนของตัวเอง ไม่สามารถทำให้เธออบอุ่นขึ้นได้
ความเศร้ายังคงดำเนินต่อไป
มาณีคิดในใจ
เมื่อไหร่ความรู้สึกเหี้ยๆนี้จะออกไปซักที 
SHARE
Writer
oliveeeeee
student
based on sad story

Comments