ในวันที่ผมต้องเล่าเรื่องของเธออีกครั้ง
"เป็นแมวพันธุ์ดี ขนนุ่มฟู สีขาวมีน้ำตาลแซมๆ หูพับ ฉลาด เข้ากับคนง่าย ขี้อ้อน สวมปลอกคอสีชมพู เพราะผมชอบสีชมพู การแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการเอาอะไรไปผูกคอไว้มันดูโหดร้ายใช่ไหมครับ เพราะงั้นสีชมพูจะทำให้มันดูน่ารักขึ้น ครับ นั่นคือเธอ"

.

ผ่านมานานแล้วครับที่ผมไม่ได้พบกับเธอ ไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ น่าจะราวๆเกือบ 2 ปีแล้ว ผมคิดมาเสมอว่าตอนผมปี 2 ชีวิตผมมันเต็มไปด้วยความสนุก อิสระ ไฟแรง มีความฝัน และอะไรหลายๆอย่างเริ่มเป็นรูปเป็นร่างไม่สะเปะสะปะเหมือนตอนชีวิตเฟรชชี่ปี1 ใช่ครับในภาพจำของผมเป็นแบบนั้น ตลอดช่วงเวลาปี 2 ของผม ก็ได้มี เธอ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง นึกดูดีๆมันอาจจะเป็นครึ่งหนึ่งของผมเลยก็ได้ แต่แล้วเธอก็หายไปเพราะความไม่เข้าใจระหว่างเรา

ในช่วงแรกที่เราเลิกกัน ผมพูดถึงเธอกับเพื่อนบ้าง พูดทั้งเรื่องดี และเรื่องไม่ดี ปะปนกันไปตามภาษาคนแยกทางกันใหม่ๆ เธอแม่งโคตรไม่ดีเลย แย่ที่สุดในบรรดาแฟนทุกคนที่ผมเคยคบมา เธอเหมือนความผิดพลาดในชีวิตผม ผมลืมทุกความทรงจำทันทีที่คำลาถูกเอ่ยขึ้นมา ผมเปิดใจกับคนที่เข้าหาโดยไม่ต้องใช้เวลาเยียวยาอะไร ส่วนเธอ ดูปกติกว่าที่ผมคิด เงียบๆ ไม่ฟูมฟาย แต่ก็มีพร่ำเพ้อบ้าง ผู้หญิงก็แบบนี้ แต่ส่วนดีเธอก็มีเพียงแค่ผมไม่ได้ใส่ใจในตอนนั้น

.

คืนหนึ่งในกรุงเทพ ผมได้พบกับหญิงสาว เธอสวย เธอดูมีเสน่ห์ เมื่อได้พูดคุย เธอกับผมก็เหมือนจะเข้ากันได้ดี ผมและเธอตัดสินใจสร้างความสัมพันธ์ด้วยกัน ครับ ผมรู้สึกว่ามันเป็นความสัมพันธ์ที่เรียบง่าย อาจเป็นเพราะผมที่โตขึ้น แยกแยะอะไรได้ หักห้ามใจตัวเองได้ รู้จักพอ แล้วก็ค้นพบว่าการเริ่มต้นใหม่เป็นสิ่งที่ใจผมไม่อยากทำอีกแล้ว

เวลาผ่านไปเกือบ 2 ปี เธอไม่ได้วนเวียนในฝันของผม และแน่นอนในความทรงจำและในชีวิตจริงก็ด้วย ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นตายร้ายดียังไง ผมเธอยาวขึ้นมากเท่าไหร่ หรือตอนนี้เธอลองเปลี่ยนมาตัดผมสั้นแล้ว ผมไม่รู้ว่าเธอยังชอบสีชมพูอยู่หรือเปล่า หรือตอนนี้สีกรมเป็นสีที่เธอโปรดปราน ผมไม่รู้เลยว่า cd player เครื่องนั้นของเธอมันพังไปรึยัง และถ้ามันพังไปแล้ว เธอยังจะชอบซื้อแผ่นเพลงอยู่ไหม แล้วในชั้นวางของที่ห้องของเธอ i like it when you sleep, for you are so beautiful yet so unaware of it ถูกหยิบออกมาเปิดบ่อยแค่ไหน หรือตอนนี้ everything that you've come to expect คืออัลบั้มโปรดของเธอ และผมก็ไม่รู้เลยว่า playlist ที่เธอตั้งชื่อว่า take a bath มีเพลงที่เธอ add เพิ่มไปกี่เพลงแล้ว หรือตอนนี้ เธอไม่เปิดเพลงเวลาอาบน้ำแล้ว ผมไม่รู้เลย 

สายตาเธอสั้นหรือเปล่า ยังกัดเล็บอยู่ไหม ก็นั่นแหล่ะ ผมไม่รู้ เพราะผมไม่ได้สนใจ

.

ผมกำลังจะขอเธอแต่งงานหลังผมเรียนจบ ผมคิดเรื่องนี้มาได้สักพักแล้ว ในคืนก่อนวันรับปริญญา ผมและเพื่อนนั่งจิบเบียร์ร่ำลาสถานภาพนักศึกษากันเป็นครั้งสุดท้าย เราพูดคุยกันถึงเรื่องราวตั้งแต่เริ่มต้นชีวิตนักศึกษา บางเรื่องผมลืมไปแล้วว่าเคยทำอะไรบ้าๆแบบนั้นด้วย แต่เพื่อนผมอีกคนกลับจำได้ดีและงัดมันออกมาเล่า ยอมรับเลยว่าผมเองก็มีน้ำตาซึมเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของผมกับเพื่อน จนกระทั่งใครบางคนเอ่ยถามผม

"เธอเป็นไงบ้างวะมึง"
"กูกำลังจะขอเขาแต่งงาน"
"ไม่ใช่ กูหมายถึงเธอคนที่มึงลืมไปแล้ว"
"ใครวะ"
"มึงลืมไปแล้วจริงๆด้วย ลองนึกดีๆ"
"อืม กูไม่รู้ ไม่ได้คุย ไม่ได้เจอเลย"
"เลิกกันทำไมวะ เห็นดีๆอยู่แปบๆ"
". . ."
นั่นสิ ผมเลิกกับเธอทำไมวะ นึกย้อนกลับไป เธอไม่ได้แย่เหมือนที่ผมคิดเมื่อตอนเลิกกันใหม่ๆ เธอทำอะไรผิดวะ ผมพยายามนึก ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนๆที่กำลังเล่าวีรกรรมสมัยเรียนกันอยู่ ภาพความทรงจำค่อยๆฉายขึ้นมา โอโห ทะเล โรงหนัง และตั๋วที่นั่งติดกัน งานคอนเสิร์ต อ้อมกอด บทเพลง ภาพถ่าย แผ่นซีดี เสื้อยืด คำสัญญา ความสัมพันธ์ จูบ แววตา เสียงหัวเราะ เมเวียต ออฟชั่น และ แมวตัวนั้น

"เธอทำอะไรผิดวะ"
"มึงพูดว่าอะไรนะ"
". . .เปล่าๆ"
"เป็นไรวะเห็นเงียบๆ"
"มึงเคยสัญญากับแฟนมึงว่ามึงจะรักเขาตลอดไปเปล่าวะ"
"จำไม่ได้ว่ะ แต่น่าจะเคย ใครๆก็คงเคยพูดอะไรประมาณนี้กับแฟนทั้งนั้นแหล่ะมึง"
"กูไม่เคย"
"จ้า พ่อคนเท่"
"มึงเคยขอโทษทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด แถมคนที่มึงขอโทษนั่นแหล่ะคือคนผิดปะ"
"ไม่รู้หวะ เท่าที่จำได้ เวลาผิดกูก็ขอโทษอ่ะ"
"มึงว่า เธอรักกูเปล่าวะ"
". . .เธอคนที่มึงเพิ่งจำได้เมื่อกี้ใช่ไหม? รักสิ เธอรักมึงที่สุดเลย รักยิ่งกว่าตัวเอง เธอทำร้ายตัวเองเพื่อมึง"
"ทำไมกูไม่เคยรู้มาก่อนเลยวะ"
"เพราะเธอคือความผิดพลาดของมึงไง"

.

ในวันที่ผมต้องเล่าเรื่องของเธออีกครั้ง

"เป็นแมวพันธุ์ดี ขนนุ่มฟู สีขาวมีน้ำตาลแซมๆ หูพับ ฉลาด เข้ากับคนง่าย ขี้อ้อน สวมปลอกคอสีชมพู เพราะผมชอบสีชมพู การแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการเอาอะไรไปผูกคอไว้มันดูโหดร้ายใช่ไหมครับ เพราะงั้นสีชมพูจะทำให้มันดูน่ารักขึ้น ครับ นั่นคือเธอ"

ตลาดโต้รุ่งที่หัวหินเวลานี้แสงของไฟตัดกับฟ้าสีดำ สายตาผมไปค้นพบใครบางคนที่กำลังเลือกซื้อของอยู่ เสียงกุ๊งกิ๊งที่ผมไม่คุ้นเคย เมื่อมองไปที่ข้อเท้าก็เห็นต้นตอของเสียง ข้อเท้าสีชมพูเข้มประดับด้วยพวงกระดิ่ง ผมสีดำยาวถึงกลางหลัง และน่าจะยังชอบสีชมพูอยู่ มือข้างซ้ายถือ cd player แต่ผมไม่รู้ว่าเจ้าเครื่องนั้นกำลังเล่นแผ่นอัลบั้มอะไรอยู่ ชื่อของเธอติดอยู่ที่ปากของผม เข็มวินาทีเดินเป็นจังหวะให้ผมได้นับในใจ ผมหายใจถี่ เหงื่อออกจนมือชุ่ม ชื่อของเธอควรจะออกจากปากผมอีกครั้งหรือไม่ 2 ปีมาแล้วที่ผมไม่ได้เอ่ยชื่อนี้ จังหวะของเข็มวินาทียังคงที่ต่อไป และจังหวะนั้นก็พังสิ้นเมื่อสายตาของเธอสานกับสายตาของผม

คนฟอร์มจัดอย่างผมคิดเอาไว้แล้วว่าเธอไม่มีทางตัดใจได้ ถึงเวลาจะล่วงมาแล้ว 2 ปี เพราะฉะนั้นผลลัพท์ของการสานสายตาต้องเป็นรอยยิ้มหรือไม่ก็หยดน้ำตาจากเธอ

แต่เปล่าเลย สายตาของเธอว่างเปล่า มองผมราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ ทั้งๆที่ปากของผมกำลังจะเอ่ยชื่อของเธออยู่แล้ว

"ไม่ได้เจอตั้งนาน"
"นานหรอ ไม่นานสิ"
"เกือบ 2 ปีเลยนะ"
เธอทำหน้าตาสงสัยก่อนจะพยักหน้างึกๆ
"ฟังอะไร"
เธอยิ้มให้ผมเห็นเป็นครั้งแรกในรอบการจากกัน เธอกดปุ่ม stop และเปิดฝา cd player ให้ผมดู
"submarine หรอกหรอ"
"ใช่ นี่ฟังวนมาหลายรอบแล้ว อัลบั้มนึงมีแค่ 19 นาทีเอง ไม่ได้หยิบแผ่นอื่นติดมือมา"
"มาคนเดียวหรอ"
"อื้อ ปีหน้าต้องทำทีสิสจบ คงไม่ว่างมาเที่ยวเล่นแล้ว พอมีเวลาเลยมาเที่ยวใกล้ๆ"
"ได้ไปคอนเสิร์ตรึเปล่า"
"ไปสิ"
"ขอโทษนะที่ทำตามสัญญาไม่ได้"
"จำไม่ได้แล้ว ไม่เป็นไรหรอก"
"จำไม่ได้แล้วจริงๆหรอ"
"จำไม่ได้แล้วว่าเคยมีคนบอกว่าจะยืนดูด้วยกันทุกคอนเสิร์ต"
ผมเงียบไป แต่เธอกลับหัวเราะออกมา และบอกว่า
"เพลงนั้นก็ยังเพราะอยู่"

.

ผมไม่ได้อยากกลับไป ถึงแม้ตอนนี้จะรู้แล้วว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด และไม่มีใครทำอะไรผิด เพราะผู้หญิงคนที่ผมคิดจะขอแต่งงานเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเช่นเดียวกัน ผมเพียงแค่ อยากนั่งคุยกับเธอให้นาน นานเท่าที่เราไม่ได้คุยกัน มันควรจะเป็นแบบนั้น แต่ผมก็ล้มเลิกการขอแต่งงานออกไปอย่างไม่มีกำหนด

.

ในวันที่ผมต้องเล่าเรื่องของเธออีกครั้ง
"แมวตัวนั้นยังคงสวมปลอกคอสีชมพูที่ผมเองนี่แหล่ะเป็นคนสวมให้กับมือ"

.

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น หากเหตุการณ์ สถานที่ หรือบุคคลในเรื่องนี้ไปคล้ายกับชีวิตใครเข้าขอให้รู้เอาไว้ว่ามันคือ ความบังเอิญ โดยเฉพาะคุณ.
SHARE
Written in this book
the summer moon's orbit
can you erase me who is a girl in your memory?
Writer
_MAYSAH_
moon
เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง.

Comments

Violetto_
8 months ago
บังเอิญจังที่เพลงนั้นยังเพราะอยู่ 😢
Reply
runrainrun
7 months ago
จำไม่ได้แล้วว่ามีคนนึงสัญญาว่าจะรักเราตลอดไป:)
Reply