ภาษาอังกฤษไม่แตกฉานกับไดอารี่ที่เศร้าที่สุดในโลก
....วิธีการฝึกภาษาของคุณคือแบบไหน?
เขาว่าให้ดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือภาษา 
หรือหาชาวต่างชาติคุยด้วย

จะดูหนังหรือฟังเพลง
ความสามารถด้านภาษาของฉันก็ดูจะไม่กระเตื้องขึ้นสักเท่าไหร่
วิธีถัดไปคงต้องหาหนังสือสักเล่มมาอ่านดู

ท่ามกลางหนังสือมากหน้าหลายตา
เรียงรายรอให้ผู้คนเลือกสรร
ปกหนังสือเป็นตัวดึงดูดความสนใจไม่ใช่น้อย
'Don't judge a book by its cover'
ฉันนึกขำเมื่อนึกถึงประโยคนี้
เพราะฉันเองก็เลือกหนังสือจากปกมาตลอด
นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่หนังสือหลายเล่ม 
ฉันอ่านมันไม่จบ

....เลือกเรื่องที่อยากอ่านสิ
คำแนะนำจากเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ หลังจากที่เห็นฉันเดินวนไปวนมาอยู่นาน
เรื่องที่ 'อยากอ่าน' ไม่ใช่ 'น่าอ่าน'
กับคนภาษาไม่แข็งแรงแบบฉัน
ก็คว้ามือไปหยิบ หนังสือเล่มหนึ่ง

Anne Frank
The Diary of young girl

ฉันเคยอ่านการ์ตูนชีวประวัติของเธอมาก่อน
รู้ว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน เกิดอะไรบ้างในช่วงชีวิตของเธอ 
....มันน่าตลกที่เธอโด่งดังจากการเขียนไดอารี่ แต่ฉันกลับไม่เคยอ่านมันเลย
ฉันหยิบไปจ่ายเงินอย่างไม่ลังเล
ซึ่งลึกๆแล้ว เพราะฉันอาจจะคิดว่ามันง่ายพอให้คนโง่ภาษาอย่างฉันอ่านด้วยก็เป็นได้

ฉันเริ่มอ่านที่บทแรก โดยไม่อ่านบทนำ
มันถูกเริ่มต้นเหมือนไดอารี่ทั่วๆไป
วันที่เท่าไหร่ มีเกิดอะไรขึ้น 
เรื่องราวไม่ได้มีอะไรมากมาย เช่นเดียวกับภาษาที่ไม่ได้อ่านยากจนเกินไป 
แต่ก็มีให้เปิดค้นคำศัพท์อยู่บ้าง
จนกระทั่งฉันอ่านมาถึงวันเสาร์ที่ 20 มิถุนายน 1942
I don't intend to show this cardboard-covered notebook, bearing the proud name of "diary", to anyone, unless I find a real friend, boy or girl, probably nobody cares. And now I come to the root of the matter, the reason for my starting a diary; it is that I have no such real friend.ความคิดที่ว่ามันแค่ไดอารี่ของเด็กอายุ 13 ก็เปลี่ยนไป 
ไม่รู้เพราะความเป็นผู้ใหญ่ในตัวเธอ 
หรือเพราะสถานการณ์ทางสังคมบังคับให้เธอเป็น
Jopie used to say to me, "you're scared to do anything, because it may be forbidden." Our freedom was strictly limited. Yet things were still bearable.ในขณะที่เรื่องราวของเธอถูกเขียนถ่ายทอด
วันแล้ววันเล่าเหตุการณ์ยิ่งโหดร้าย โศกเศร้าและหวาดกลัว 
แต่เธอยังคงเขียนไดอารี่ และเล่าอีกมุมหนึ่งที่มักจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอ
Our little room looked very bare at first with nothing on the walls; but thanks to Daddy who had brought my film-star collection and picture postcards on beforehand, and with the aid of paste pot and brush, I have transformed the walls in to one gigantic picture.
แม้เรื่องราวจะช่างน่ารันทด จากภาวะสงคราม
แต่สิ่งที่น่าเศร้ายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
....คือเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่ยังคงยิ้มและเข้มแข็งอยู่บนความเจ็บปวดทั้งปวง


ดูเหมือนนอกจากภาษา 
ฉันจะได้ชีวิตกลับไปด้วย

What I could be, if... there weren't any other people living in the world.
Yours, Anne 
SHARE
Written in this book
The way we are living
เป็น อยู่ คือ แบบมนุษย์
Writer
HUBBLE
Observer
until next time...sleep

Comments