โรงเรียนนี้ไม่มีภารโรง
วันนี้ก็เหมือนกับทุกวันที่ผมต้องซิ่งจักรยานยนต์มาโรงเรียนเหมือนเคย และอดที่จะหันมองป้ายซึ่งติดไว้ติดไว้ข้างทางก่อนถึงโรงเรียนไม่ได้สักที ขอแสดงความยินดี หมู่บ้านนี้สวมหมวกนิรภัย 100%

เสียงเร่งน้ำมันนี่มันช่างหวานบาดใจไพเราะเสนาะโสตเสียจริง ไม่ว่าจะเป็นเสียงจากรถจักรยานยนต์ หรือจากเครื่องตัดหญ้าที่ผมสะพายอยู่บนหลังนี่ก็เถอะนะ ทุกครั้งที่เร่ง เหนี่ยว ผ่อน ผมว่านั่นแหละมันคือจังหวะของการปลดปล่อยโดยแท้จริง... นิ้วชี้ผมเหนี่ยวคันเร่งพร้อมกับเหวี่ยงใบมีดที่กำลังหมุนติ้วนั้นไปมา ซ้ายขวา ซ้ายขวา ใบหญ้าที่ถูกตัดฟุ้งกระจายไปตามแรงเหวี่ยง กลิ่นหญ้าตัดใหม่โชยแตะจมูกเลยทีเดียว... หญ้ากระดุมทองที่ปลูกคลุมดินตรงข้างทางหน้าโรงเรียนมันดูจะขึ้นรกไวมาก และก็เป็นหน้าที่ของผมที่จะต้องคอยดูแลให้มันสวยงามอยู่เสมอ...

ผมคือเด็กนักเรียนชั้นประถมหกของโรงเรียนบ้านนอกแห่งนี้ พ่อของผมเป็นลูกจ้างในสวน ซึ่งทำให้ผมเคยช่วยพ่อตัดหญ้าในสวนมาบ้าง และนั่นทำให้คุณครูมักจะมอบหมายงานตัดหญ้านี้ให้กับผมเพราะโรงเรียนนี้ไม่มีภารโรงเหมือนแต่ก่อน หลังจากภารโรงเก่าแก่ของโรงเรียนเกษียณก็ไม่มีการบรรจุภารโรงกันอีก 

"มันเป็นนโยบายของรัฐบาล" คุณครูบอกอย่างนั้น ผมไมได้สนใจหรอกตรงนั้นน่ะ ผมรู้แต่ว่ามันดีที่ผมจะมีรายได้พิเศษ และผมก็ชอบที่ได้ออกแรงแบบนี้ พ่อและแม่ของผมก็ชอบใจที่เห็นผมทำงาน แถมยังไม่ต้องห่วงเรื่องค่าขนมของผมอีกด้วย

มีรถเก๋งวิ่งมาจอดขณะที่ผมกำลังตัดหญ้า ในรถมีคนสองคน พวกเขามองมาที่ผม ผมคลายมือออกจากคันเร่ง พร้อมกับดับเครื่อง 

"ไอ้หนู ผ.อ. อยู่ไหม" คนตัวผอมๆ ที่เป็นคนขับเอ่ยถาม

"อยู่ครับ" ผมตอบ แล้วรถคันนั้นก็เร่งเครื่องและวิ่งเลี้ยวเข้าไปในโรงเรียน

เธอไม่ต้องตัดหญ้าต่อแล้วนะ" คุณครูบอกหลังจากที่ผมรับเงินมาจากมือของเขา 

"ทำไมครับ" ผมถามขึ้นทันที 

"มันไม่เหมาะสม คือเธอเป็นเด็ก" 

"แต่ผมก็ตัดได้นี่ครับ" ผมแย้ง 

"ใช่ ครูรู้ แต่เราก็ไม่รู้ว่าหากเกิดอะไรขึ้นกับเธอ คืออาจมีอุบัติเหตุ คือถ้าเป็นอย่างนั้นเรื่องมันอาจบานปลายเพราะเธอเป็นนักเรียน" คุณครูมองหน้าผมแล้วพูดต่อ "คือวันนี้มีผู้ใหญ่ท่านมาเห็นท่านก็เลยตักเตือน มันก็จริงของท่านล่ะนะ" คุณครูพูด พร้อมพยักหน้าและยิ้มให้ผม...

ขอแสดงความยินดี หมู่บ้านนี้สวมหมวกนิรภัย 100%
ผมเหลือบมองป้ายข้างทาง ขณะซื่งมอเตอร์ไซค์กลับบ้านพร้อมยกมือขึ้นลูบหัว ผมของผมมันเริ่มยาวแล้วสินะ พรุ่งนี้คงต้องไปตัดเสียที ว่าแต่... ผมไม่มีรายได้พิเศษแล้ว เจ้าหมวกกันน็อคก็คงต้องร้องเพลงรอกันต่อไปนั่นล่ะนะ...

SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นจิปาถะ
รวมเรื่องสั้น งานฝึกหัด /ยินดีรับฟัง และขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ/
Writer
Lava
ผู้เฒ่าธรรมดา
เจ้าปัญหา จอมโวยวาย

Comments