เธอถามตัวเองซ้ำๆว่ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้
เป็นเรื่องน่าเศร้าที่สุดของมนุษย์
เธอถามตัวเองซ้ำๆว่าเธอมาทำอะไรอยู่ตรงนี้
เธอเปิดเฟซบุ๊คนั่งดูรูปของเขาและบอกตัวเองในใจว่าเธอรักเขา เธอรักเขาแน่ๆ
เป็นเรื่องที่น่าเศร้าอีกเช่นกันเมื่อเธอพบว่าคำตอบของเธอไม่ตรงกับคำถามสักนิด

แล้วคำถามใหม่ก็ผุดขึ้นในใจ
แท้จริงแล้วความรักคืออะไร
เธอเริ่มไม่แน่ใจว่ามันควรจะแยกเป็นเรื่องของทฤษฎีและการปฏิบัติไหม
สมองของเธอประมวลผล
ทางทฤษฎีนั้นเป็นเพียงเรื่องของความรู้สึก ฉันรักเธอ เธอรักเขา
แม้ความรักทำได้แค่เพียงลอยตัวอยู่ในอากาศ นั่นเธอก็ยังเรียกเขาว่าความรัก
ส่วนในทางปฏิบัติ
เธอทำได้แค่เพียงมองเขาจากที่ไกลๆ ร้องไห้เมื่อเขาเสียใจ แอบยิ้มเมื่อเขามีความสุข
แน่นอนว่าความรักเป็นสิ่งสวยงามเหมือนที่ในเนื้อเพลงบอกไว้

แต่ไม่ใช่สำหรับเธอ
เธอโกหก เธอรู้ดี เธอแอบอิจฉาทุกครั้งที่เขามีความสุข
อิจฉาคนที่ทำให้เขายิ้ม 
โทษเขาที่ทิ้งเธอไว้กับความหลังงี่เง่าที่เขาตั้งใจลืมมัน แต่เธอกลับจำมันฝังใจ
แต่แล้ว เธอก็ยังเรียกมันว่าความรัก

‘แต่สำหรับเขา มันคงเรียกว่าความไม่รัก’
เธอคิดได้ในใจ
ไม่ว่าความรักจะคืออะไร ความรักก็แพ้ความไม่รักอยู่ดี

 
SHARE
Writer
oliveeeeee
student
based on sad story

Comments