สิ่งสุดท้ายที่จะลืม
ฉันรู้ ว่ารักข้างเดียวมันเป็นอย่างไร


ตื่อ ดือ ดึ๋ง 'GetAlongWith sK' ออนไลน์
เฮ้ย พี่เอออนแล้ว ขอคอมพ์ๆ

สมัยก่อนนั้นที่บ้านมีเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวเดียว 
แต่ต้องแบ่งกันเล่นสี่คนพี่น้อง
ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมาก 
แค่ขอต่อคิวจากพี่ชายที่กำลังติดเกมส์ออนไลน์ว่า .....
ถ้าพี่เอออนไลน์ 
ขอคอมพ์คืนให้ฉันได้คุยกับเขา

พี่เอคืนรุ่นพี่มอห้า 
ที่ตอนนั้นห่างกับฉันประมาณสี่ปี 
ฉันรู้จักพี่เขาในวันกิจกรรมคริสต์มาสของโรงเรียน 
แรกเดิมที่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไร 
แต่มารู้ตัวอีกครั้งคือฉันไม่สามารถละสายตาจากพี่เขาได้เลย 
ช่วงเวลาที่เราได้ใช้ร่วมกันมากที่สุดเห็นที่จะมีอยู่สองช่วง 
หนึ่งคือช่วงเช้าหน้าเสาธง สายตายของฉันจะคอยมองหาแต่พี่เขา ว่าพี่เขาอยู่ส่วนไหนของแถว มาเข้าแถวทันมั๊ย ถูกทำโทษรึป่าว กำลังท่องศัพท์ใช่มั๊ย พี่เขาดื่มนมรึยัง พี่เขาใส่เสื้อกันหนาวสีอะไร กระเป๋าพี่เขาหนามั๊ย คู่หูแกล้งพี่เขารึป่าว บลาๆทุกอย่างเท่าที่จะเก็บข้ออมูลได้ 
ส่วนช่วงสอง เห็นทีว่าจะเป็นช่วงเย็น 
พี่เอชอบเล่นบาสมาก 
ฉะนั้นสถานที่ที่เราจะได้เจอกันคือสนามบาส
พี่เอเล่นบาส 
ส่วนฉันก็ตามไปนั่งดูพี่เอเล่นบาส 
ลากเพื่อนไปเป็นเพื่อนบ้าง 
บางวันก็ไปคนเดียว 
บางครั้งก็เนียนไปเล่นสนามข้างๆ
และทุกเย็นหลังกลับถึงบ้าน 
เวลาเดิมๆเหมือนนัดกลายๆ
ระหว่างเราก็เริ่มขึ้น
โปรแกรมแชทออนไลน์ที่ฮิตในสมัยนั้นคือสื่อกลางระหว่างพวกเราที่จะสื่อสารระหว่างกัน
ฉันจะเริ่มทักไปก่อน 
แล้วเป็นฉันที่เป็นฝ่ายชวนคุย
ข้อมูลที่ฉันเก็บได้ในวันนั้น 
จะเป็นหัวข้อสนทนา 
แล้วมันจะพาเราไปเรื่องอื่นเอง

เป็นระยะเวลากว่าเจ็ดที่ฉันตามพี่เขาไปเรื่อยๆ
ฉันรู้ว่าพี่เขาเห็นฉันเป็นแค่น้อง 
เขาไม่ได้ให้ความหวังฉัน เขาปฏิเสธฉันแล้ว 
แต่ก็ยังคงเป็นฉันที่ยังยื้อต่อไป
มันเป็นความรักที่ไม่ถึงกับสุข                 เป็นความทุกข์ที่ไม่ถึงกับเศร้าฉันรู้ว่าการรักข้างเดียวมันเจ็บ แต่ฉันก็ยินดี
ฉันไม่ได้หลอกตัวเอง 
ฉันคิดว่ามันเพียงพอแล้ว
ที่พี่เอไม่หักหาญน้ำใจจนไม่คุยกับฉัน

อาจเป็นเพราะระยะห่างของช่วงเวลา 
ที่พี่เขาเข้ามหาวิทยาลัยก่อน 
ทำให้ฉันไม่สามารถตามติดชีวิตพี่เขาเหมือนสมัยมัธยมได้ 
แม้ว่าจะมีfacebookก็ตาม
แต่พี่เอไม่ใช่คนโซเชียล 
ที่จะคอยบอกให้คนทั้งโลกรับรู้ว่า...
เค้าทำอะไร อยู่ที่ไหน รู้สึกหรือนึกคิดอย่างไร
ดังนั้นการชวนคุยของฉัน
คือการถามสารทุกข์สุขดิบทั่วไป 
แล้วการตอบคำถามกลับมา
คือถามคำตอบคำ 
จากนั้นฉันก็เริ่มเก็บพี่เขาไว้ในส่วนลึกของหัวใจ แต่ก็ยังคงความรู้สึกที่มีให้พี่เขาไปเรื่อยๆไม่ได้ลดน้อยลงเลย
เชื่อเถอะว่า 'พรหมลิขิต' จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเราพบกัน อย่างถูกที่ ถูกเวลา
จนแล้วจนรอด มันก็ถึงเวลาที่ฉันต้องตัดใจ
เวลาล่วงเลยมาจนถึงฉันเรียนอยู่ปีสี่
แล้วฉันก็ได้รู้ว่าพี่เอ มีแฟนแล้ว

ฉันไม่ได้เสียใจร้องไห้ฟูมฟาย
เพราะฉันเตรียมใจอยู่แล้วว่า 
'ฉันไม่มีโอกาสนั้น'
แต่ฉันก็ยังคงคิดถึงพี่เออยู่ตลอด
ยังอยากรู้ว่าพี่เขาจะเป็นอย่างไร สบายดีมั๊ย ได้กลับบ้านบ้างรึป่าว ยังเล่นบาสอยู่มั๊ย
พี่เขาหายไปไหนนะ

สุดท้ายนี้ฉันอยากจะบอกพี่เอว่า

พวงกุญแจอันนั้นที่ฉันได้ที่เป็นที่ระลึก
พี่บอกให้ดูแลดีๆ
"มันปลอดภัยดี อยู่ติดตัวฉันตลอด"
ที่พี่บอกว่าฝันให้ไกล แล้วไปให้ถึง
"ตอนนี้ฉันกำลังเดินไป อยู่กลางทางแล้ว"


อยากขอบคุณพี่ 
ที่อย่างน้อยก็ทำให้หัวใจฉันมันแข็งแรง
เพราะหัวใจที่มันเต้นแรงทุกครั้ง
เวลาเจอ หรือคุยกับพี่นั้น 
มันได้ออกกำลังกายมากแค่ไหน

หวังว่าพี่จะมีความสุขดี เจอแต่สิ่งดีๆนะคะ

SHARE
Written in this book
บันทึกตามอารมณ์
อารมณ์ ความรู้สึก นึกคิด
Writer
PoonPiam
student
นอน กิน เที่ยว ถ่ายรูป อ่านกระทู้ ดูฟุตบอล คือการพักผ่อนจากการเรียน ยินดีที่ได้รู้จัก และขอบคุณที่แบ่งปันทัศนคติให้กัน

Comments