แค่สัมผัสกันก็พอ
-12.07.59-

มีเหตุการณ์นึงเกิดขึ้นเมื่อกลางดึกคืนหนึ่งของหลายวันก่อน

จู่ๆก็มีรถมอเตอร์ไซค์มาจอดที่หน้าบ้านพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อพ่อกับแม่แข่งกับเสียงเจ้าตูบสองตัวที่พร้อมทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่

ในขณะที่คนอื่นๆตกอยู่ในห้วงนิทรา มีเราเพียงคนเดียวที่ยังคงนอนเล่นโทรศัพท์อยู่นอกห้อง

เสียงตะโกนเรียกชื่อเงียบไป แต่เสียงหมาเห่ายังคงอยู่ และเรายังคงเงียบเพื่อรอฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่กี่อึดใจเสียงตะโกนก็ดังขึ้นอีก เรามั่นใจแล้วว่าใครคนนั้นกำลังเรียกชื่อพ่อกับแม่เรา 


เวลาเกือบเที่ยงคืนในท้องถิ่นชนบทถือว่าเป็นเวลาที่ดึกมาก ทุกคนในบ้านเมื่อเสร็จกิจกรรมต่างๆมักจะเข้านอนกันตั้งแต่สองทุ่ม หากมีอะไรเกิดขึ้น แสดงว่าเป็นเหตุการณ์ฉุกเฉิน 


เราเริ่มใจคอไม่ดี



กลายเป็นว่าเหตุการณ์ฉุกเฉินที่ว่าเกิดขึ้นกับอี๊เราเอง ได้ความว่าน่าจะเป็นลมพิษ ซึ่งอี๊ค่อนข้างเป็นอยู่บ่อยๆ แต่ครั้งนี้คงมีอะไรที่มากกว่านั้น คนถึงได้แตกตื่นขนาดนี้ เรารีบขับรถพาแม่ไปทันทีถึงแม้ว่าระยะทางจะห่างกันเพียงไม่กี่ร้อยเมทเท่านั้น


สภาพที่เห็นคือน้าผู้ชายพยุงอี๊มาจากห้องน้ำ ได้ความว่าท้องเสียด้วย ตอนนั้นอี๊บอกว่าหายใจไม่ออก เราพยายามจับชีพจรที่ข้อมือ แต่กลับไม่รู้สึกถึงสัมผัสกระแทกตรงปลายนิ้วเลย ตอนนั้นไม่มีเครื่องวัดความดัน แต่เราคิดว่ามันต้องต่ำมากแน่ๆ 


ตอนนั้นเราคิดอะไรไม่ออกเลย สิ่งที่เรียนมาเหมือนว่างเปล่า สมองมันทึบไปหมดไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง ทำได้แค่บอกอี๊ว่านอนหัวสูงนะ หายใจเข้าออกลึกๆ ในขณะที่แม่กลับเดินวุ่นไปเตรียมโน่นนี่นั่น แล้วจึงมาที่อี๊ แล้วจัดการบีบนวดตามแขนกับขา


เราเองพอเห็นแม่ทำแบบนั้นก็ทำบ้าง เราค่อยๆวางมือลงบนขาอี๊แล้วนวดขึ้นลง พร้อมกับบอกว่าหายใจเข้าออกลึกๆนะ


 อี๊ดูอิดโรย ดวงตากลมโตกลับปิดสนิท พร้อมกับจังหวะการหายใจที่ค่อนข้างถี่เร็ว



เวลาผ่านไปแค่ไหนเราเองก็จำไม่ได้ แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือความรู้สึกของสัมผัสจากฝ่ามือที่เราบรรจงบีบนวดลงไปตามความยาวของขาอี๊ ในขณะที่แม่เองก็กำลังทำแบบเดียวกัน แตกต่างกันตรงที่แม่จะสลับการบีบนวดตามแขนไปจับมืออี๊อยู่บ่อยๆ


อี๊เริ่มเปิดเปลือกตาขึ้นมา จังหวะการหายใจเริ่มกลับสู่สภาวะปกติ เสียงลมหายใจเองก็เริ่มสม่ำเสมอและไม่มีเสียงร้องครางอย่างทรมาน


อี๊เริ่มได้สติพร้อมกับทอดมองไปยังแม่แล้วจึงลากกลับมาที่เรา



อี๊ไม่ได้พูดอะไรออกมา



แต่เราคิดว่าอี๊คงกำลังขอบคุณเราอยู่ในใจ



รัก
กมล.


SHARE
Writer
wankamon
Survivor
Ordinary girl 🌾

Comments