ปมในใจ ความกลัวอย่างมีสาเหตุ
หัวเรื่องดูดีนะคะ 
แต่เรื่องที่จะเล่าอาจจะไม่ได้สละสลวยอย่างนั้น
วันนี้ฝนตกหนัก อยู่ๆฝนก็ตกเทลงมาหนักมาก 
ฉันกลัวเหลือเกิน...

ฉันนึกถึงวันนั้น..
วันที่ฉันเป็นHyperventilationครั้งแรก 

ตอนนั้นแดดออกจ้า และดูท่าฝนไม่น่าจะตก
ฉันทำกิจกรรมอยู่กลางแจ้งร่วมกับเพื่อนๆ 
เต้นสันอย่างสนุกสนาน
ไม่นานนักฝนก็ตกหนักลงมา เปียกปอนทุกคน 
หมดช่วงเวลาสันของคณะฉันแล้ว ฝนหยุดทันที

ตอนนั้นมีกิจกรรมประชุมเชียร์ต่อ 
เราทุกคนจึงรีบกลับหอไปเปลี่ยนชุด 
บางคนก็อาบน้ำ แต่ฉันเลือกที่จะไม่อาบ 
เพราะถ้าอาบคงไม่ทันเวลาแน่ๆ 

เมื่อใกล้ถึงเวลาประชุมเชียร์ 
ฉันรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย ไข้เหรอ?
พี่ๆเลยหายามาให้ แต่ยังไม่ทันกินยา พี่ว้ากก็มาเสียก่อน พี่ว้ากตะโกนดัง จนฉันสะดุ้งและเกิดอาการช็อค Hyperventilationครั้งแรก.

กว่าจะสงบสติอารมณ์ได้ก็เกือบ3ชั่วโมง
แย่มากๆเลย 
ช่วงนั้นฉันกลายเป็นคนกลัวเสียงดัง 
และกลัวฝนมากๆ 
แม้แต่ละอองฝนฉันยังไม่กล้าให้โดนตัวฉันเลย

นั่นเป็นเพราะวันนั้นฉันไม่ได้กินยาตามที่หมอสั่ง ช่วงแรกๆนั้น ฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็ยAdjustment Disorder หมอให้กินยาตอนเย็นด้วย ฉันคิดว่าฉันเป็นปกติแล้ว และกิจกรรมเฟรชชี่ก็เยอะ ฉันจึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องกินยาก็ได้ (ตอนนั้นกรกฎา ฉันเริ่มรักษาตอนเมษา) และผลลัพธ์ที่ฉันได้คือเกือบเสียสติ 

ช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ประชุมเชียร์นั้น ฉันอยู่โซนพยาบาลพิเศษ(อยู่ทุกวันจนสนิทกับพี่พยาบาลเลยล่ะ) 
ช่วงนั้นฉันกลัวทุกเสียงตะโกน กลัว กลัวไปหมด

การประชุมเชียร์ผ่านไป แต่ปมในใจที่ยังเหลือคือความกลัว ฉันกลัวฝนมากๆ 
ตอนนั้นหลายๆคนก็ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันโดนฝนไม่ได้ (ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เพราะจิตใจมันกลัวไปก่อนเหตุมั้ง) 

ฉันใช้เวลานานอยู่กว่าจะหายกลัวฝน
คิดย้อนกลับไปดูก็ตลกดีนะคะ 
ที่คนเราจะกลัวในสิ่งเล็กน้อย 
แต่นั่นแหละค่ะชีวิต

คุณไม่มีทางรู้หรอกว่าแต่ละคนต้องพบผ่านอะไรบ้าง เขามีปมในใจอะไรค้างคารึเปล่า 
เพราะฉะนั้นอย่าตัดสินคนที่ภายนอกเลยนะคะ

ที่ฉันแวะมาเขียนเรื่องตอนนี้ ก็เพราะฉันปวดหัวมาก ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน อยู่หอคนเดียวด้วย เมทไม่อยู่ ยิ่งเหงา ไม่รู้จะระบายกับใคร
เห็นฝนตกหนัก เลยมาเล่าเรื่องเกี่ยวกับฝนดีกว่า 

ฉันอยากจะบอกว่าตอนฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้ฉันปวดหัวมากค่ะ แต่เมื่อเขียนถึงบรรทัดนี้ ฉันดีขึ้นแล้ว
บางครั้งนี่อาจจะเป็นการเยียวยาวิธีหนึ่งของฉันมั้งคะ

ขอบคุณที่อ่านถึงบรรทัดนี้นะคะ
ฟ้าหลังฝน อาจจะไม่ได้สวยงามทุกครั้งเสมอไป
แต่เราจะได้รับบทเรียนจากทุกๆวันในชีวิตเรา
อย่างน้อยนิดนึงก็ยังดีนะคะ 

ตอนนี้เยียวยาใจจนรู้สึกใกล้หายจากการเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว แต่ครั้งนี้จะไม่หยุดยาเองแล้วค่ะ 
รอพบหมอ ตื่นเต้นมาก อยากให้หมอลดยาให้ 😁
SHARE
Written in this book
Depression
Writer
Primrose
Dreamer
INFJ ชอบภาษา ร้องเพลงบ้างตามอารมณ์🎵 ลองขอบคุณสิ่งเล็กๆในชีวิตดูนะคุณ😊

Comments

niji
3 years ago
อ่านอยู่นะ มีอะไรมาเล่าที่นี่ได้ ยินดีอ่าน และอ่านทุกตอนเลย เรากลัวเสียงฟ้าร้องมาก ตอนเด็กๆ เคยเจอพายุ และเสียงดัง มันเลยฝังใจ อยู่มาวันหนึ่งเราขับรถกลับบ้านกับแม่ (มอไซค์ ) เจอฝนกลางทาง เราตัดสินใจหยุดพัก เพื่อจะพบว่าฝนตกหนัก,ฟ้าร้องไม่หยุด เป็นเวลานานมาก,เรากับแม่กลัวพอๆกันเลยตัดสินใจขี่มอไซค์ฝ่าฝน ฝ่าฟ้าร้องจนถึงบ้าน ตอนขี่รถนั้นกลัวมากกกกก จากวันนั้น จนวันนี้เราหายเลยค่ะ แต่อาการคุณ jobjob อาจจะต้องหัามขาดยา
เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอให้ผ่านวสันตฤดูไปได้อย่างมีความสุข :)
Reply
Primrose
3 years ago
ขอบคุณนะคะ ตอนนี้รอพบหมอกลางเดือนสิงหาค่ะ ลุ้นว่าหมอจะลดยาให้รึเปล่า หรือจะวินิจฉัยว่าหายจากโรคแล้วรึเปล่า ไว้จะมาอัพเดตเรื่อยๆนะคะ
Girlwearsblue
3 years ago
อยู่ๆก็เป็นขึ้นมาระหว่างเชียร์อยู่เลยหรอคะ :(
ถ้าการเขียนเป็นการเยียวอย่างหนึ่ง ก็เขียนบ่อยๆนะ ภาษาเรียบง่ายดี เราชอบ :)
Reply
Primrose
3 years ago
ใช่ค่ะ ตอนนั้นสาเหตุหลักน่าจะมาจากเป็นไข้แล้วไม่ได้กินยาค่ะ ถ้าเราป่วยกาย ก็ป่วยใจได้ง่ายๆเลย