สั ญ ญ า รั ก
"หากข้าคือสิ่งที่พี่ปราถนา..." เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้ายิ่งนัก...

ท่ามกลางสายลมหนาวโบกโบย รวงข้าวสีทองเอนไหวล้อลม ใต้ต้นกระโดนใหญ่นั้น เขาเชยคางคนรัก จ้องมองด้วยแววตาปวดร้าว กอดเธอไว้ ริมฝีปากเม้นสนิทขณะดอมดมสองแก้มเกลี้ยงเกลานั้น... สไบที่ห่อหุ้มกายถูกคลี่ออกอย่างบรรจง ทรวงอกสล้างของสาวแรกรุ่นเผยโฉมสคราญ สองมือตระกองกอดเอวคอดกิ่ว สัมผัสใบหน้ากับโนมเนื้อสาวอย่างนิ่มนวล เชยชมทั้งที่แอบสะอื้นลึกๆ ภายในใจ เธอทอดกายรับสัมผัสจากคนรักกับความรู้สึกช้ำลึกเกินปราถนาไม่ต่างกัน

เขาประคองเธอเอนกายลงแนบดิน บนพื้นหญ้าและดอกไม้ที่หล่นร่วง ผ้าผืนสุดท้ายพ้นจากร่าง ทั่วสรรพางค์กายของเธอช่างงดงามหมดจด เขายิ่งใจหายเมื่อมองร่างงามเปลือยเปล่าซึ่งทอดกายเหนือผืนพรมดอกไม้ ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้อย่างแผ่วเบาก่อนแนบร่างทาบทับแทรกกายเชยชม ต่างกอดรัดด้วยสัมผัสเสน่หาท่ามกลางสายลมหนาวที่ยังคงโชยพัด ดอกกระโดนสีขาวแซมแดงเต็มต้น ทยอยร่วงหล่นที่ละดอก ที่ละดอก จากยอดไม้ชูฟ้า หล่นลงมาแนบดิน น้ำตาเธอรินไหล เหม่อมองดอกกระโดนที่ร่วงหล่นลงข้างกาย...
ใบข้าวพลิ้วไหวรับสายลม หนุ่มสาวคุกเข่าหน้่ศาลเจ้าโคนกระโดนใหญต้นนั้น เจ้าหนุ่มหันมองหน้าสาวคนรักและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน 

"เจ้าพ่อและเจ้าแม่กระโดนจะเป็นพยานให้กับความรักเราสอง" เจ้าหนุ่มพูดขณะเกาะกุมมือเธอพลางจ้องหน้า "ความรักของเจ้าพ่อและเจ้าแม่นั้นยิ่งใญ่นัก ทั้งคู่ใช้ชายสไบผืนเดียวกันแขวนร่างบูชารักแท้กับต้นกระโดนนี้ ความรักของข้าทีมีต่อเจ้า จะไม่ยิ่งหย่อนไปกว่านี้เช่นกัน"


ท่ามกลางผืนนาและท้องทุ่ง หมุ่มสาวจอ้งหน้ากับคำมั่นสัญญาที่เปี่ยมล้นในแววตา.


SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นจิปาถะ
รวมเรื่องสั้น งานฝึกหัด /ยินดีรับฟัง และขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ/
Writer
Lava
ผู้เฒ่าธรรมดา
เจ้าปัญหา จอมโวยวาย

Comments