Day 20 - The One That Broke My Heart the Hardest
ถึง เธอ

ฉันไม่รู้ว่าไปหลงเสน่ห์เธอเข้าตอนไหน แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงต้องเป็นเธอ ทั้ง ๆ ที่คนอื่นที่มีลักษณะท่าทางและหน้าตาเหมือนเธอก็ออกจะมีเยอะแยะถมเถไป คงจะเป็นเพราะโชคชะตาและผลแห่งการกระทำในชาติปางก่อน ทำให้เธอได้รับเกียรติให้เป็นคนที่ฉันกำลังจะเขียนถึงนี้

จะว่าไปแล้วเธอก็ออกจะพิเศษเกินกว่าขนบลักษณะของคนที่ฉันหมายปองมาตลอด เธอสูง ออกจะดูเก้งก้างไปหน่อยบางครั้ง ท่าทางเธอเหมือนซอมบี้ หน้าเหนื่อยตลอดเวลา ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น คนอะไรทำไมถึงไม่ทำหน้าทำตาให้เบิกบานหน่อยก็ไม่รู้ ที่สำคัญดูเหมือนว่าเธอจะมีเรื่องหนักใจให้คิดทุกลมหายใจ (เอ๊ะ! หรือว่าเจอหน้าฉันเลยหนักใจ?)

เธอก็เป็นคนหนึ่งที่เข้ามาวนเวียนอยู่ในเวลาว่างของฉันเสมอ พอถึงช่วงสุญญะทางความคิดทีไร หน้าของเธอก็ผุดขึ้นทันทีแบบต้านทานไม่ได้ นี่คงจะเป็นสัญญาณสื่อให้ฉันรู้ใจตัวเองขึ้นมานิดหน่อยล่ะมั้ง หรือว่าเป็นการเตือนภัยให้ระวังระไวในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกันแน่


ฉันเจอหน้าเธอไม่บ่อยนักหรอก อาทิตย์หนึ่งได้เจอกันไม่กี่ครั้ง ทุกครั้งที่เจอเธอ หน้าฉันจะแดงทันที ใจฉันมันก็เต้นผิดจังหวะแปลก ๆ เธอส่งผลต่ออะไรบางอย่างภายในร่างกายและจิตใจฉัน ฉันระบายมันออกมาด้วยสเตตัสบนเฟซบุ๊ก การเขียนกลับหลังเป็นปริศนาอย่างหนึ่งสำหรับการอ้างถึงเธอในรูปแบบของฉัน เป็นการเรียกร้องความสนใจยังไงล่ะ ฉันจะได้อยู่ในสายตาของเธอบ้าง

พอความคิดเริ่มฟุ้งเฟ้อ ฉันจะปลดปล่อยมันออกมาผ่านบทร้อยกรอง เป็นกลอนบ้าง กาพย์บ้าง โคลงบ้าง แล้วแต่อารมณ์และความรู้สึกในขณะรจนานั้น ดูเหมือนว่าเธอจะมีโอกาสได้อ่านร้อยกรองเหล่านั้นของฉันบ้าง แล้วก็มีปฏิกิริยาตอบกลับในทางที่ฉันไม่เคยคิดและไม่คาดคิด

การตอบกลอนวันนั้น ฉันรู้สึกเหมือนเป็นการย่นระยะเวลาเดินทางที่หอบอุ้มเอาความหวังไว้บนบ่า พอหยุดแล้วมองไปข้างหน้า ก็เห็นเส้นชัยเป็นธงรูปหัวใจจารึกชื่อเธอไว้อยู่

แต่ฉันคิดผิด ความรู้สึกอย่างนั้นมันไม่ควรจะเกิดขึ้น

ฉันเป็นคนเริ่มทักเธอไปในแอปพลิเคชั่นสีเขียวชื่อพยางค์เดียว ใจฉันเต้นแรงเหมือนจะระเบิด รู้ทั้งรู้ว่ายังไงเธอก็ต้องตอบ แต่ก็ยังหวั่น ๆ ว่าคำตอบมันจะถูกสานต่อด้วยคำถามจากเธอบ้างหรือไม่

แล้วมันก็ถูกสานต่อ

เราคุยกันอย่างต่อเนื่องไม่นาน ไม่นานจริง ๆ มันเป็นช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยอารมณ์เนิบช้า ดูเหมือนจะหยุดชะงักเป็นบางช่วงด้วยซ้ำไป

ฉันไม่เคยคาดหวังอะไรเท่านี้มาก่อน คาดว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นไปตามหวัง แต่มันก็ออกมาน่าผิดหวังอยู่ดี เฮ้อ! ฉันไม่ควรถอนหายใจ ไม่สิ! ไม่ควรผ่อนลมหายใจออกแรง ๆ ไปกับเรื่องพรรค์นี้ น่าสมเพชชะมัด

ฉันไม่เคยเชื่อพวกวาทกรรมที่ว่า อะไรได้มาง่าย ๆ ก็มักจะหายไปง่าย ๆ มาก่อน

แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว ถึงขั้นศรัทธาเลยด้วย

เธอทำให้ความคิดหลายอย่างของฉันเปลี่ยนไป

เธอมีอิทธิพลจริง ๆ

อย่าพึงมีอิทธิพลอีก
Jiramath
7 กรกฎาคม 2559 เวลา 20:56 น.

SHARE
Written in this book
30 Day Letter Challenge!
การเขียนบันทึกในรูปแบบของจดหมาย 30 วัน ถึง 30 คน
Writer
Jiramath
Albino Bird & Reader
Jiramath is not happy! Jiramath is not happy!

Comments

MoonRabbit
3 years ago
อย่าเพิ่งมีอิทธิพลอีก... อือ ใช่ อย่าเพิ่งมีอิทธิพลอีก (:
Reply
Jiramath
3 years ago
😭