ปมที่ค้างคา...ต้องใช้เวลาเท่าไหร่กว่าจะคลาย
"ยากเหมือนกันเนอะ"

"อะไรเหรอ" ผมชะโงกตัวข้ามโต๊ะไปดู

เธอมองสายหูฟังแล้วคิ้วขมวด มันพันกันยุ่งเหยิงไปหมด เห็นตอนเธอใส่เข้าไปในกระเป๋ายังสภาพดีๆ อยู่ แต่พอเอาออกมาอีกทีก็เป็นปมอีกแล้ว เป็นแบบนี้ทุกที

เธอเงยหน้าจากปมมรณะอย่างสิ้นหวัง ผมละสายตาจากจอมือถือมองเธอแวบหนึ่ง "ให้ช่วยมั้ย" ผมถาม แต่เธอส่ายหน้า 

"หูฟังเรา ปมเรา เราแก้เอง"

"นั่งแก้มาเป็นชั่วโมงแล้วนะ ถ้าทำไม่ได้ก็ให้คนอื่นช่วยง่ายกว่ามั้ย เราเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแก้ปมหูฟังนะ"

เธอค้อนตาใส่ผม "บอกว่าเราทำได้"

ผมลุกออกไปเดินจับปิกาจูที่ซอยข้างๆ หมดโปเกบอลไป 3 ลูกกว่าจะจับได้ กลับมาก็ยังเห็นเธอง้วนกับหูฟังอยู่ เราไปกินข้าว ซื้อหมูปิ้ง แวะร้านไอติม เราอยู่ด้วยกันทั้งวัน แต่เธอเอาแต่ก้มหน้าสางปมที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อ

"ถอดใจเหอะ" ผมบอกอย่างหมดความอดทนตอนเราอยู่ในโรงหนัง

"เราจะทำจนกว่าจะแก้ปมได้โอเคมั้ย"

"เสียเวลากับปมนี้มานานแค่ไหนแล้ว"

"นานแค่ไหนก็จะแก้ให้ได้"

เราซื้อตั๋วดู Sing Street สองใบ แต่เหมือนผมนั่งดูอยู่คนเดียว แต่เมื่อเธอบอกว่าจะทำเองผมก็ต้องปล่อยไป ผมเคยมีประสบการณ์มาแล้ว ถ้าเข้าไปช่วยโดยที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจ มือทั้งสองคนจะจับปลายเชือกคนละข้าง พอแย่งกันดึงแย่งกันแก้ สุดท้ายปมจะขมวดแน่นและแก้ยากกว่าเดิม

ตื่นเช้ามาเธอก็ยังแก้ปมไม่ออก ผมเสนอให้ตัดทิ้งแล้วเดี๋ยวจะเชื่อมสายกลับคืนให้

"ไม่สวยเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก แต่เธอจะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นได้" ผมอธิบาย

แต่เธอไม่รับข้อเสนอ ดึงดันจะจัดการด้วยตัวเองให้ได้ ผมเลยขับรถออกไปข้างนอก ปล่อยให้เธออยู่กับปมเล็กๆ นั้นต่อไปสักพัก ผมกินข้าวเที่ยงคนเดียว กินกาแฟคนเดียว ไม่ค่อยชินกับการไม่มีคนคุยระหว่างกินอาหาร ขากลับผมเจอลูกแมวสีน้ำตาลยืนเอามือตะปบประตูอยู่หน้าร้านกาแฟ ทำตาแป๋วเหมือนจะอ้อนให้ผมเข้าไปอุ้ม เธอเคยสอนผมอุ้มแมวหลายครั้งแต่ผมก็ยังอุ้มไม่เป็นอยู่ดี ส่วนมากแมวจะวิ่งหนีเวลาผมเข้าไปใกล้มากกว่า 

แต่เจ้าเมี้ยวตัวนี้หน้าตาน่ารัก ผมเลยถ่ายรูปมันไว้และส่งไปให้เธอดู เธออ่านทันทีแต่ไม่ตอบอะไร คงกำลังวุ่นกับปมของเธออยู่ ผมโยนเศษขนมปังให้มัน ไม่รู้ว่าแมวปกติมันกินขนมปังกันรึเปล่า เจ้าตัวนี้ดมๆ แล้วเบือนหน้าหนี เจ้าของร้านมองผมพยายามจะเล่นกับแมวแล้วยิ้ม บอกว่าแมวตัวนี้กินแต่ขนมปังใหม่ๆ มันไม่ชอบของเก่า ผมเลยซื้อขนมปังแฮมชีสชิ้นละเกือบร้อย ยกให้มันเลยทั้งชิ้น มันกินอย่างเอร็ดอร่อย เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมเห็นแมวกินขนมปัง

ระหว่างขับรถกลับบ้านผมเกิดไอเดียดีๆ ขึ้นมา กลับรถและตรงเข้าห้างไปที่ iStore รูดบัตรซื้อหูฟังสีขาวรุ่นใหม่ล่าสุด ให้ที่ร้านห่อของขวัญด้วยกระดาษสีฟ้าที่เธอชอบและวาดรูปแมวลงบนการ์ดเล็กๆ เอาไว้ห้อยกล่อง ฝีมือการวาดของผมเทียบชั้นกับเด็กอนุบาล มีเธอคนเดียวบนโลกที่ดูออกว่ามันคือแมว ("แมวมีหนวด 4 เส้นที่ไหนละ มันมี 3 เส้น" เธอเคยบอกผม)

ผมรีบขับรถกลับบ้าน เธอต้องดีใจแน่ๆ ที่ได้หูฟังนี้ และเธอจะได้มูฟไปข้างหน้าไม่เสียเวลากับหูฟังอันเก่าได้เสียที

ผมจอดรถ เห็นเธอนั่งอยู่ในสวนหน้าบ้าน ผมชอบเวลาเธออยู่กลางสนามหญ้า สีเขียวกับธรรมชาติจะทำให้เธอสดใสเป็นพิเศษ เธอยังขมวดคิ้วพยายามแก้ปมเดิมอยู่ ผมวางกล่องของขวัญลงโต๊ะ

"อะไรอะ" เธอถามโดยไม่มอง

"ของขวัญ"

คราวนี้เธอเงยขึ้นมา "ของขวัญอะไร"

"แกะดู"

เธอหมุนกล่องเข้าหาตัวเอง มองรูปแมวของผมแล้วยิ้ม "วาดแมวมีนวด 3 เส้นถูกละนี่"

ผมนั่งเก้าอี้ข้างๆ เธอ

"ข้างในคือไรอะ"

"ไม่บอกหรอก"

"งั้นแกะนะ"

ผมพยักหน้า

เธอแกะกระดาษห่ออย่างบรรจง เก็บการ์ดรูปแมวใส่สมุดบันทึกและพับไว้ ในมือเธอคือหูฟังใหม่เอี่ยมของ Apple ผมไม่รู้หรอกว่ามันดีกว่าหูฟังธรรมดารึเปล่า แต่มันคือของ Apple และเธอก็ชอบสตีฟ จ๊อบส์ด้วย

เธอยิ้มบาน

แต่รอยยิ้มอยู่ได้ไม่นานนัก "ขอบคุณนะ แต่เราอยากใช้หูฟังอันนี้ของเรามากกว่า"

"อ้าว อุตส่าห์ซื้อมาให้"

"อื้อ เรารู้ ดีใจมากที่เธอซื้อให้ แต่ยังไงเราก็อยากแก้ปมหูฟังอันนี้ให้ได้ เราอยากใช้หูฟังนี้"

ผมทิ้งหลังพิงเก้าอี้ ไม่เข้าใจอะไรเลย "ตามใจละกัน" ถ้ามันเป็นความต้องการของเธอ ผมจะห้ามอะไรได้

เธอเก็บหูฟังอันใหม่ใส่กล่อง ก้มลงแก้ปมเดิมๆ ต่อ ปล่อยให้ผมนั่งตรงนั้นต่อไป


บางเรื่องในชีวิต...ไม่รู้จะดีกว่า

คืนนั้นผมคลิ๊กเข้าไปดูรูปโปรไฟล์เธอในเฟซบุ๊ก แล้วไม่รู้เกิดนึกอะไรขึ้นมาจึงย้อนกลับไปดูรูปเก่าๆ ของเธอ ผมเจอวันที่เธอยิ้ม เจอวันที่เธอนั่งหันหลังให้กล่อง เจอวันที่เธอพยายามยิ้มแต่ไม่สำเร็จ เจอวันที่แววตาเธอมองโลกสดใสกว่านี้ เจอวันที่เธอใช้ภาพสมุดบันทึกเป็นรูปโปรไฟล์ และเจอวันที่เธอยิ้มให้กล้อง สวมหูฟังอันเดิมอันนั้น ดูเธอมีความสุขเหลือเกิน ความสุขแบบที่ผมไม่เคยได้เห็นเวลาเราอยู่ด้วยกัน...บางทีเธออาจไม่ได้กำลังยิ้มให้กล้อง แต่ยิ้มให้คนที่ถ่ายรูปนั้นให้เธอมากกว่า

เธอหลับไปแล้ว หูฟังวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ผมมองดูมัน จริงๆ ปมที่ผูกอยู่แก้ไม่ยากเลย เธออาจไม่มีเซนส์ด้านการแก้ปม หรือลึกๆ เธออาจจะอยากให้มีปมเอาไว้ให้เธอแก้...ผมจะไปรู้ได้อย่างไร

แต่ผมก็สับสวิทช์เปิดไฟ ใช้เวลาที่เหลือในคืนนั้นนั่งแก้ปมหูฟังให้เธอ
SHARE

Comments

Patpitcha_Eua
3 years ago
แก้ปมที่อยู่ในใจออกได้ส่วนหนึ่งแล้วค่ะ เหลืออีกส่วนหนึ่ง ที่กำลังแก้อยู่ แล้วก็จะแก้ออกหมดเร็วๆ นี้ค่ะ : )
Reply
Bushy
3 years ago
เอาใจช่วยนะครับ
Patpitcha_Eua
3 years ago
ขอบคุณค่ะ : )
imonkey7
3 years ago
บางอย่างมันก็ของบางคน
เนอะ
Reply
Bushy
3 years ago
เศร้าา

Mediary
3 years ago
โมโหทุกครั้งที่ต้องนั่งแก้ปม แต่ก็แปลกจริงๆ ที่มีใครบางคนบอกว่าจะช่วยแก้ เรากลับปัดเบี่ยง และยังคงหมุ่นไปกับการแก้ปมของตัวเองอยู่อย่างนั้น ปมเหล่านั้น บางทีก็กำลังพิสูจน์เรา
Reply
Bushy
3 years ago
ตอนนี้แก้ออกหมดรึยังครับคุณกิฟ
_nicha_
3 years ago
^^
Reply
iamombre
2 years ago
ใช้เวลาที่เหลือแก้ปมให้เธอ..❤ คิวท์
Reply